با ما همراه باشید

زنان

افتادگی قدامی واژن

منتشر شده

در

خلاصه

افتادگی قدامی واژن چیست؟ افتادگی قدامی واژن یا Anterior vaginal prolapse، که با نام فتق مثانه یا افتادگی مثانه و یا cystocele نیز شناخته می‌شود، هنگامی است که مثانه از جایگاه معمول خود در لگن پایین می‌افتد و به دیواره واژن فشار می‌آورد.

اندام‌های لگن از جمله مثانه، رحم و روده‌ها معمولاً توسط ماهیچه‌ها و بافت‌های همبند کف لگن در جای خود نگه داشته می‌شوند. افتادگی قدامی واژن زمانی رخ می‌دهد که کف لگن ضعیف می‌شود یا اگر فشار زیادی به کف لگن وارد شود. این اتفاق می‌تواند به‌مرور زمان، در طول زایمان واژنی یا در اثر یبوست مزمن، سرفه‌های شدید یا بلند شدن‌های ناگهانی و سنگین رخ دهد.

البته باید اشاره کرد که افتادگی قدامی واژن یا فتق مثانه قابل درمان است. برای یک افتادگی خفیف یا متوسط، درمان غیر جراحی اغلب مؤثر است. در موارد شدیدتر، ممکن است جراحی برای نگه داشتن واژن و سایر اندام‌های لگنی در جایگاه مناسب آنها لازم باشد.

 

علائم

در موارد خفیف افتادگی قدامی واژن، ممکن است شما متوجه هیچ علامت یا نشانه‌ای نشوید. هنگامی که علائم و علائم رخ می‌دهد، ممکن است شامل موارد زیر باشد:

* احساس پری یا سنگینی یا فشار در لگن و واژن

* در برخی موارد، برآمدگی بافت در واژن شما که می‌توانید آن را ببینید یا حس کنید

* افزایش فشار لگن هنگام فشار آوردن، سرفه کردن، در جنبش بودن یا بلند کردن

* مشکلات ادراری، از جمله مشکل در شروع جریان ادرار، این احساس که پس از ادرار کردن مثانه خود را کاملاً خالی نکرده‌اید، احساس نیاز مکرر به ادرار کردن یا نشت ادرار (بی اختیاری ادراری)

علائم و نشانه‌ها اغلب پس از ایستادن برای مدت طولانی قابل توجه هستند و ممکن است هنگام دراز کشیدن از بین بروند.

 

چه زمانی به پزشک مراجعه کنیم

یک مثانه افتاده می‌تواند ناراحت کننده باشد، اما به‌ندرت دردناک است. می‌تواند تخلیه مثانه شما را دشوار کند، که ممکن است منجر به عفونت مثانه شود. اگر علائم یا نشانه‌هایی دارید که شما را اذیت می‌کند یا بر فعالیت‌های روزانه شما تأثیر می‌گذارد، با پزشک خود قرار ملاقات بگذارید.

 

دلایل

کف لگن شما از ماهیچه‌ها، رباط‌ها و بافت‌های همبند تشکیل شده که مثانه و دیگر اندام‌های لگنی شما را حمایت می‌کنند. اتصالات بین اندام‌های لگنی و رباط‌ها می‌توانند به‌مرور زمان یا در نتیجه ضربه ناشی از زایمان یا فشار مزمن ضعیف شوند. هنگامی که این اتفاق می‌افتد، مثانه شما می‌تواند از حد معمول پایین‌تر بیاید و به داخل واژن شما برود (افتادگی قدامی).

دلایل فشار به کف لگن عبارتند از:

* بارداری و زایمان واژنی

* اضافه وزن یا چاقی

* جابجایی سنگین مکرر

* زور زدن در هنگام دفع مدفوع

* سرفه مزمن یا برونشیت

 

 

عوامل خطر

این عوامل ممکن است خطر افتادگی قدامی واژن را افزایش دهند:

* بارداری و زایمان. زنانی که زایمان واژنی یا به‌کمک ابزار داشته‌اند، بارداری‌های متعدد داشته‌اند، یا نوزادان آنها وزن بالایی در هنگام تولد داشته‌اند، در معرض خطر بالاتر افتادگی قدامی واژن قرار دارند.

*افزایش سن. خطر افتادگی قدامی واژن با افزایش سن افزایش می‌یابد. این امر به‌خصوص پس از یائسگی، هنگامی که تولید استروژن در بدن شما که به قوی نگه داشتن کف لگن کمک می‌کند، کاهش می‌یابد، صدق می‌کند.

* هیسترکتومی. برداشتن رحم ممکن است به ضعف کف لگن شما کمک کند، اما همیشه این‌طور نیست.

* ژنتیک. برخی از زنان با بافت‌های همبند ضعیف‌تر به دنیا می‌آیند که آنها را مستعد افتادگی قدامی واژن می‌کند.

* چاقی. زنانی که اضافه وزن یا چاقی دارند در معرض خطر بالاتر افتادگی قدامی واژن یا فتق مثانه هستند.

 

تشخیص

تشخیص افتادگی قدامی واژن ممکن است شامل موارد زیر باشد:

* یک معاینه لگنی. ممکن است در حین دراز کشیدن و احتمالاً در هنگام ایستادن مورد معاینه قرار بگیرید. در طول معاینه، پزشک شما به‌دنبال یک برآمدگی بافتی در واژن شما می‌گردد که نشان دهنده افتادگی اندام لگنی است. احتمالاً از شما خواسته می‌شود که همانند نشستن بر روی کاسه توالت بنشینید تا دکتر ببیند این‌کار چقدر بر میزان افتادگی تأثیر می‌گذارد. برای بررسی قدرت عضلات کف لگن، از شما خواسته می‌شود که فشار را به‌طور ارادی متوقف کنید.

* پر کردن یک پرسشنامه. شما ممکن است فرمی را پر کنید که به پزشک شما کمک می‌کند تا سابقه پزشکی شما، میزان افتادگی مثانه شما و میزان تأثیر آن بر کیفیت زندگی شما را ارزیابی کند. این اطلاعات همچنین به راهنمایی در تصمیمات درمانی نیز کمک می‌کند.

* آزمایش ادرار و مثانه. اگر افتادگی قابل توجهی دارید، ممکن است مورد آزمایش قرار بگیرید تا ببینید مثانه شما تا چه حد خوب و کامل خالی می‌شود. اگر به نظر می‌رسد که ادرار بیشتری را در مثانه خود نسبت به‌حالت عادی پس از ادرار حفظ می‌کنید، همچنین ممکن است پزشک یک آزمایش بر روی نمونه ادرار انجام دهد تا به‌دنبال نشانه‌های عفونت مثانه بگردد،

درمان

درمان به این بستگی دارد که آیا شما علائمی دارید یا خیر، افتادگی قدامی واژن شما چقدر شدید است و آیا بیماری‌های مرتبط مانند بی اختیاری ادراری یا بیش از یک نوع افتادگی اندام لگنی دارید یا خیر.

موارد خفیف – آن‌هایی که علائم کم یا بدون علامت دارند – معمولاً نیاز به درمان ندارند.

اگر علائم افتادگی قدامی دارید، گزینه‌های درمان ابتدایی عبارتند از:

  • تمرینات ماهیچه کف لگن. این تمرینات که اغلب تمرینات کگل (Kegel یا Kegels) نامیده می‌شوند، به تقویت ماهیچه‌های کف لگن شما کمک می‌کنند، بنابراین می‌توانند بهتر از مثانه و سایر اندام‌های لگنی شما حمایت کنند. پزشک شما یا یک فیزیوتراپیست می‌تواند دستورالعمل‌هایی برای چگونگی انجام این تمرینات به شما بدهد و به شما کمک کند تا تعیین کنید که آیا آنها را به‌درستی انجام می‌دهید یا خیر.

تمرینات کگل ممکن است در زمانی که تمرینات توسط یک فیزیوتراپیست آموزش داده‌می‌شود و با بیوفیدبک تقویت می‌شود، در تسکین علائم موفق‌تر باشد. بیوفیدبک شامل استفاده از دستگاه‌های مانیتورینگ است که به شما کمک می‌کند عضلات مناسب را با شدت و مدت زمان بهینه سفت کنید. این تمرینات می‌توانند به بهبود علائم شما کمک کنند، اما ممکن است اندازه افتادگی یا پرولاپس را کاهش ندهند.

  • یک دستگاه حمایتی (pessary یا شیاف مهبلی). شیاف مهبلی یک حلقه پلاستیکی یا لاستیکی است که برای حمایت از مثانه در واژن شما قرار می‌گیرد. شیاف مهبل افتادگی واقعی را رفع یا درمان نمی‌کند، اما حمایت اضافی دستگاه می‌تواند به تسکین علائم کمک کند. پزشک شما یا سایر متخصصین نحوه استفاده از آن را شما نشان می‌دهند و به شما یاد م دهند تا چگونه آن را تمیز و دوباره استفاده‌کنید.

 

چه زمانی جراحی لازم است

اگر با وجود گزینه‌های درمانی بالا هنوز علائم قابل توجه و ناراحت کننده‌ای دارید، ممکن است برای رفع افتادگی واژن نیاز به جراحی داشته‌باشید.

* جراحی چگونه انجام‌می‌شود. اغلب، جراحی به‌صورت واژینال انجام‌می‌شود و شامل برداشتن مثانه افتاده به‌جای خود با استفاده از بخیه و برداشتن هر گونه بافت واژنی اضافی است. پزشک شما ممکن است از نوع خاصی از پیوند بافتی برای تقویت بافت‌های واژنی و افزایش حمایت در صورتی که بافت‌های واژنی شما بسیار نازک به نظر برسند، استفاده کند.

* اگر شما یک رحم افتاده دارید. برای افتادگی قدامی مرتبط با یک رحم دچار افتادگی، پزشک شما ممکن است برداشتن رحم (هیسترکتومی) را علاوه بر ترمیم عضلات آسیب دیده کف لگن، رباط‌ها و سایر بافت‌ها توصیه کند.

* اگر بی اختیاری ادرار دارید. اگر افتادگی قدامی واژن شما با بی اختیاری استرسی همراه است – نشت ادرار در طول فعالیت شدید – پزشک شما ممکن است یکی از روش‌ها را برای حمایت از مجرای ادراری (تعلیق مجرای ادرار) و تسکین علائم بی اختیاری شما توصیه کند.

* اگر باردار هستید یا به باردار شدن فکر می‌کنید، ممکن است لازم باشد جراحی را تا بعد از بچه‌دار شدن به تأخیر بیندازید. ورزش‌های کف لگن یا یک شیاف مهبلی ممکن است به تسکین علائم شما در این میان کمک کند. مزایای جراحی می‌تواند تا سال‌ها ادامه داشته‌باشد، اما خطر بروز دوباره افتادگی واژن وجود دارد که ممکن است در برخی موارد به‌معنای جراحی دیگری باشد.

 

سبک زندگی و درمان‌های خانگی

تمرینات کگل تمرین‌هایی هستند که می‌توانید در خانه برای تقویت عضلات کف لگن خود انجام دهید. ماهیچه کف لگن تقویت شده حمایت بهتری از اندام‌های لگنی شما و تسکین علائم مربوط به افتادگی قدامی واژن فراهم می‌کند.

برای انجام تمرینات کگل مراحل زیر را دنبال کنید:

* عضلات کف لگن خود را منقبض کنید، یعنی همان عضلاتی که برای جلوگیری از ادرار کردن به‌طور ارادی از آن‌ها استفاده می‌کنید.

* انقباض را به‌مدت پنج ثانیه نگه‌دارید و سپس به‌مدت پنج ثانیه به آن‌ها استراحت کنید (اگر این‌کار خیلی سخت است، با نگه داشتن به‌مدت دو ثانیه و استراحت به‌مدت سه ثانیه تمرین شروع کنید).

* سپس برای نگه داشتن انقباض به‌مدت ۱۰ ثانیه در یک زمان تلاش کنید.

* هر روز سه مجموعه ۱۰ تایی از تمرینات را انجام دهید.

 

از پزشک خود در مورد چگونگی انجام صحیح تمرین کگل و بازخورد در مورد اینکه آیا از عضلات مناسب استفاده می‌کنید یا خیر، سؤال کنید. هنگامی که روش مناسب را یاد گرفتید، می‌توانید تمرینات کگل را به‌طور محتاطانه در هر زمانی انجام دهید، چه پشت میز خود نشسته باشید و چه روی مبل در حال استراحت.

برای کمک به جلوگیری از پیشرفت یک افتادگی قدامی واژن یا فتق مثانه، می‌توانید این تغییرات سبک زندگی را نیز امتحان کنید:

* درمان و پیشگیری از یبوست. غذاهای سرشار از فیبر می‌توانند کمک کننده باشند.

* از بلند کردن اجسام سنگین اجتناب کنید و بهدرستی بلند شوید. هنگام بلند کردن، از پاهای خود به‌جای کمر یا پشت استفاده‌کنید.

* کنترل سرفه کردن: برای سرفه مزمن یا برونشیت درمان شوید و سیگار نکشید.

* وزن خود را مدیریت کنید. در صورت نیاز، برای تعیین وزن ایده آل خود با دکترتان صحبت کنید و در مورد استراتژی‌های کاهش وزن مشاوره بگیرید.

 

آماده شدن برای قرار ملاقات

اگر علائم یا نشانه‌هایی از افتادگی قدامی واژن دارید که شما را اذیت می‌کند یا در فعالیت‌های عادی شما اختلال ایجاد می‌کند، با پزشک یا متخصص زنان خود قرار ملاقات بگذارید.

این اطلاعات به شما کمک می‌کند برای قرار ملاقات آماده شوید و بدانید چه انتظاری از پزشک خود داشته‌باشید.

 

کاری که می‌توانید انجام دهید

* هر نشانه‌ای که داشتید و مدت زمان آن را یادداشت کنید.

* اطلاعات کلیدی پزشکی، از جمله سایر بیماری‌هایی که برای آن‌ها تحت درمان هستید و نام داروها، ویتامین‌ها یا مکمل‌هایی که به‌طور منظم مصرف می‌کنید را یادداشت کنید.

* در صورت امکان یکی از دوستان یا بستگان خود را به‌همراه داشته‌باشید. همراه داشتن یک شخص دیگر ممکن است به شما کمک کند تا اطلاعات مهم را به‌خاطر بسپارید یا جزئیاتی را در مورد چیزی که در طول قرار ملاقات از دست داده‌اید را دوباره کسب کنید.

* سؤالات خود را بنویسید تا در صورت کوتاه شدن زمان، مهم‌ترین آنها را لیست کنید.

 

برای افتادگی قدامی واژن چند سؤال اساسی باید پرسید:

* محتمل‌ترین علت علائم من چیست؟

* آیا علل احتمالی دیگری هم وجود دارد؟

* آیا برای تایید تشخیص نیاز به آزمایش دارم؟

* شما چه روش درمانی را توصیه می‌کنید؟

* اگر درمان اول جواب نداد، در ادامه چه درمانی را توصیه می‌کنید؟

* آیا من در معرض خطر عوارض ناشی از این بیماری هستم؟

* احتمال عود افتادگی قدامی واژن پس از درمان چقدر است؟

* آیا باید محدودیت‌های فعالیتی را رعایت کنم؟

* چه کاری می‌توانم در خانه برای تسکین علائم بیماری انجام دهم؟

* آیا باید با یک متخصص ملاقات کنم؟

علاوه بر سؤالاتی که از قبل آماده می‌کنید، اگر نیاز به شفاف‌سازی دارید، در صورت نیاز به شفاف‌سازی، از سؤال دیگر در هنگام قرار ملاقات خود دریغ نکنید.

 

از پزشک خود چه انتظاری داشته‌باشید

در طول قرار ملاقات، پزشک شما ممکن است چند سؤال بپرسد، مانند:

* چه زمانی برای اولین بار متوجه علائم بیماری خود شدید؟

* آیا نشت ادرار دارید؟

* آیا عفونت‌های مکرر مثانه دارید؟

* آیا در حین رابطه جنسی دچار درد یا نشت ادرار می‌شوید؟

* آیا سرفه مزمن یا شدید دارید؟

* آیا در هنگام مدفوع کردن دچار یبوست و فشار می‌شوید؟

* به نظر می‌رسد چه چیزی علائم شما را بهبود می‌بخشد؟

* به نظر می‌رسد چه چیزی علائم شما را بدتر می‌کند؟

* آیا مادر یا خواهرتان مشکل کف لگن دارند؟

* آیا فرزند خود را از طریق واژن (زایمان طبیعی) به دنیا آورده‌اید؟

* آیا می‌خواهید در آینده صاحب فرزند شوید؟

* چه چیز دیگری شما را نگران می‌کند؟

ادامه مطلب
تبلیغات
برای افزودن دیدگاه کلیک کنید

یک پاسخ بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

پزشکی

سندرم آنتی فسفولیپید یا Antiphospholipid syndrome

منتشر شده

در

توسط

خلاصه

سندرم آنتی فسفولیپید چیست؟ سندرم آنتی فسفولیپید یا Antiphospholipid syndrome (APS) وضعیتی است که در آن سیستم ایمنی به‌اشتباه آنتی بادی‌هایی ایجاد می‌کند که به بافت‌های بدن حمله می‌کنند. این آنتی‌بادی‌ها می‌توانند باعث تشکیل لخته خون در شریان‌ها و وریدها شوند.

لخته‌های خون می‌توانند در پاها، ریه‌ها و سایر اندام‌ها مانند کلیه‌ها و طحال تشکیل شوند. لخته‌ها می‌توانند منجر به حمله قلبی، سکته مغزی و سایر بیماری‌ها شوند. در طول بارداری، سندرم آنتی فسفولیپید همچنین می‌تواند منجر به سقط‌جنین و مرده زایی شود. برخی از افرادی که این سندرم را دارند هیچ علامت یا نشانه‌ای ندارند.

هیچ درمانی برای این بیماری غیرمعمول وجود ندارد، اما داروها می‌توانند خطر لخته شدن خون و سقط‌جنین را کاهش دهند.

 

علائم

علائم سندرم آنتی فسفولیپید و نشانه‌های سندرم آنتی فسفولیپید می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

* لختههای خون در پاها (DVT). علائم یک DVT شامل درد، تورم و قرمزی است. این لخته‌ها می‌توانند به ریه‌ها (آمبولی ریوی) بروند.

* سقطجنین یا مرده زایی مکرر. از دیگر عوارض بارداری شامل فشار خون بالا (پره اکلامپسی) و زایمان زودرس است.

* سکته مغزی. می‌تواند در فرد جوانی که سندرم آنتی فسفولیپید دارد رخ دهد اما هیچ عامل خطرساز شناخته شده‌ای برای بیماری‌های قلبی عروقی وجود ندارد.

* حمله ایسکمیک گذرا (TIA). مشابه سکته مغزی، TIA معمولاً تنها چند دقیقه طول می‌کشد و هیچ آسیب دائمی ایجاد نمی‌کند.

* کهیر. در برخی از افراد کهیر قرمز با الگوی توری مانند ایجاد می‌شود.

 

علائم و نشانه‌های کم‌تر شایع عبارتند از:

* علائم عصبی. سردردهای مزمن از جمله میگرن؛ زوال عقل و تشنج زمانی ممکن است که یک لخته خون جریان خون به بخش‌هایی از مغز را مسدود کند.

* بیماری قلبی عروقی. سندرم آنتی فسفولیپید می‌تواند به دریچه‌های قلب آسیب برساند.

* تعداد پلاکت خون پایین (ترومبوسیتوپنی). این کاهش در سلول‌های خونی مورد نیاز برای لخته شدن می‌تواند باعث بروز خونریزی به‌ویژه از بینی و لثه شود. خونریزی به پوست در صورت لکه‌های کوچک قرمز ظاهر خواهد شد.

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد

اگر خونریزی توضیح داده نشده‌ای در بینی یا لثه؛ دوره قاعدگی بسیار سنگین؛ استفراغ به‌رنگ قرمز روشن یا شبیه به قهوه؛ مدفوع تیره، مدفوع تیره یا مدفوع قرمز روشن؛ یا درد توضیح داده نشده شکمی دارید، باید سریع به پزشک مراجعه کنید.

در صورت داشتن علائم و نشانه‌های زیر به اورژانس مراجعه کنید:

* سکته مغزی. یک لخته در مغز می‌تواند باعث بی حسی ناگهانی، ضعف یا فلج صورت، بازو یا پا شود. ممکن است در صحبت کردن یا درک گفتار، اختلالات بینایی و سردرد شدید دچار مشکل شوید.

* آمبولی ریوی. اگر یک لخته در ریه شما ایجاد شود، ممکن است تنگی نفس ناگهانی، درد قفسه سینه و سرفه کردن با مخاط خون‌آلود را تجربه کنید.

* ترومبوز ورید عمیق (DVT). علائم و نشانه‌های DVT ها شامل تورم، قرمزی یا درد در پا یا بازو است.

 

دلایل

سندرم آنتی فسفولیپید زمانی رخ می‌دهد که سیستم ایمنی به‌اشتباه آنتی بادی‌هایی تولید می‌کند که احتمال لخته شدن خون را بسیار بیشتر می‌کند. آنتی‌بادی‌ها معمولاً از بدن در برابر مهاجمانی مانند ویروس‌ها و باکتری‌ها محافظت می‌کنند.

سندرم آنتی فسفولیپید می‌تواند ناشی از یک بیماری زمینه‌ای مانند یک اختلال خودایمنی باشد.

 

عوامل خطر

سندرم آنتی فسفولیپید در زنان شایع‌تر از مردان است. داشتن یک بیماری خودایمنی دیگر مانند لوپوس، خطر سندرم آنتی فسفولیپید را افزایش می‌دهد.

داشتن آنتی بادی‌های مرتبط با سندرم آنتی فسفولیپید بدون ایجاد علائم و نشانه‌ها امکان‌پذیر است اما داشتن این آنتی‌بادی‌ها خطر ابتلا به لخته شدن خون را افزایش می‌دهد، به‌خصوص اگر:

* باردار شوید

* برای مدتی بی حرکت بمانید، مانند استراحت روی تخت یا نشستن در طول پرواز طولانی.

* جراحی کنید

سیگار بکشید

* برای یائسگی از داروهای ضدبارداری خوراکی یا استروژن درمانی استفاده‌کنید

* سطح کلسترول و تری‌گلیسیرید بالا داشته‌باشید

 

عوارض

عوارض سندرم آنتی فسفولیپید می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

* نارسایی کلیه. نارسایی کلیه می‌تواند ناشی از کاهش جریان خون به کلیه‌ها باشد.

* سکته مغزی. افزایش جریان خون به بخشی از مغز می‌تواند باعث سکته مغزی شود که می‌تواند منجر به آسیب‌های عصبی دائمی مانند فلج جزئی و از دست دادن قدرت گفتار شود.

* مشکلات قلبی عروقی. یک لخته خون در پای شما می‌تواند به دریچه‌های رگ‌ها آسیب برساند، که خون را به‌سمت قلب شما جریان می‌دهند. این امر می‌تواند منجر به تورم مزمن و تغییر رنگ در بخش تحتانی پاهای شما شود. یک عارضه احتمالی دیگر آسیب قلبی است.

* مشکلات ریه. این مشکلات می‌تواند شامل فشار خون بالا در ریه‌ها و آمبولی ریوی باشد.

* عوارض بارداری. این عوارض می‌تواند شامل سقط‌جنین، مرده زایی، زایمان زودرس، رشد آهسته جنین و فشار خون بالا در دوران بارداری (پره اکلامپسی) باشد.

به‌ندرت، در موارد شدید، سندرم آنتی فسفولیپید می‌تواند منجر به آسیب چندین عضو در یک زمان کوتاه شود.

 

تشخیص

اگر مواردی از لخته شدن خون یا از سقط‌جنین داشته‌اید که با بیماری‌های شناخته شده توضیح داده نمی‌شود، پزشک شما می‌تواند آزمایش‌های خون را برای بررسی لخته شدن خون و وجود آنتی بادی‌های مرتبط با سندرم آنتی فسفولیپید برنامه ریزی کند.

برای تایید تشخیص سندرم آنتی فسفولیپید، آنتی‌بادی‌ها باید حداقل دو بار، در آزمایش‌های انجام شده با فاصله ۱۲ هفته یا بیشتر در خون شما ظاهر شوند.

شما می‌توانید آنتی بادی‌های آنتی فسفولیپید داشته‌باشید و هرگز علائم یا نشانه‌ای از آنها را بروز ندهید. تشخیص سندرم آنتی فسفولیپید تنها زمانی انجام‌می‌شود که این آنتی‌بادی‌ها باعث مشکلات سلامتی شوند.

 

درمان

اگر لخته خون دارید، درمان اولیه استاندارد شامل ترکیبی از داروهای رقیق کننده خون است. رایج‌ترین آنها هپارین و وارفارین هستند. هپارین سریع عمل می‌کند و از طریق تزریق وارد بدن می‌شود. وارفارین به‌شکل قرص مصرف شده و چند روز طول می‌کشد تا اثر کند. آسپیرین نیز یک رقیق کننده خون است.

هنگامی که شما با مصرف داروها خون را رقیق می‌کنید، باید بدانید که خطر خونریزی افزایش می‌یابد. پزشک شما دوز خون شما را با آزمایش خون تحت نظر می‌گیرد تا مطمئن شود که خون شما به‌اندازه کافی قادر به لخته شدن است تا خونریزی اتفاق افتاده در یک برش یا خونریزی زیر پوستی در محل یک کبودی را متوقف کند.

شواهدی وجود دارد که نشان‌می‌دهد داروهای دیگر نیز ممکن است در درمان سندرم آنتی فسفولیپید مفید باشند. این داروها شامل هیدروکسی کلروکین (Plaquenil)، ریتوکسیماب (ریتوکسان) و استاتین‌ها هستند. البته مطالعه بیشتری در این زمینه لازم است.

 

درمان در دوران بارداری

در صورت ابتلا به سندرم آنتی فسفولیپید به‌ویژه با درمان می‌توان بارداری موفقی داشت. درمان معمولاً شامل هپارین یا هپارین به‌همراه آسپرین است. وارفارین به زنان باردار داده نمی‌شود زیرا می‌تواند روی جنین تأثیر بگذارد.

 

سبک زندگی و درمان‌های خانگی

بسته به برنامه درمانی شما برای سندرم آنتی فسفولیپید، گام‌های دیگری نیز وجود دارد که می‌توانید برای محافظت از سلامت خود بردارید. اگر داروهای ضد انعقاد خون مصرف می‌کنید، مراقبت بیشتری برای جلوگیری از آسیب دیدن خود و جلوگیری از خونریزی انجام دهید.

* از ورزش‌های تماسی یا سایر فعالیت‌هایی که می‌توانند باعث کبودی یا آسیب شوند یا باعث افتادن شما شوند، اجتناب کنید.

* از مسواک نرم و نخ‌های دندان دارای موم استفاده‌کنید.

* به‌جای تیغ اصلاح، از ماشین ریش تراش استفاده‌کنید.

* هنگام استفاده از چاقو، قیچی و دیگر ابزارهای تیز دقت بیشتری به خرج دهید.

* زنان باید از استفاده از استروژن درمانی برای پیشگیری از بارداری یا یائسگی خودداری کنند.

 

مکمل‌های غذایی و رژیم‌غذایی

غذاها و داروهای خاص ممکن است بر میزان عملکرد رقیق کننده خون شما تأثیر بگذارند. از پزشک خود در این باره راهنمایی بخواهید:

* انتخابهای رژیمغذایی ایمن. ویتامین K می‌تواند اثر وارفارین را کاهش دهد. ممکن است لازم باشد از خوردن مقادیر زیادی از غذاهای حاوی ویتامین K مانند آووکادو، کلم بروکلی، کلم بروکسل، کلم برگ، سبزی‌های برگی و لوبیا چشم بلبلی اجتناب کنید. الکل می‌تواند اثر ضدالتهابی وارفارین را افزایش دهد. اگر از مشروبات الکلی استفاده می‌کنید به‌طور جدی باید مصرف آن‌ها را کنار بگذارید.

* داروهای ایمن و مکملهای غذایی. برخی از داروها، ویتامین‌ها و محصولات گیاهی می‌توانند به‌طور خطرناکی با وارفارین اثر متقابل داشته‌باشند که شامل برخی از تسکین دهنده‌های درد، داروهای سرماخوردگی، درمان‌های معده یا مولتی‌ویتامین‌ها و همچنین سیر، ژنکو و چای سبز است.

 

آماده شدن برای قرار ملاقات با پزشک

در اغلب موارد، عوارض سندرم آنتی فسفولیپید – مانند DVT، سکته مغزی یا سقط‌جنین – شما را وادار به مراجعه به پزشک می‌کند. بسته به عوارض شما، احتمالاً به متخصص بیماری‌های عروقی، زنان و زایمان یا هماتولوژی مراجعه خواهید کرد.

این اطلاعات به شما کمک می‌کند برای قرار ملاقات آماده شوید.

 

کاری که می‌توانید انجام دهید

از هر گونه محدودیت از پیش تعیین شده آگاه باشید. هنگامی که یک قرار ملاقات را می‌گذارید، از خود بپرسید آیا کاری هست که باید از قبل انجام دهید یا خیر. فهرستی از موارد زیر تهیه کنید:

* علائم و نشانه‌های شما و زمان شروع آنها

* اطلاعات شخصی کلیدی، از جمله رویدادهای مهم اخیر یا تغییرات بزرگ در زندگی شما

* اطلاعات کلیدی پزشکی، از جمله سایر شرایط یا عفونت‌هایی که دارید و سابقه پزشکی خانوادگی، به‌ویژه بستگان نزدیک که سندرم آنتی فسفولیپید داشته‌اند

* تمام داروها، ویتامین‌ها و سایر مکمل‌هایی که مصرف می‌کنید، از جمله دوز مصرفی

 

سؤالاتی که باید از پزشک بپرسید

در صورت امکان یکی از اعضای خانواده یا دوستان خود را همراه داشته‌باشید تا به شما در به‌خاطر سپردن اطلاعاتی که به‌دست می‌آورید کمک کند.

برای سندرم آنتی فسفولیپید، برخی سؤالاتی که باید از پزشک خود بپرسید عبارتند از:

* مهم‌ترین علت علائم من چیست؟

* من به چه آزمایش‌هایی نیاز دارم؟

* شما چه درمانی را توصیه می‌کنید؟

* از کجا بفهمیم که آیا درمان مو مؤثر است یا خیر؟

* آیا این وضعیت خطر ابتلا به سایر بیماری‌ها را افزایش می‌دهد؟

* آیا این وضعیت خطر مشکلات سلامتی در دوران بارداری را افزایش می‌دهد؟ آیا درمان‌هایی برای کاهش این خطر وجود دارد؟

* آیا بروشور یا سایر مطالب چاپی وجود دارد؟ شما چه وب سایت‌هایی را توصیه می‌کنید؟

همچنین در پرسیدن سؤال‌های دیگری که به ذهن شما می‌رسد اما در فهرست بالا وجود ندارد تردید نکنید.

 

از پزشک خود چه انتظاری داشته‌باشید

پزشک شما احتمالاً چند سؤال از شما می‌پرسد، از جمله:

* آیا سابقه سکته مغزی یا لخته شدن خون دارید؟

* آیا سابقه عوارض بارداری مانند فشار خون بالا، سقط‌جنین یا مرده زایی دارید؟

* آیا لوپوس یا یک اختلال خودایمنی دیگر دارید؟

* آیا تا به حال برای عفونت‌های مقاربتی یا بیماری‌های ویروسی مزمن مانند هپاتیت مورد آزمایش قرار گرفته‌اید؟

* آیا سردردهای مکرر دارید؟

* آیا متوجه بثورات قرمز رنگ روی مچ یا زانوهای خود شده‌اید؟

* دخانیات مصرف می‌کنید؟

لایف یار (Lifeyar)، یار زندگی شما

ادامه مطلب

خانواده

رابطه در بارداری، بایدها و نبایدها

منتشر شده

در

توسط

رابطه در بارداری برای یک زن کاملاً بی‌خطر است، مگر اینکه پزشک یا مامای او چیز دیگری به او گفته باشد. در واقع ممکن است در مراحل خاصی از بارداری گرایش جنسی زنان افزایش یابد و رابطه جنسی می‌تواند مزایایی داشته‌باشد.

هنگامی که شکم او شروع به بزرگ‌تر شدن می‌کند، یک زن ممکن است کشف کند که پوزیشن‌های خاصی برای او راحت‌تر است. صحبت آزادانه در مورد رابطه جنسی می‌تواند به هر دو طرف برای لذت بردن از رابطه جنسی در طول بارداری کمک کند.

در این مقاله در سایت لایف یار، ما مسائل ایمنی و خطرات را بررسی می‌کنیم و به نکاتی برای رابطه جنسی در طول بارداری می‌پردازیم. همچنین در مورد زمان اجتناب از رابطه جنسی، و چگونگی تغییر رابطه جنسی در طول سه ماهه دوم و سوم بارداری بحث می‌کنیم.

 

آیا داشتن رابطه جنسی در دوران بارداری بی‌خطر است؟

رابطه جنسی در هیچ مرحله‌ای از بارداریِ معمولی و بدون عارضه به نوزاد آسیب نمی‌رساند. نوزاد توسط ماهیچه‌های قوی در رحم، مایع آمنیوتیک و یک پلاک مخاطی که در اطراف دهانه رحم رشد می‌کند، محافظت می‌شود.

برخی افراد بر این باورند که فعالیت جنسی یا ارگاسم ممکن است به نوزاد آسیب برساند، احتمال سقط جنین را افزایش دهد، یا باعث زایمان زودرس شود. با این حال، در یک بارداری سالم، هیچ‌یک از این موارد درست نیست.

 

آیا رابطه جنسی می‌تواند باعث تحریک زایمان شود؟

بسیاری از مطالعات به این نتیجه رسیده‌اند که رابطه جنسی واژن در طول بارداری هیچ ارتباطی با افزایش خطر زایمان زودرس یا زایمان زودرس ندارد. با این حال، اگر پزشک یک زن را به‌عنوان فردی که در معرض خطر بالای زایمان زودرس قرار دارد در نظر بگیرد، ممکن است توصیه کند که فرد در طول بارداری یا فقط در مراحل بعدی از رابطه جنسی اجتناب کند.

این امکان وجود دارد که ارگاسم یا نفوذ آلت جنسی مرد به واژن در اواخر بارداری باعث انقباضات براکستون هیکس یا انقباضات رحمی طی دوران بارداری (Braxton Hicks) شود.

 

براکستون هیکس یا انقباضات رحمی طی دوران بارداری انقباضات خفیفی هستند که برخی از زنان در پایان بارداری خود تجربه می‌کنند. با این حال، این انقباضات نشان دهنده یا تحریک کننده زایمان نیستند بنابراین نباید دلیلی برای نگرانی باشد.

بهترین پوزیشن ها

در طول مراحل بعدی بارداری، افراد برای رابطه در بارداری باید پوزیشن‌های جنسی خاصی را انتخاب کنند که به شکم باردار فشار وارد نکند، مانند هم آغوشی عادی که در آن مرد روی زن قرار می‌گیرد و دو طرف چهره به چهره هستند. اگر زن به پشت دراز بکشد، وزن نوزاد ممکن است فشار بیشتری به اندام‌های داخلی یا شریان‌های اصلی او وارد کند.

یک زن باردار ممکن است در پوزیشن‌های که می‌تواند عمق ورود و سرعت نفوذ آلت تناسلی مرد را کنترل کند، احساس راحتی بیشتری کند.

پوزیشن‌های راحت ممکن است شامل قرار گرفتن زن باردار در بالای شوهر، کنار هم قرار گرفتن زن و شوهر، یا نشستن در لبه تخت باشد.

 

رابطه جنسی دهانی و رابطه مقعد

آمیزش جنسی مقعد به‌عنوان یک رابطه در بارداری کاملاً ایمن است. با این حال، شوهر باید از دمیدن هوا به واژن زن باردار اجتناب کند زیرا این امر می‌تواند باعث آمبولی هوا شود، یعنی عارضه‌ای که یک حباب هوا یک رگ خونی را مسدود می‌کند. اگرچه این امر نادر است، اما آمبولی هوا می‌تواند هم برای زن و هم برای نوزاد خطرآفرین باشد.

رابطه مقعد به نوزاد آسیب نمی‌رساند، اما ممکن است برای زن ناراحت کننده باشد، خصوصاً اگر زن دچار هموروئید های مربوط به بارداری باشد. افراد باید از انجام رابطه جنسی مقعد و به‌دنبال آن رابطه جنسی واژن به‌طور جدی اجتناب کنند، زیرا این‌کار می‌تواند باعث انتشار باکتری از ناحیه رکتوم به واژن شود که منجر به عفونت می‌شود.

 

چه زمانی باید از رابطه در بارداری اجتناب کرد؟

یک ماما یا پزشک ممکن است به زن توصیه کند که در دوران بارداری از آمیزش جنسی اجتناب کند، اگر زن باردار موارد زیر را تجربه کرده باشد:

* مشکلات دهانه رحم که می‌تواند احتمال سقط جنین یا زایمان زودرس را افزایش دهد

* بارداری با دوقلوها

* جفت سر راهی، که در آن جفت به‌طور جزئی یا کامل ورودی دهانه رحم را می‌پوشاند

* کافی نبودن دهانه رحم، که در آن دهانه رحم پیش از موعد باز می‌شود

* سابقه زایمان زودرس

* از دست دادن قابل توجه خون یا خونریزی واژینال غیر قابل توضیح

* نشت مایع آمنیوتیک

 

ضروری است که یک زن باردار از خود و نوزادش در برابر عفونت‌های مقاربتی (STI) محافظت کند. این به‌معنای استفاده از پیشگیری کننده‌هایی مانند کاندوم در تمام فعالیتهای جنسی با همسر است.

 

اثرات بارداری بر میل جنسی

افزایش هورمون‌ها ممکن است میل جنسی زن را به‌ویژه در سه ماهه دوم بارداری افزایش دهند.

بارداری به‌روش‌های مختلف بر روی محرک‌های جنسی افراد تأثیر می‌گذارد و هیچ پاسخ معمولی در این زمینه وجود ندارد.

افزایش هورمون‌ها و افزایش جریان خون به‌سوی دستگاه تناسلی ممکن است میل جنسی فرد را به‌ویژه در سه ماهه دوم بارداری افزایش دهد و زن به‌سوی برقراری رابطه در بارداری حرکت کند.

برخی از زنان باردار نیز ممکن است کاهش انگیزه جنسی ناشی از نوسان هورمون‌ها، احساس راحتی کم‌تر در بدن، کاهش سطح انرژی یا دردهای جسمی را تجربه کنند.

بارداری همچنین می‌تواند بر گرایش جنسی شریک جنسی فرد باردار نیز تأثیر بگذارد. برخی از افراد ممکن است به‌دلیل تغییرات در شکل بدن خود، مانند افزایش اندازه پستان، جذب بیشتری را در شوهر خود تجربه کنند.

در برخی موارد، نگرانی‌ها و فشارهای احساس شده توسط هر دو طرف می‌تواند آنها را کم‌تر به رابطه جنسی علاقه‌مند کند. برای اطمینان از راحت بودن زن و شوهر برای رابطه در بارداری، راحت بودن در مورد حرف زدن برای رابطه جنسی بسیار ضروری است.

 

مزایای رابطه در بارداری

برقراری رابطه در بارداری می‌تواند مزایایی برای یک زن باردار و شوهر او داشته‌باشد. مزایای احتمالی عبارتند از:

* ارگاسم بهتر. افزایش جریان خون به دستگاه تناسلی می‌تواند به‌معنای افزایش تعداد ارگاسم‌های قوی‌تر برای زنان باردار باشد.

* تناسباندام. رابطه جنسی کالری می‌سوزاند و می‌تواند به تناسب‌اندام هر دو طرف کمک کند.

* پیوند بین همسران. برخی از زوج‌ها متوجه می‌شوند که فعالیت جنسی در دوران بارداری آنها را به‌هم نزدیک‌تر می‌کند.

یک مطالعه در سال ۲۰۰۴ نشان داد که رابطه جنسی IGA را افزایش می‌دهد که یک آنتی بادی است که به جلوگیری از سرماخوردگی و سایر عفونت‌ها کمک می‌کند.

* افزایش شادی. ارگاسم اندورفین آزاد می‌کند که می‌تواند به مادر و کودک کمک کند تا احساس شادی و آرامش کنند.

 

رابطه جنسی پس از تولد

همه مادران جدید نیاز به زمان دارند تا پس از زایمان بهبود یابند. آن‌ها باید اجازه دهند تا بدن دوباره خودش را بازسازی کند بهبود یابد، دهانه رحم بسته شود، خونریزی پس از زایمان متوقف شود، و در صورت امکان، برش‌های سزارین یا پارگی‌های واژن در آنها التیام یابد.

زنان هر زمان که احساس کنند آماده انجام رابطه جنسی هستند، می‌توانند به فعالیت جنسی بازگردند. خستگی و انرژی صرف شده پس از اضافه شدن یک عضو جدید به خانواده ممکن است به این معنی باشد که یک زن نمی‌خواهد برای مدتی پس از زایمان رابطه جنسی داشته‌باشد.

 

چه زمانی به پزشک مراجعه کنیم؟

باید دوباره تکرار کرد که در یک بارداری سالم، رابطه جنسی با هیچ خطری برای مادر یا نوزاد همراه نیست. چه مربوط به رابطه جنسی باشد و چه نباشد، اگر زنی در طول بارداری درد یا خونریزی غیرمعمولی را تجربه کند، باید فوراً با پزشک خود تماس بگیرد.

 

آینده‌نگری

در اغلب موارد، رابطه در بارداری هیچ خطری برای مادر یا نوزاد ندارد. برخی از پوزیشن ها ممکن است با پیشرفت بارداری کم و بیش راحت شوند.

یک زن ممکن است تغییراتی را در تمایل خود برای انجام رابطه جنسی در طول بارداری و پس از آن تجربه کند. صحبت کردن آزادانه و صادقانه با شوهر در مورد رابطه جنسی می‌تواند به افراد کمک کند تا به زندگی جنسی سالم در طول بارداری ادامه دهند.

لایف یار (Lifeyar)، یار زندگی شما

ادامه مطلب

پزشکی

آمبولی مایع آمنیوتیک یا Amniotic fluid embolism

منتشر شده

در

توسط

بررسی اجمالی

آمبولی مایع آمنیوتیک چیست؟ آمبولی مایع آمنیوتیک یا Amniotic fluid embolism یک بیماری نادر اما جدی است که هنگامی رخ می‌دهد که مایع آمنیوتیک – مایعی که نوزاد را در رحم در طول بارداری احاطه می‌کند – یا مواد جنینی مانند سلول‌های جنینی، وارد جریان خون مادر می‌شود. آمبولی مایع آمنیوتیک به‌احتمال‌زیاد در طول زایمان یا در دوره پس از زایمان رخ می‌دهد.

تشخیص آمبولی مایع آمنیوتیک دشوار است. اگر پزشک شما مشکوک باشد که ممکن است آمبولی مایع آمنیوتیک داشته‌باشید، شما به درمان فوری برای جلوگیری از عوارض بالقوه تهدیدکننده زندگی نیاز خواهید داشت.

 

علائم آمبولی مایع آمنیوتیک

آمبولی مایع آمنیوتیک ممکن است به‌طور ناگهانی و سریع ایجاد شود. علائم و نشانه‌ها ممکن است شامل موارد زیر باشد:

* تنگی نفس ناگهانی

* مایع اضافی در ریه‌ها (آدم ریوی یا تجمع مایعات در ریه)

* کاهش ناگهانی فشار خون

* نارسایی ناگهانی قلب برای پمپاژ مؤثر خون (نارسایی قلبی عروقی)

* مشکلات تهدید کننده زندگی ناشی از لخته شدن خون (کواگولوپاتی درون عروقی یا انعقاد درون‌رگی منتشر)

* خونریزی از محل‌های برش رحم، سزارین یا داخل وریدی (IV)

* وضعیت ذهنی آشفته، مانند اضطراب یا احساس عذاب

* لرز

* ضربان سریع قلب یا اختلال در ریتم ضربان قلب

* اختلالات جنینی مانند ضربان قلب آهسته یا سایر ناهنجاری‌های ضربان قلب جنین

* تشنج

* از دست دادن هوشیاری

دلایل آمبولی مایع آمنیوتیک

آمبولی مایع آمنیوتیک هنگامی اتفاق می‌افتد که مایع آمنیوتیک یا ماده جنینی وارد جریان خون مادر شود. یک دلیل احتمالی تخریب جداساز جفت است، مانند تروما.

هنگامی‌که این تخریب اتفاق می‌افتد، سیستم‌ایمنی بدن با آزاد کردن موادی که باعث ایجاد یک واکنش التهابی می‌شوند از خود واکنش نشان‌می‌دهد، که لخته شدن غیر طبیعی در ریه‌های مادر و رگ‌های خونی او را فعال می‌کند. این اتفاق می‌تواند منجر به یک اختلال جدی در لخت خون شود که به‌عنوان “انعقاد درون عروقی منتشر” معروف است.

با این حال، آمبولیسم های مایع آمنیوتیک نادر هستند و به‌احتمال‌زیاد برخی از مایعات آمنیوتیک معمولاً در هنگام زایمان وارد جریان خون مادر می‌شوند بدون اینکه مشکلی ایجاد کنند. هنوز مشخص نیست که چرا در بعضی از مادران این امر منجر به آمبولی مایع آمنیوتیک می‌شود.

عوامل خطر

تخمین زده می‌شود که بین یک تا ۱۲ مورد آمبولی مایع آمنیوتیک برای هر ۱۰۰۰۰۰ زایمان وجود دارد. از آنجا که آمبولی مایعات آمنیوتیک نادر است، شناسایی عوامل خطر دشوار است.

تحقیقات نشان‌می‌دهد که چندین عامل ممکن است با افزایش خطر آمبولی مایع آمنیوتیک مرتبط باشد، از جمله:

*    سن بالای مادر. اگر در زمان تولد فرزندتان ۳۵ سال یا بیشتر سن دارید، ممکن است در معرض خطر آمبولی مایع آمنیوتیک قرار بگیرید.

*    مشکلات جفت. ناهنجاری‌های موجود در جفت – ساختاری که در رحم شما در دوران بارداری ایجاد می‌شود – ممکن است خطر آمبولی مایع آمنیوتیک را افزایش دهد. ناهنجاری‌ها ممکن است شامل وجود جفتی باشد که به‌طور جزئی یا کامل دهانه رحم را می‌پوشاند (جفت سرراهی یا پلاسنتا پرویا (Placenta previa)) یا جدا شدن جفت از دیواره داخلی رحم قبل از زایمان باشد دکولمان جفت یا زندگی جفت (Placental abruption). این شرایط می‌تواند موانع فیزیکی موجود بین شما و کودک شما را مختل کند.

*    پره اکلامپسی. داشتن فشار خون بالا و پروتئین اضافی در ادرار بعد از ۲۰ هفته بارداری (پره اکلامپسی) می‌تواند خطر شما را افزایش دهد.

*    وضع حمل با تحریک پزشکی. تحقیقات محدود نشان‌می‌دهد که برخی از روش‌های تحریک وضع حمل با افزایش خطر آمبولی مایع آمنیوتیک همراه است. با این حال، تحقیقات در مورد این رابطه متناقض است.

*    زایمان با جراحی. انجام یک سزارین، بیرون کشیدن نوزاد با انبر یا بیرون کشیدن نوزاد با دستگاه وکیوم، ممکن است خطر آمبولی مایع آمنیوتیک را افزایش دهد. این روش‌ها می‌تواند موانع فیزیکی موجود بین شما و کودک شما را از بین ببرد. با این حال، مشخص نیست که آیا زایمان‌های مرتبط با استفاده از وسیله عوامل خطر واقعی برای آمبولی مایع آمنیوتیک هستند یا خیر، زیرا پس از ایجاد شرایط برای اطمینان از زایمان سریع استفاده می‌شود.

*    افزایش مایع آمنیون یا پلی هیدرآمنیوس (Polyhydramnios). داشتن مایع آمنیوتیک بیش از حد در اطراف کودک ممکن است شما را در معرض خطر آمبولی مایع آمنیوتیک قرار دهد.

 

عوارض آمبولی مایع آمنیوتیک

عارضه آمبولی مایع آمنیوتیک می‌تواند عوارض جدی برای شما و کودک شما ایجاد کند، از جمله:

*    آسیب مغزی. اکسیژن خون پایین می‌تواند باعث آسیب عصبی دائمی، شدید یا مرگ مغزی شود.

*    اقامت طولانی در بیمارستان. زنانی که از یک آمبولیسم مایع آمنیوتیک جان سالم به در می‌برند، اغلب در بخش مراقبت‌های ویژه نیاز به درمان دارند و بسته به میزان عوارض آن‌ها – ممکن است هفته‌ها یا ماه‌ها را در بیمارستان بگذرانند.

*    مرگ مادران. تعداد زنانی که از آمبولی مایعات آمنیوتیک می‌میرند بسیار زیاد است. این تعداد متفاوت است، اما حدود ۲۰ درصد از مرگ و میر مادران در کشورهای توسعه‌یافته ممکن است به‌دلیل آمبولی مایعات آمنیوتیک باشد.

*    مرگ نوزادان. کودک شما در معرض خطر آسیب مغزی یا مرگ است. ارزیابی و زایمان سریع کودک شما، بقا را بهبود می‌بخشد.

 

تشخیص

تشخیص آمبولی مایع آمنیوتیک معمولاً پس از رد سایر بیماری‌ها انجام‌می‌شود.

پزشک شما ممکن است آزمایش‌های زیر را در طول معاینه و ارزیابی شما تجویز کند:

* آزمایش خون، از جمله آزمایش هایی که لخته شدن خون، آنزیم‌های قلبی، الکترولیت ها و گروه خونی و همچنین شمارش کامل خون (CBC) را ارزیابی می‌کنند.

* الکتروکاردیوگرام (ECG یا EKG) برای ارزیابی ریتم قلب شما

* اکسیمتری پالسی برای بررسی میزان اکسیژن خون

* اشعه ایکس قفسهسینه برای جستجوی مایعات در اطراف قلب شما

* اکوکاردیوگرافی برای ارزیابی عملکرد قلب

 

درمان آمبولی مایع آمنیوتیک

آمبولی مایع آمنیوتیک نیاز به درمان سریع برای مقابله با اکسیژن خون پایین و فشار خون پایین دارد.

درمان‌های اورژانسی ممکن است شامل موارد زیر باشند:

* قرار دادن کاتتر. یک لوله نازک و توخالی که در یکی از شریان‌های شما قرار داده‌می‌شود (کاتتر وریدی) ممکن است برای نظارت و پایش بر فشار خون شما مورد استفاده قرار گیرد. همچنین ممکن است یک لوله دیگر در داخل یک ورید در قفسه‌سینه شما قرار داده شود (کاتتر وریدی مرکزی)، که می‌تواند برای دادن مایعات، داروها یا انتقال خون و همچنین کشیدن خون مورد استفاده قرار گیرد.

* اکسیژن. ممکن است لازم باشد یک لوله تنفسی در راه هوایی شما قرار گیرد تا به شما در تنفس کمک کند.

* داروهای دیگر ممکن است برای کاهش فشار ناشی از ورود مایعات به قلب و ریه‌ها به شما کمک کنند.

* انتقال خون. اگر خونریزی غیرقابل‌کنترل دارید، به انتقال خون، فراورده‌های خونی و مایعات جایگزین نیاز خواهید داشت.

اگر شما قبل از زایمان نوزادتان آمبولی مایع آمنیوتیک دارید، پزشک شما برای زایمان ایمن نوزادتان در اسرع وقت اقدام خواهد کرد. ممکن است یک سزارین اضطراری مورد نیاز باشد.

 

مقابله و پشتیبانی

تجربه یک وضعیت بارداری تهدیدکننده زندگی می‌تواند برای شما و خانواده تان ترسناک و استرس‌زا باشد. پس از آن ممکن است این تجربه را در ذهن مرور کرده و کابوس ببینید.

در طول این زمان چالش‌برانگیز، برای دریافت حمایت به عزیزان خود تکیه کنید. پیوستن به شبکه‌ای از افرادی که مشکلاتی مانند شما داشته اند را در نظر بگیرید. همچنین، با پزشک خود در تماس باشید تا تعیین کنید که چگونه می‌توانید با خیال راحت بهبودی خود را به‌دست آورده و نقش خود را به‌عنوان مادر یک نوزاد مدیریت کنید.

لایف یار (Lifeyar)، یار زندگی شما

ادامه مطلب
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات

برترین ها