با ما همراه باشید

روانشناسی

آیا من زشت هستم؟

منتشر شده

در

آیا من زشتم

آیا شما زشت هستی؟ هزاران نفر از مردم هر روز این سوال را از خود می‌پرسند. پس تعجبی ندارد که بفهمیم یکی از سوالات بسیار متداولی که هر روزه در بخش جستجوی مرور گر ما وارد می­شود همین سوال است: “آیا زشت هستم؟”

در واقع اگر شما از گوگل استفاده کنید، اولین پیشنهادی که پس از وارد کردن “آیا من” به شما ارائه می‌شود همین عبارت است که “آیا من زشتم؟”

نگرش نسبت به ظاهر یکی از دلایل اصلی برای این است که چرا مردم مورد تهدید یا آزار و اذیت قرار می‌گیرند. در حقیقت، در طی یک بررسی در سال ۲۰۱۹ در مورد خشونت، ۵۹ درصد از جوانان گفتند که ظاهر آن‌ها دلیلی است که آن‌ها مورد تهدید یا قلدری قرار گرفته‌اند.

این یک سوال جدید نیست. ایده­های مربوط به زیبایی دست نیافتنی باعث می‌شود که ما براساس ظاهر خود به طور روزمره، احتمالا از آغاز بشریت، بر مبنای ظاهر خود سوال کنیم.

برای مثال در یونان باستان، استانداردهای زیبایی عبارت بودند از آنکه مردان باید به رنگ زرد نخودی و براق باشند در حالی که زنان زمانی جذاب در نظر گرفته می­شدند که موی قرمز و بدن توپری داشتند.

در حالی که در دوران ویکتوریا، چهره‌ای رنگ ‌پریده با گونه‌های گلگون به عنوان “زیباترین” چهره دیده می‌شد. این ایده‌ها و استانداردها بارها در طول ۱۰۰۰ سال گذشته تغییر کرده‌اند.

در سال ۲۰۱۳ یک ترندی در یوتیوب شکل گرفت که “آیا من زشت هستم یا زیبا؟” نامیده شد. در آن کمپین یا پویش، دختران نوجوان فیلم‌هایی از خود آپلود می‌کردند و از بینندگان می‌خواستند تا نظر واقعی خود را در مورد آنها بگویند. پس از آن، اینترنت به این سوال با تمام قوای خود پاسخ داد و هیچ اعتنایی نکرد. حتی در سال ۲۰۲۲، این سوالات اغلب در سایت­هایی مانند اینستاگرام یا Instagram، ردیت یا Reddit و تیک تاک یا Tiktok نیز پرسیده شده است.

این سوال یکی از پرسش­های مهم است و چیزی است که تقریبا ً همه ما در برخی از لحظات زندگی خود از خودمان می­پرسیم. امروز میخواهیم در سایت لایف یار (Lifeyar)، پاسخ­هایی برای این سوالات شما ارائه نماییم.

 

آیا من زشتم، چون که مردم اینطور می‌گویند؟

نه، خطر وقتی است که اطرافیانتان بگویند شما زشت هستید و شما شروع به باور این موضوع کنید که ممکن است حقیقت داشته باشد.

آیا من زشت هستم، چون مجرد ماندم؟

نه، دلیل مجرد بودن شما این نیست که زشت هستید. همچنین باید به یاد داشته باشید که بودن در یک رابطه شما را زیبا نمی‌کند.

آیا من زشتم، چون به زشت بودن خودم فکر می‌کنم؟

نه، پس لطفاً به خودتان نگویید که هستید، افکار ما به سرعت به واقعیت ما تبدیل می‌شوند.

من زشت هستم، چون رها شده­ام؟

نه، کسی تو را بخاطر زشتی رها نکرده است، آن رابطه به پایان رسیده – کمی وقت و فضا برای التیام بخشیدن به خودت بده.

آیا من به این دلیل زشت هستم که متفاوت به نظر می‌رسم؟

نه، بدن شما در حال تغییر است و هنوز هم در حال رشد هستید.

من زشت هستم چون پوست بدی دارم؟

نه، داشتن پوست بد شما را غیر جذاب نمی‌کند و کاملاً طبیعی است.

من زشت هستم، چون به زیبایی یک مدل به نظر نمی­رسم؟

نه، این درست نیست که مثل یک مدل به نظر برسیم. به نظر می­رسد که آن‌ها تنها کسانی هستند که اینچنین هستند و مقدار بسیار کمی از جمعیت را تشکیل می‌دهند.

من زشتم چون بزرگ شدم؟

نه، اندازه لباس شما زیبایی شما را مشخص نمی‌کند.

آیا من زشت هستم که دوستانم چنین می‌گویند؟

نه، آن‌ها اینرا به شما می‌گویند چون می‌ترسند که آن‌ها به اندازه کافی همانند شما خوب نباشند و می‌ترسند که خودشان زشت باشند، این موضوع دیگر نباید باعث ترس شما شود.

آیا من زشت هستم چون آن را احساس می‌کنم؟

نه، عزت ‌نفس شما کمی بیش از حد کم شده ‌است و نیاز به بازسازی دارد، بر روی عزت نفس خودتان بیشتر کار کنید.

آیا من نسبت به هر کس دیگری زشت هستم؟

نه، وقتی ما خودمان را مقایسه می‌کنیم، همیشه احساس بدتری داریم، مقایسه کردن با ناامیدی همراه می­شود، پس مقایسه کردن را متوقف کنید.

من زشتم چون چاق هستم؟

نه، وزن شما به معنی این است که بدن شما تا چه اندازه سبک یا سنگین است. هر جسمی، مواد معدنی، گیاه و یا حیوان روی این سیاره وزن دارد. این همان چیزی است که ما به عنوان انسان با این عدد خود را می­سنجیم و این سنجش ما را مجبور می‌کند تا زیبایی را با وزن مرتبط سازیم. چیزی به عنوان “وزن زیبا” یا “وزن زشت” وجود ندارد و چیزی که مهم است یک وزن سالم است و این وزن سالم هم بر اساس فیزیولوژی انسان­ها برای همه فرق دارد.

من زشت هستم چرا که طرد شدم؟

نه، همه افراد تمام اشکال دردناک طرد شدن را تجربه می‌کنند و این باعث نمی‌شود که فکر کنید شما غیر جذاب هستید.

من زشتم؟

نه، حتی اگر تا به حال هیچ وقت چیزی جز زشتی را در زندگی خود احساس نکرده باشید، باید بدانید که فقط اندیشه شما است و واقعیت ندارد. انسان­ها با اندیشه خود زندگی می­کنند و بسیار تحت تأثیر نگاه دیگران به خود قرار می­گیرند. حتی بسیار از افرادی که در نگاه دیگران بسیار زیبا به نظر می­رسند نیز از ظاهر خود راضی نیستند. باید بیشتر بر روی باور خود و عزت نفس خود کار کنید تا بتوانید از شر افکار مزاحمی که جز دردسر چیزی برای شما نخواهند داشت رها شوید.

ادامه مطلب
تبلیغات
برای افزودن دیدگاه کلیک کنید

یک پاسخ بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

روانشناسی

آگورافوبیا یا Agoraphobia

منتشر شده

در

توسط

بررسی اجمالی

آگورافوبیا چیست؟ آگورافوبیا یا Agoraphobia که به آن بیماری برزن هراسی هم می‌گویند، نوعی اختلال اضطراب است که در آن شما از قرارگیری در مکان‌ها یا موقعیت‌هایی که ممکن است باعث وحشت، احساس گرفتار شدن، درماندگی یا خجالت در شما شود، هراس دارید و از آن جلوگیری می‌کنید. شما حتی از یک وضعیت واقعی یا پیش‌بینی‌شده مانند استفاده از حمل و نقل عمومی، قرار گرفتن در فضاهای باز یا محصور، ایستادن در صف یا حضور در جمع می‌ترسید.

این اضطراب ناشی از هراس داشتن از این است که هیچ راه آسانی برای فرار یا کمک به شما در هنگام طغیان اضطراب وجود ندارد. بیشتر افرادی که آگورافوبیا یا برزن هراسی دارند پس از انجام یک یا چند حمله پانیک یا وحشت‌زدگی، آن را توسعه می‌دهند و باعث می‌شوند آن‌ها نگران یک حمله پانیک دیگر باشند و از مکان‌هایی که ممکن است دوباره همان اتفاق رخ دهد دوری می‌کنند.

افراد مبتلا به آگورافوبیا غالباً در هر مکان عمومی به‌سختی می‌توانند احساس امنیت کنند، به‌خصوص در جایی‌که جمعیت زیادی دور هم می‌شوند. ممکن است احساس کنید که به یک همراه، مانند یک خویشاوند یا دوست نیاز دارید تا با شما به اماکن عمومی بیایند. این ترس می‌تواند آن‌قدر پررنگ باشد که ممکن است احساس کنید نمی‌توانید خانه خود را ترک کنید.

درمان آگورافوبیا می‌تواند چالش‌برانگیز باشد زیرا معمولاً به‌معنای مقابله با ترس شما است. اما با روان‌درمانی و مصرف داروهایی برای درمان آگروفوبیا می‌توانید از دام این اختلال اضطراب فرار کرده و زندگی لذت‌بخش تری داشته‌باشید.

 

علائم آگورافوبیا

علائم معمولی آگورافوبیا شامل ترس از موارد زیر است:

* ترک خانه به‌صورت تنها

* قرار گیری در بین جمعیت یا انتظار در صف

* قرار گیری در فضاهای محصور مانند سینماها، آسانسورها یا فروشگاه‌های کوچک

* قرار گیری در فضاهای باز مانند پارکینگ، پل یا مراکز

* استفاده از حمل و نقل عمومی، مانند اتوبوس، هواپیما یا قطار

این شرایط باعث اضطراب می‌شود زیرا شما می‌ترسید اگر شروع به احساس وحشت کنید یا علائم ناتوان‌کننده یا شرم‌آور دیگری داشته‌باشید، نمی‌توانید از آن موقعیت فرار کنید یا از کسی کمک بگیرید.

علاوه بر این:

* ترس یا اضطراب تقریباً همیشه ناشی از قرار گرفتن در معرض چنین شرایطی است

* ترس یا اضطراب شما متناسب با خطر واقعی ناشی از این شرایط نیست

* شما از این شرایط و موقعیت‌ها دوری می‌کنید، به یک همراه نیاز دارید، یا اوضاع را تحمل می‌کنید اما بسیار مضطرب هستید

* شما به‌دلیل ترس، اضطراب یا اجتناب از چنین موقعیت‌هایی، پریشانی یا مشکلات قابل‌توجهی در موقعیت‌های اجتماعی، کار یا مناطق دیگر در زندگی خود را تجربه می‌کنید

* هراس و دوری گزینی شما معمولاً شش ماه یا بیشتر طول می‌کشد

 

اختلال پانیک و آگورافوبیا

برخی از افراد علاوه بر آگورافوبیا، اختلال هراس یا اختلال پانیک هم دارند. اختلال پانیک نوعی اختلال اضطراب است که در آن شما حملات ناگهانی ترس شدید را تجربه می‌کنید که طی چند دقیقه به اوج خود می‌رسد و علائم جسمی شدید (حملات پانیک) را ایجاد می‌کند. ممکن است فکر کنید که کاملاً کنترل خود را از دست می‌دهید، دچار حمله قلبی شده یا حتی در حال مرگ هستید.

ترس از بروز یک حمله پاینک دیگر می‌تواند منجر به جلوگیری از قرارگیری در موقعیت‌ها یا مکان‌های مشابه شود که این کار در تلاش برای جلوگیری از بروز حملات پانیک در آینده انجام‌می‌شود.

 

علائم و نشانه‌های حمله پانیک می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

*    ضربان قلب سریع

*    مشکل تنفسی یا احساس خفگی

*    درد یا فشار قفسه‌سینه

*    گیجی یا سرگیجه

*    احساس لرز، بی‌حسی یا مور مور شدن

* تعرق مفرط

*    گرگرفتگی ناگهانی یا لرز

*    ناراحتی معده یا اسهال

*    احساس از دست دادن کنترل

*    ترس از مرگ

 

چه موقع به پزشک مراجعه کنید

آگورافوبیا می‌تواند توانایی شما در معاشرت، کار، شرکت در رویدادهای مهم و حتی مدیریت جزئیات زندگی روزمره، مانند اجرای امور و کارها را به‌شدت محدود کند.

اجازه ندهید آگورافوبیا دنیای شما را کوچک‌تر کند. در صورت داشتن علائم یا نشانه‌های ذکر شده در بالا با پزشک خود تماس بگیرید.

 

دلیل آگورافوبیا

امور مربوط به زیست‌شناسی – از جمله شرایط بهداشتی و ژنتیک – خلق و خوی، استرس محیطی و تجربیات یادگیری ممکن است همگی در ایجاد و توسعه آگورافوبیا نقش داشته‌باشند.

 

عوامل خطر

آگورافوبیا می‌تواند در دوران کودکی آغاز شود، اما معمولاً در اواخر دوران نوجوانانی یا اوایل بزرگسالی – معمولاً قبل از ۳۵ سالگی – شروع می‌شود اما در بزرگ‌ترها نیز می‌تواند دیده شود. زنان بیشتر از مردان به آگورافوبیا مبتلا می‌شوند.

عوامل خطر برای آگورافوبیا عبارتند از:

* اختلال پانیک یا فوبیاهای دیگر

* پاسخ به حملات پانیک با ترس و اجتناب بیش از حد

* تجربه وقایع زندگی استرس‌زا، مانند سوءاستفاده، مرگ والدین یا مورد حمله قرار گرفتن

* داشتن خلق و خوی اضطرابی یا عصبی

* داشتن خویشاوندانی مبتلا به آگورافوبیا

عوارض

آگورافوبیا می‌تواند فعالیت‌های زندگی شما را تا حد زیادی محدود کند. اگر آگورافوبیا شدید است، حتی ممکن است نتوانید خانه خود را ترک کنید. بدون درمان آگورافوبیا، برخی از افراد سال‌ها به خانه‌نشین می‌شوند. ممکن است شما نتوانید با خانواده و دوستان خود دیدار کنید، به مدرسه بروید یا کار کنید، امور را مدیریت کنید یا در سایر فعالیتهای عادی روزانه شرکت نمایید. ممکن است به دریافت کمک از دیگران وابسته شوید.

آگورافوبیا همچنین می‌تواند با موارد زیر مرتبط شود:

*    افسردگی

*    سوء مصرف الکل یا مواد مخدر

*    سایر اختلالات روانی، از جمله سایر اختلالات اضطرابی یا اختلالات شخصیتی

پیشگیری از آگورافوبیا

هیچ راهی برای جلوگیری از آگورافوبیا وجود ندارد. با این حال، هر چقدر که شما بیشتر از قرارگیری در موقعیت‌هایی که از آن می‌ترسید دوری کنید، اضطراب نیز در شما بیشتر خواهد شد. اگر ترس خفیف در مورد مکان‌های ایمن در شما ایجاد می‌شود، سعی کنید قبل از اینکه ترس شما زیاد شود بارها و بارها به آن مکان‌ها بروید. اگر انجام این‌کار برای شما به‌تنهایی خیلی سخت است، از یکی از اعضای خانواده یا دوستان خود بخواهید که با شما همراه شود یا به‌دنبال دریافت کمک حرفه‌ای باشید.

اگر شما در مکان‌هایی اضطراب را تجربه می‌کنید یا حملات پاینک دارید، در اسرع وقت خود را درمان کنید. برای جلوگیری از بدتر شدن علائم حتماً به‌دنبال دریافت کمک باشید. اضطراب، مانند بسیاری دیگر از اختلالات روانی اگر مورد رسیدگی قرار نگیرند، درمان آنها سخت‌تر خواهد شد.

 

تشخیص آگورافوبیا

تشخیص آگورافوبیا بر اساس موارد زیر انجام‌می‌شود:

* علائم و نشانه‌های آگورافوبیا

* مصاحبه عمیق با پزشک یا یک متخصص سلامت روانی

* معاینه فیزیکی برای رد کردن سایر بیماری‌هایی که می‌تواند باعث ایجاد علائم در شما شود

* معیارهای آگورافوبیا ذکر شده در کتاب راهنمای تشخیصی و آماری اختلال‌های روانی (DSM-5)، منتشر شده توسط انجمن روانپزشکی آمریکا

 

درمان آگورافوبیا

درمان آگورافوبیا معمولاً شامل روان‌درمانی و تجویز دارو است. هرچند ممکن است مدتی طول بکشد، اما درمان می‌تواند در بهتر شدن حال شما کمک کند. شما می توانید امیدوار به درمان قطعی آگورافوبیا باشید. باید بدانید که درمان آگورافوبیا بدون دارو نیز ممکن است.

 

روان‌درمانی

روان‌درمانی شامل کار با یک درمانگر برای تعیین اهداف و یادگیری مهارت‌های عملی برای کاهش علائم اضطراب شما است. درمان شناختی رفتاری یکی از مؤثرترین موارد روان‌درمانی برای درمان اختلالات اضطرابی از جمله آگورافوبیا است.

به‌طور کلی در طی یک درمان کوتاه‌مدت، درمان شناختی رفتاری بر آموزش مهارت‌های خاص برای تحمل اضطراب بهتر، مستقیماً نگرانی‌های شما را به چالش می‌کشد و به‌تدریج شما را به‌سوی انجام فعالیت‌هایی که به‌دلیل اضطراب از آن دوری کرده‌اید باز می‌گرداند. از طریق این فرایند، علائم شما بهبود می‌یابد که حاکی از موفقیت اولیه در شما خواهد بود.

شما می‌توانید در مورد موارد زیر بیاموزید:

*    چه عواملی ممکن است باعث حمله پانیک یا علائم مانند پانیک در شما شود و چه چیزی آنها را بدتر می‌کند

*    نحوه مقابله و تحمل علائم اضطراب

*    یافتن راه‌هایی برای به چالش کشیدن مستقیم نگرانی‌های خود، مانند احتمال بروز اتفاقات بد در موقعیت‌های اجتماعی

*    درک اینکه اینکه اگر در موقعیت‌هایی باقی بمانید، اضطراب شما به‌تدریج کاهش می‌یابد و می‌توانید این علائم را تا زمانی که انجام دهید مدیریت کنید

*    چگونه می‌توان رفتارهای ناخواسته یا ناسالم را از طریق حساسیت‌زدایی، که به آن درمان از طریق مواجهه (exposure therapy) نیز گفته‌می‌شود، تغییر دهید تا با خیال راحت با مکان‌ها و موقعیت‌هایی که باعث ترس و اضطراب می‌شوند روبه‌رو شوید

اگر در ترک خانه خود مشکل دارید، ممکن است تعجب کنید که چگونه می‌توانید به مطب یک درمانگر بروید. درمانگران که با آگورافوبیا سروکار دارند به‌خوبی از این مشکل آگاه هستند.

اگر به‌دلیل آگورافوبیا احساس می‌کنید نمی‌توانید از خانه بیرون بروید، به‌دنبال یک درمانگر باشید که می‌تواند به شما در یافتن گزینه‌های دیگر برای انجام قرارهای اداری، حداقل در اوایل بخش معالجه کمک کند. او ممکن است پیشنهاد کند که ابتدا شما را در خانه خودتان ببیند یا در آنچه شما یک مکان امن (منطقه امن) در نظر می‌گیرید با با شما ملاقات کند. برخی از درمانگران همچنین ممکن است برخی از جلسات را از طریق تلفن، از طریق ایمیل یا استفاده از برنامه‌های رایانه‌ای یا رسانه‌های دیگر در فضای مجازی به‌صورت درمان غیر حضوری ارائه دهند.

اگر آگورافوبیا آن‌قدر شدید است که شما نمی‌توانید به مراقبت دسترسی پیدا کنید، ممکن است از یک برنامه بیمارستانی فشرده‌تر که در درمان اضطراب تخصص دارد بهره‌مند شوید.

ممکن است بخواهید یک خویشاوند یا دوست قابل‌اعتماد را به قرار ملاقات خود ببرید که در صورت لزوم می‌تواند آرامش، کمک و یاری را به شما ارائه دهد.

 

داروها

انواع خاصی از داروهای ضد افسردگی اغلب برای درمان آگورافوبیا استفاده می‌شوند و گاهی‌اوقات داروهای ضد اضطراب نیز به‌صورت محدود استفاده می‌شوند. داروهای ضد افسردگی نسبت به داروهای ضد اضطراب در درمان آگورافوبیا مؤثرتر هستند.

* داروهای ضد افسردگی. برخی از داروهای ضد افسردگی به‌نام مهارکننده‌های بازجذب سروتونین (SSRI) ، مانند فلوکستین (Prozac) و سرترالین (Zoloft) ، برای درمان اختلال پانیک همراه با آگورافوبیا استفاده می‌شوند. انواع دیگری از داروهای ضد افسردگی نیز ممکن است به‌طور مؤثری آگورافوبیا را درمان کنند.

* داروهای ضد اضطراب. داروهای ضد اضطراب به‌نام بنزودیازپین ها آرام‌بخش هستند که در شرایط محدود، پزشک شما ممکن است علائم اضطراب را به‌وسیله آنها طور موقت تسکین دهد. بنزودیازپین ها معمولاً فقط برای رفع اضطراب حاد به‌صورت کوتاه‌مدت استفاده می‌شوند. از آنجا که آنها می‌توانند اعتیاد آور باشند، اگر شما در مورد اضطراب یا مشکلات مربوط به مصرف الکل یا مصرف مواد مخدر دچار مشکلات طولانی مدت باشید، این داروها انتخاب خوبی نیستند.

ممکن است هفته‌ها طول بکشد تا داروها اثرات درمانی و آرامش‌بخش را در شما نشان دهند. همچنین ممکن است شما قبل از پیدا کردن یکی از داروهای گوناگون که برای شما بهتر است، چندین داروی مختلف را امتحان کنید.

شروع و پایان‌دادن به یک دوره ضد افسردگی می‌تواند عوارض جانبی ایجاد کند که باعث ایجاد احساسات جسمی ناراحت‌کننده یا حتی علائم حمله پانیک می‌شود. به همین دلیل، پزشک شما احتمالاً به‌تدریج دوز داروی شما را در طول درمان افزایش می‌دهد و به آرامی نیز دوز شما را کاهش می‌دهد، تا وقتی شما احساس کنید که آماده متوقف‌کردن مصرف دارو هستید.

 

طب جایگزین

ادعا شده که برخی از مکمل‌های رژیم‌غذایی و گیاهی از مزایای آرامش‌بخشی و ضد اضطرابی برخوردار هستند. قبل از اینکه هر یک از این موارد را برای آگورافوبیا مصرف کنید، با پزشک خود صحبت نمایید. اگرچه این مکمل‌ها بدون نسخه در دسترس هستند، اما ممکن است آنها همچنان خطرات احتمالی برای سلامتی شما داشته‌باشند.

توصیه می‌شود تا زمانی که مطالعات ایمن‌تر در مورد درمان آگورافوبیا با طب سنتی انجام شود، از مصرف چنین داروهایی خودداری کنید، به‌خصوص اگر مشکل کبد دارید یا داروهایی را که بر کبد شما تأثیر می‌گذارد را مصرف می‌کنید.

 

مقابله و پشتیبانی

زندگی همراه با بیماری آگورافوبیا می‌تواند دشوار شود. درمان حرفه‌ای می‌تواند به شما در غلبه بر این اختلال کمک کند یا آن را به‌طور مؤثر مدیریت کنید تا در قفس ترس‌های خود زندانی نشوید.

شما همچنین می‌توانید در هنگامی‌که دچار آگورافوبیا هستید این مراحل را برای مقابله و مراقبت از خود انجام دهید:

* به برنامه درمانی خود پایبند باشید. داروها را طبق دستورالعمل مصرف کنید. قرار ملاقات‌های درمانی را رعایت کنید. به‌طور مرتب با درمانگر خود ارتباط برقرار نمایید. پیگیری می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند، به‌خصوص در مورد مهارت‌های تمرینی و مصرف دارو.

* سعی کنید از موقعیتهای ترسناک دوری نکنید. رفتن به مکان‌ها یا قرارگیری در موقعیت‌هایی که باعث ناراحتی شما شود یا علائم اضطراب را در شما به وجود می‌آورند دشوار است. اما تمرین رفتن به مکان‌های بیشتر و بیشتر می‌تواند باعث وحشت کمتر و اضطراب در شما شود. خانواده، دوستان و درمانگر شما می‌توانند به شما در این زمینه کمک کنند.

* مهارتهای آرامشبخش را یاد بگیرید. با کار با درمانگر خود، می‌توانید یاد بگیرید که چگونه خود را آرام کنید و آرامش دهید. شرکت در جلسات دعا و نیایش، مدیتیشن، یوگا، ماساژ و تجسم تکنیک‌های آرامش‌بخش ساده‌ای هستند که ممکن است کمک کنند. این تکنیک‌ها را هنگامی‌که دچار اضطراب یا نگران نیستید تمرین کنید و سپس آنها را در شرایط استرس‌زا عملی کنید.

* از مصرف الکل و مواد مخدر خودداری کنید. همچنین مصرف کافئین را نیز محدود کرده یا مصرف کافئین را متوقف سازید. این مواد می‌توانند علائم پانیک یا اضطراب را در شما بدتر کنند.

* مراقب خودتان باشید. به‌اندازه کافی بخوابید، هر روز از نظر جسمی فعال باشید و یک رژیم‌غذایی سالم شامل بسیاری از سبزیجات و میوه‌ها بخورید.

* به یک گروه پشتیبانی بپیوندید. گروه‌های پشتیبانی برای افراد مبتلا به اختلالات اضطرابی می‌توانند به شما در ارتباط با دیگران که با چالش‌های مشابه روبه‌رو شده و تجربیات را به اشتراک می‌گذارند، کمک کند.

 

آماده‌شدن برای قرار ملاقات با پزشک

اگر بیماری آگورافوبیا دارید، ممکن است دچار ترس یا خجالت بیش از حد برای رفتن به مطب یک پزشک باشید. در نظر بگیرید که شما می‌توانید کار درمان آگورافوبیا را با یک تماس تلفنی با پزشک یا یک متخصص سلامت روانی شروع کنید، یا از یکی از اعضای خانواده یا دوستان قابل‌اعتماد خود بخواهید که با شما به قرار ملاقات بیایند.

 

آنچه شما می‌توانید انجام دهید

برای آماده‌شدن برای قرار ملاقات خود، لیستی از موارد زیر را تهیه کنید:

* هر علائمی که تجربه کرده‌اید و مدت‌زمان علائم آگورافوبیا

* کارهایی که به‌دلیل استرس آنها را متوقف یا از آن اجتناب کرده‌اید

* اطلاعات شخصی کلیدی، به‌ویژه هرگونه استرس قابل‌توجه یا تغییر زندگی که در طول زمان بروز علائم خود تجربه کرده‌اید

* اطلاعات پزشکی، از جمله سایر بیماری‌های جسمی یا روحی که دارید

* تمام داروها، ویتامین‌ها، داروهای گیاهی یا مکمل‌های دیگری که مصرف می‌کنید و دوزهای مصرفی

* سؤالاتی که می‌خواهید از پزشک خود بپرسید تا بتوانید از قرار ملاقات خود نهایت استفاده را ببرید

 

برخی از سؤالات اساسی برای پرسیدن پزشک ممکن است شامل موارد زیر باشد:

* به نظر شما چه چیزی باعث ایجاد علائم من شده‌است؟

*    آیا دلایل احتمالی دیگری وجود دارد؟

*    تشخیص شما در مورد من چگونه خواهد بود؟

*    آیا بیماری من به‌احتمال‌زیاد موقت است یا بلند مدت (مزمن)؟

*    چه نوع درمانی را توصیه می‌کنید؟

*    من بیماری یا اختلال دیگری هم دارم. چگونه می‌توانم بهترین این‌ها را با هم مدیریت کنم؟

*    خطر عوارض جانبی دارویی که تجویز می‌کنید چیست؟

*    آیا گزینه‌های دیگری غیر از مصرف دارو وجود دارد؟

*    انتظار دارید که علائم من حداقل در چه زمانی بهبود یابند؟

*    آیا باید با یک متخصص سلامت روانی ملاقات کنم؟

*    آیا مطالب چاپی وجود دارد که بتوانم آنها را مطالعه کنم؟ چه وب‌سایت نهایی را توصیه می‌کنید؟

در هنگام قرار ملاقات از پرسیدن هر سؤال دیگری که به ذهن شما می‌رسد اما در لیست بالا وجود ندارد دریغ نکنید.

 

چه انتظاری از پزشک خود داشته‌باشید

پزشک شما احتمالاً تعدادی سؤال از شما خواهد پرسید. آماده باشید تا به آنها پاسخ دهید تا وقت خود را برای پرداختن به هر نکته‌ای که می‌خواهید روی آن تمرکز کنید ذخیره کنید. پزشک شما ممکن است سؤال کند:

* چه علائمی را در خود مشاهده می‌کنید؟

* چه زمانی برای اولین بار این علائم را در خود یافتید؟

* چه زمانی علائم شما در شما به‌احتمال‌زیاد رخ می‌دهد؟

* آیا به نظر می‌رسد که چیزی علائم شما را بهتر یا بدتر می‌کند؟

* آیا از هرگونه موقعیت و مکان خودداری می‌کنید زیرا می‌ترسید که آنها علائم شما را تشدید می‌کنند؟

* علائم شما چگونه بر زندگی شما و افراد نزدیک به شما تأثیر می‌گذارد؟

* آیا به بیماری خاصی مبتلا شده‌اید؟

* آیا در گذشته به‌دلیل سایر اختلالات روانی تحت درمان قرار گرفته‌اید؟ اگر بله، چه درمانی برای شما بیشتر مفید بود؟

* آیا تا به حال در مورد آسیب‌رساندن به خود فکر کرده‌اید؟ مانند خودکشی.

* آیا هرگونه مشروبات الکلی می‌نوشید یا از مواد مخدر استفاده می‌کنید؟ چند وقت است این کار را انجام می‌دهید؟

 

لایف یار (Lifeyar)، یار زندگی شما

ادامه مطلب

روانشناسی

ADHD یا اختلال کم توجهی-بیش فعالی بزرگسالان

منتشر شده

در

توسط

بررسی اجمالی

ADHD یا اختلال کم توجهی-بیش فعالی بزرگسالان چیست؟ اختلال کم توجهی-بیش فعالی بزرگسالان یا Adult attention-deficit/hyperactivity disorder (ADHD) یک اختلال روانی است که ترکیبی از مشکلات مداوم مانند مشکل در توجه، بیش فعالی و رفتار تحریک آمیز را شامل می شود. ADHD بزرگسالان می تواند منجر به روابط ناپایدار، عملکرد ضعیف در محل کار یا مدرسه، عزت نفس پایین و سایر مشکلات شود.

اگرچه به این اختلال کم توجهی-بیش فعالی بزرگسالان یا ADHD بزرگسالان گفته می شود، اما علائم در اوایل کودکی شروع می شود و تا بزرگسالی ادامه می یابد. در بعضی موارد، ADHD تا زمانی که فرد بالغ نشود تشخیص داده نمی شود. علائم اختلال کم توجهی-بیش فعالی بزرگسالان ممکن است به اندازه علائم ADHD در کودکان مشخص نباشد. در بزرگسالان، بیش فعالی ممکن است کاهش یابد، اما مبارزات با تکانشگری، بی قراری و مشکل در توجه ممکن است ادامه یابد.

درمان ADHD بزرگسالان مشابه درمان ADHD در دوران کودکی است. درمان اختلال کم توجهی-بیش فعالی بزرگسالان شامل تجویز داروها، مشاوره روانشناختی (روان درمانی) و درمان هرگونه بیماری روانی است که با ADHD همراه است.

 

علائم

برخی از افراد مبتلا به اختلال کم توجهی-بیش فعالی با افزایش سن علائم کمتری را از خود نشان می دهند، اما برخی از بزرگسالان همچنان علائم عمده ای دارند که در عملکرد روزانه آنها تداخل ایجاد می کند. در بزرگسالان، علائم ADHD ممکن است شامل مشکل در توجه، تکانشگری و بی قراری باشد. علائم می تواند طیفی از خفیف تا شدید را در بر بگیرد.

بسیاری از بزرگسالان مبتلا به ADHD نمی دانند که مبتلا به آن هستند- آنها فقط می دانند که انجام کارهای روزمره می تواند برای آنها یک چالش باشد. بزرگسالان مبتلا به اختلال کم توجهی-بیش فعالی ممکن است در تمرکز و اولویت بندی کارها دچار مشکل شوند و این امر منجر به مهلت های از دست رفته و جلسات فراموش شده یا برنامه های اجتماعی شوند. عدم توانایی در کنترل تکانه ها می تواند شامل بی حوصلگی در زمان انتظار یا در زمان رانندگی در ترافیک تا نوسانات خلقی و طغیان خشم باشد.

علائم ADHD بزرگسالان ممکن است شامل موارد زیر باشد:

*    تحریک پذیری

*    عدم سازماندهی و مشکلات اولویت بندی

*    مهارت های مدیریت زمان ضعیف

*    مشکلات تمرکز بر روی یک کار

*    مشکل در انجام چند وظیفه

*    فعالیت بیش از حد یا بی قراری

*    برنامه ریزی ضعیف

*    تحمل ناامیدی کم

*    نوسانات مکرر خلقی

*    مشکلات دنبال کردن و انجام وظایف

*    تند مزاجی

*    مشکل در مقابله با استرس

 

رفتار معمولی چیست و ADHD چیست؟

تقریباً همه علائم مشابهی با علایم ADHD در مقطعی از زندگی خود دارند. اگر مشکلات شما جدید است یا فقط در گذشته رخ داده است، شما احتمالاً ADHD یا اختلال کم توجهی-بیش فعالی ندارید. ADHD فقط در شرایطی تشخیص داده می شود که علائم به اندازه کافی شدید باشد که در بیش از یک ناحیه از زندگی شما باعث مشکلات مداوم شود. این علائم اختلال کم توجهی-بیش فعالی مداوم و مختل کننده زندگی را می توان در اوایل کودکی ردیابی کرد.

تشخیص ADHD در بزرگسالان می تواند دشوار باشد زیرا برخی از علائم ADHD مشابه مواردی است که در شرایط دیگر مانند اضطراب یا اختلالات خلقی ایجاد می شود. همچنین بسیاری از بزرگسالان مبتلا به ADHD نیز حداقل یک مشکل روانی دیگر مانند افسردگی یا اضطراب دارند.

 

چه موقع به پزشک مراجعه کنید

اگر هر یک از علائم اختلال کم توجهی-بیش فعالی ذکر شده در بالا به طور مداوم زندگی شما را مختل می کند، در مورد اینکه آیا ممکن است ADHD داشته باشید یا خیر با پزشک خود صحبت کنید.

انواع مختلفی از متخصصان مراقبت های بهداشتی ممکن است درمان ADHD را تشخیص داده و بر آن نظارت کنند. به دنبال پزشک یا روانشناسی باشید که در زمینه مراقبت از بزرگسالان مبتلا به ADHD و درمان اختلال کم توجهی-بیش فعالی آموزش دیده و تجربه داشته باشد.

 

دلایل

در حالی که علت دقیق ADHD مشخص نیست، اما تلاش های تحقیقاتی برای یافتن دلیل اختلال کم توجهی-بیش فعالی همچنان ادامه می یابد. عواملی که ممکن است در ایجاد و توسعه ADHD نقش داشته باشند عبارتند از:

*    ژنتیک. ADHD یا اختلال کم توجهی-بیش فعالی می تواند در خانواده ها جریان یابد و مطالعات نشان می دهد که ژن ها ممکن است نقشی در بروز این بیماری داشته باشند.

*    محیط. برخی از عوامل محیطی نیز ممکن است خطر اختلال کم توجهی-بیش فعالی را افزایش دهند، مانند قرار گرفتن در معرض سرب در دوران کودکی.

*    مشکلات در طول رشد. مشکلات سیستم عصبی مرکزی در لحظات کلیدی رشد و توسعه ممکن است نقشی در ایجاد بیماری ADHD داشته باشد.

 

عوامل خطر

خطر ADHD ممکن است تحت شرایط زیر افزایش یابد:

*    شما خویشاوندان خونی یا نسبی مانند والدین یا خواهر و برادری دارید که مبتلا به ADHD یا یک اختلال روانی دیگر است

*    مادر شما در دوران بارداری دخانیات مصرف می کرد، مشروبات الکلی می نوشید یا از مواد مخدر استفاده می کرد

*    در کودکی، شما در معرض سموم محیطی قرار گرفتید – مانند سرب، که عمدتا در رنگ و لوله در ساختمانهای قدیمی یافت می شود

*    شما زودرس متولد شده اید

 

عوارض

ADHD می تواند زندگی را برای شما دشوار کند. اختلال کم توجهی-بیش فعالی با موارد زیر مرتبط باشد:

*    عملکرد ضعیف در مدرسه یا محل کار

*    بیکاری

*    مشکلات مالی

*    مشکل با قانون

*    مصرف نوشیدنی های الکلی یا سوء مصرف مواد مخدر

*    تصادفات مکرر اتومبیل یا سایر سوانح

*    روابط ناپایدار

*    سلامت جسمی و روحی ضعیف

*    خود-تصویری ضعیف

*    اقدام به خودکشی

 

شرایط همزیستی

اگرچه بیماری ADHD باعث ایجاد مشکلات روانی یا رشدی دیگری نمی شود، اما سایر اختلالات اغلب همراه با اختلال ADHD رخ می دهند و درمان اختلال کم توجهی-بیش فعالی را بیشتر به چالش می کشد. این اختلالات شامل موارد زیر است:

*    اختلالات خلقی. بسیاری از بزرگسالان مبتلا به اختلال ADHD همچنین دارای افسردگی، اختلال دو قطبی یا سایر اختلالات خلقی هستند. در حالی که مشکلات خلق و خوی لزوماً به طور مستقیم ناشی از ADHD نیست، اما الگوی مکرر از خرابی ها و ناامیدی های ناشی از اختلال ADHD می تواند افسردگی را بدتر کند.

*    اختلالات اضطرابی. اختلالات اضطرابی اغلب در بزرگسالان مبتلا به اختلال کم توجهی-بیش فعالی اتفاق می افتد. اختلالات اضطرابی ممکن است باعث نگرانی بیش از حد، عصبی بودن و سایر علائم شود. با چالش ها و اشکالات ناشی از اختلال ADHD اضطراب می تواند بدتر شود.

*    سایر اختلالات روانپزشکی. بزرگسالان مبتلا به اختلال ADHD در معرض خطر ابتلا به سایر اختلالات روانپزشکی مانند اختلالات شخصیتی، اختلال انفجاری متناوب (intermittent explosive disorder) و اختلال سوء مصرف مواد مخدر(Substance use disorder) هستند.

*    ناتوانی های یادگیری. بزرگسالان مبتلا به اختلال ADHD ممکن است در آزمون های دانشگاهی کمتر از آنچه برای سن، هوش و تحصیلات آنها انتظار می رود، نمره کسب کنند. ناتوانی های یادگیری می تواند شامل مشکلات در درک و برقراری ارتباط باشد.

 

تشخیص

شناسایی علائم و نشانه های ADHD در بزرگسالان می تواند دشوار باشد. با این حال، علائم اصلی اختلال کم توجهی-بیش فعالی در اوایل زندگی – قبل از ۱۲ سالگی – شروع می شود و تا بزرگسالی ادامه می یابد و مشکلات اساسی را ایجاد می کند.

هیچ آزمایش واحد نمی تواند تشخیص اختلال کم توجهی-بیش فعالی را تأیید کند. انجام تشخیص احتمالاً شامل موارد زیر خواهد بود:

*    معاینه جسمی، برای کمک به رد سایر دلایل ممکن برای علائم شما

*    جمع آوری اطلاعات، مانند سؤال از شما در مورد هرگونه مسائل پزشکی فعلی، سابقه پزشکی شخصی و خانوادگی و سابقه علائم شما

*    مقیاس رتبه بندی ADHD یا آزمایش های روانشناختی برای کمک به جمع آوری و ارزیابی اطلاعات در مورد علائم شما

 

بیماری های دیگری که شبیه ADHD است

برخی از بیماری ها یا درمانها ممکن است علائم و نشانه هایی شبیه به اختلال ADHD ایجاد کند. مثالها عبارتند از:

*    اختلالات روانی، مانند افسردگی، اضطراب، اختلالات رفتاری، اختلال یادگیری و لکنت زبان یا سایر اختلالات روانپزشکی

*    مشکلات پزشکی که می تواند بر تفکر یا رفتار تأثیر بگذارد، مانند اختلال در رشد، اختلال تشنج، مشکلات تیروئید، اختلالات خواب، آسیب مغزی یا قند خون پایین (هیپوگلیسمی)

*    داروها و مواد مخدر و یا مشروبات الکلی

 

درمان

درمان های استاندارد برای ADHD در بزرگسالان به طور معمول شامل تجویز دارو، آموزش، آموزش مهارت و مشاوره روانشناختی است. ترکیبی از این موارد اغلب مؤثرترین درمان اختلال کم توجهی-بیش فعالی محسوب می شود. این روشهای درمانی می تواند به مدیریت بسیاری از علائم ADHD کمک کنند، اما آن را درمان نمی کنند. ممکن است مدتی طول بکشد تا مشخص شود چه چیزی برای شما بهتر است.

 

داروها

در مورد مزایا و خطرات هر دارویی با پزشک خود صحبت کنید.

*   محرک ها، مانند محصولاتی که شامل متیل فنیدات یا آمفتامین هستند، به طور معمول داروهای تجویز شده برای درمان ADHD محسوب می شوند، اما سایر داروها هم ممکن است تجویز شوند. به نظر می رسد که محرک ها باعث افزایش و تعادل سطح مواد شیمیایی مغز به نام انتقال دهنده های عصبی می شوند.

*   سایر داروهای مورد استفاده برای درمان ADHD شامل اتموکستین غیر تحریک کننده و داروهای ضد افسردگی خاصی مانند بوپروپیون است. اتموکستین و داروهای ضد افسردگی نسبت به محرک ها کندتر عمل می کنند، اما اگر به دلیل مشکلات جسمانی نتوانید محرک مصرف کنید یا اگر محرک ها باعث عوارض جانبی شدید در شما می شوند، ممکن است گزینه های خوبی باشند.

 

داروهای مناسب و دوز مناسب در بین افراد متفاوت است، بنابراین ممکن است زمان لازم باشد تا دریابید که چه چیزی برای شما مناسب است. در مورد هرگونه عوارض جانبی با پزشک خود صحبت کنید.

 

مشاوره روانی

مشاوره برای ADHD بزرگسالان به طور کلی شامل مشاوره روانشناختی (روان درمانی)، آموزش در مورد اختلال و مهارت های یادگیری برای کمک به شما در کسب موفقیت است.

روان درمانی ممکن است به شما در رسیدن به اهداف زیر کمک کند:

*    مدیریت زمان و مهارت های سازمانی خود را بهبود بخشید

*    بیاموزید که چگونه رفتار تحریک آمیز خود را کاهش دهید

*    مهارت های حل مسئله بهتر را توسعه دهید

*    با شکست های دانشگاهی، کاری یا اجتماعی مربوط به گذشته کنار بیایید

*    عزت نفس خود را بهبود بخشید

*    روشهای بهبود روابط با خانواده، همکاران و دوستان خود را بیاموزید

*    استراتژی هایی را برای کنترل خلق و خوی خود ایجاد کنید

 

انواع متداول روان درمانی برای بیماری ADHD شامل موارد زیر است:

*    درمان شناختی رفتاری. این نوع مشاوره ساختاری مهارت های خاصی را برای مدیریت رفتار شما و تغییر الگوهای تفکر منفی به تفکرر مثبت آموزش می دهد. این می تواند به شما در مقابله با چالش های زندگی مانند مدرسه، کار یا مشکلات در رابطه کمک کند و به سایر مشکلات روانی مانند افسردگی یا سوء استفاده از مواد کمک کند.

*    مشاوره زناشویی و خانواده درمانی. این نوع درمان می تواند به عزیزان شما کمک کند تا با استرس زندگی کردن با شخصی که دارای بیماری ADHD است مقابله کنید و یاد بگیرید که چه کاری می توانید برای کمک به آنها انجام دهند. چنین مشاوره ای می تواند مهارت های ارتباطی و حل مسئله را بهبود بخشد.

 

کار بر روی روابط

اگر مانند بسیاری از بزرگسالان مبتلا به اختلال کم توجهی-بیش فعالی هستید، ممکن است غیرقابل پیش بینی باشید و قرار ملاقات ها را فراموش کنید، مهلت های خود را از دست بدهید و تصمیمات تحریک آمیز یا غیر منطقی بگیرید. این رفتارها می تواند صبورترین همکار، دوست یا شریک زندگی شما نیز را تحت الشعاع قرار دهد.

درمانی که بر این موضوعات و راه های نظارت بهتر بر رفتار شما متمرکز است می تواند بسیار مفید باشد. بنابراین بهبود ارتباطات و ایجاد حل و فصل مناقشات و ارتقای مهارت های حل مسئله باید در دستور کار قرار بگیرند. زوج درمانی و کلاس هایی که اعضای خانواده در آن در مورد اختلال کم توجهی-بیش فعالی اطلاعات بیشتری کسب می کنند ممکن است روابط شما را به میزان قابل توجهی بهبود بخشد.

 

سبک زندگی و درمان های خانگی

از آنجا که اختلال ADHD یک اختلال پیچیده است و در هر فرد هم خاص و بی نظیر است، ارائه توصیه هایی برای همه بزرگسالانی که اختلال کم توجهی-بیش فعالی دارند دشوار است. اما برخی از این توصیه ها که در بخش پایین ارائه شده ممکن است کمک کننده باشند:

*    برای انجام کارهای هر روز یک لیست تهیه کنید. موارد را اولویت بندی کنید. اطمینان حاصل کنید که سعی نمی کنید زیاد کار انجام دهید.

*    وظایف را در مراحل کوچکتر و قابل کنترل تر تجزیه کنید. استفاده از چک لیست ها را در نظر بگیرید.

*    برای نوشتن یادداشت برای خودتان از برگه های چسبان استفاده کنید. آنها را روی یخچال، بر روی آینه حمام، در ماشین یا در مکان های دیگر قرار دهید که یادآوری ها را مشاهده می کنید.

*    برای یادآوری قرار ملاقات ها و جلسات، یک دفترچه یادداشت مخصوص قرار ملاقات یا تقویم الکترونیکی داشته باشید یا بخشی را در تلفن همراه خود برای یادآوری اختصاص دهید

*    یک تبلت، گوشی تلفن همراه یا هر وسیله ای با قابلیت حمل و نقل ساده را با خود داشته باشید تا بتوانید به ایده ها یا مواردی که باید به خاطر بسپارید توجه کنید.

*    برای تنظیم سیستم ها برای ثبت و سازماندهی اطلاعات، چه در دستگاه های الکترونیکی و هم برای اسناد کاغذی، وقت بگذارید. عادت داشته باشید که به طور مداوم از این سیستم ها استفاده کنید.

*    یک روال را دنبال کنید که هر روز ثابت باشد. مثلا کلیدها و کیف پول خود را همیشه در یک مکان نگه دارید.

*    از اعضای خانواده یا سایر عزیزان کمک بخواهید.

 

طب جایگزین

تحقیقات کمی وجود دارد که نشان می دهد درمان های جایگزین پزشکی می توانند علائم ADHD را کاهش دهند. با این حال، مطالعات نشان می دهد که مراقبه ذهنی یا مدیتیشن ممکن است به بهبود خلق و خو و توجه در بزرگسالانی که ADHD دارند و همچنین کسانی که اختلال کم توجهی-بیش فعالی ندارند کمک کند.

قبل از استفاده از درمان های جایگزین برای اختلال کم توجهی-بیش فعالی، در مورد خطرات و مزایای احتمالی با پزشک خود صحبت کنید.

 

مقابله و پشتیبانی

در حالی که درمان می تواند در مورد اختلال کم توجهی-بیش فعالی تفاوت بزرگی ایجاد کند، اما انجام اقدامات دیگر نیز می تواند به شما در درک ADHD کمک کند تا یاد بگیرید آنرا مدیریت کنید. برخی از منابعی که ممکن است به شما کمک کنند در بخش پایین مورد اشاره قرار گرفتند. علاوه بر اینها از پزشک، روانپزشک و یا مشاور خود نیز می توانید اطلاعات بیشتری برای درمان اختلال کم توجهی-بیش فعالی دریافت کنید.

*    گروه های پشتیبانی. گروه های پشتیبانی به شما امکان می دهند با دیگر افراد مبتلا به بیماری ADHD ملاقات کنید تا بتوانید تجربیات، اطلاعات و استراتژی های مقابله را با یکدیگر به اشتراک بگذارید. این گروه ها به صورت حضوری در بسیاری از انجمن ها و همچنین بصورت آنلاین در دسترس هستند.

*    حمایت اجتماعی. همسر، نزدیکان و دوستان خود را در وارد فرایند درمان ADHD خود کنید. ممکن است شما تمایلی به اینکه به مردم اطلاع دهید که شما ADHD یا اختلال کم توجهی-بیش فعالی دارید نداشته باشید، اما اینکه به دیگران اطلاع دهید که چه اتفاقی می افتد می تواند به آنها کمک کند تا شما را بهتر بشناسند و روابط خود را بهبود بخشید.

*    همکاران، سرپرستان و معلمان. اختلال ADHD می تواند کار و مدرسه را به یک چالش تبدیل کند. ممکن است احساس خجالت کنید و به رئیس یا سرپرست خود بگویید که ADHD دارید، اما به احتمال زیاد او مایل است برای کمک به شما کاری انجام دهد. آنچه شما برای بهبود عملکرد خود نیاز دارید را از آنها بخواهید، مانند توضیحات عمیق تر یا زمان بیشتر در مورد برخی از کارها.

 

آماده شدن برای قرار ملاقات با پزشک

شما به احتمال زیاد با صحبت کردن با یک پزشک عمومی فرایند درمان اختلال کم توجهی-بیش فعالی را شروع می کنید. بسته به نتایج ارزیابی اولیه، او ممکن است شما را به یک متخصص مانند روانشناس، روانپزشک یا سایر متخصصان بهداشت روان ارجاع دهد.

 

آنچه شما می توانید انجام دهید

برای آماده شدن برای قرار ملاقات خود، لیستی از موارد زیر را تهیه کنید:

*    هرگونه علائمی که شما داشته اید و مشکلاتی که در شما ایجاد شده، مانند مشکل در محل کار، در مدرسه یا روابط.

*   اطلاعات کلیدی شخصی، از جمله هرگونه استرس عمده یا تغییرات جدید در زندگی شما.

*   تمام داروهایی که مصرف می کنید، از جمله ویتامین ها، گیاهان دارویی یا مکمل ها و دوزهای مصرفی. همچنین مقدار کافئین و مصرف مشروبات الکلی و اینکه آیا از مواد مخدر نیز استفاده می کنید یا خیر را نیز قید کنید.

*    سوالاتی که می خواهید از پزشک خود بپرسید را نیز بنویسید.

*    اگر در گذشته ارزیابی ها و آزمایشات رسمی را انجام داده اید، آنها را نیز با خود ببرید.

 

سوالات اساسی برای پرسیدن از پزشک شامل موارد زیر است:

*    دلایل احتمالی علائم من چیست؟

*    به چه نوع آزمایشاتی نیاز دارم؟

*    چه معالجه ای در دسترس است و کدام یک را توصیه می کنید؟

*    جایگزین های رویکرد اصلی درمانی که شما پیشنهاد می کنید چیست؟

*    من بیماری های دیگری هم دارم. چگونه می توانم این شرایط را با هم مدیریت کنم؟

*    آیا باید متخصصی مانند یک روانپزشک یا روانشناس را ملاقات کنم؟

*    آیا یک جایگزین عمومی برای دارویی که تجویز می کنید وجود دارد؟

*    چه نوع عوارض جانبی را می توان از دارو انتظار داشت؟

*    آیا مطالب چاپی وجود دارد که بتوانم با خود به خانه ببرم؟ چه وب سایت هایی را توصیه می کنید؟

در هر زمان از پرسیدن هر چیزی که درست متوجه نشدید دریغ نورزید.

 

چه انتظاری از پزشک خود داشته باشید

آماده پاسخ به سؤالاتی باشید که پزشک ممکن است از شما بپرسد، مانند:

*   چه زمانی به یاد می آورید که در تمرکز، توجه یا نشست به مشکل برخوردید؟

*   آیا علائم شما مداوم بوده یا گاه به گاه بوده است؟

*   کدام علائم شما را بیشتر آزار می دهد و به نظر می رسد چه مشکلی ایجاد می کند؟

*   علائم شما چقدر شدید است؟

*   در چه محیطی متوجه علائم شده اید: در خانه، محل کار یا در محیطی دیگر؟

*   کودکی شما چگونه بود؟ آیا در مدرسه مشکلات اجتماعی یا مشکل دیگری داشتید؟

*   عملکرد دانشگاهی و کاری فعلی و گذشته شما چگونه است؟

*   ساعت و الگوهای خواب شما چگونه است؟

*   به نظر می رسد چه چیزی باعث بدتر شدن علائم شما می شود؟

*   به نظر می رسد چه چیزی علائم شما را بهبود می بخشد؟

*   چه داروهایی استفاده می کنید؟

*   آیا کافئین مصرف می کنید؟

*   آیا مشروبات الکلی می نوشید یا از مواد مخدر استفاده می کنید؟

 

پزشک یا متخصص بهداشت روانی شما بر اساس پاسخ ها، علائم و نیازهای شما سؤالات دیگری را هم مطرح می کند. تهیه و پیش بینی سؤالات به شما کمک می کند تا از وقت خود با پزشک بیشترین استفاده را کنید.

لایف یار (Lifeyar)، یار زندگی شما

 

 

ادامه مطلب

روانشناسی

اختلال سازگاری Adjustment Disorders

منتشر شده

در

توسط

بررسی اجمالی

اختلال سازگاری چیست؟ اختلال سازگاری یا Adjustment Disorders شرایط مربوط به استرس است. شما در پاسخ به یک واقعه استرس زا یا غیر منتظره استرس بیشتری را از آنچه انتظار می رود تجربه می کنید و این استرس باعث ایجاد مشکلات قابل توجهی در روابط، در محل کار یا مدرسه شما می شود. ممکن است شما از خود بپرسید اختلال انطباقی چیست؟ در حقیقت باید گفت که به اختلال سازگاری اختلال انطباقی هم گفته می شود.

مشکلات کاری، ترک کردن مدرسه، یک بیماری، مرگ یک عضو نزدیک از خانواده یا هر تعداد تغییر زندگی می تواند باعث استرس شود. بیشتر اوقات، افراد طی چند ماه با چنین تغییراتی سازگار می شوند. اما اگر شما یک اختلال سازگاری داشته باشید، شما همچنان به داشتن واکنشهای عاطفی یا رفتاری = که می تواند به احساس اضطراب یا افسردگی در شما دامن بزند ادامه می دهید.

شما لازم نیست که به تنهایی این مسیر را طی کنید تا اختلال سازگاری را در خود بدتر کنید. درمان اختلال سازگاری می تواند مختصر و کوتاه باشد و به احتمال زیاد به شما در بازیابی مجدد عواطف و احساسات شما کمک می کند.

 

علائم

علائم و نشانه ها به نوع اختلال سازگاری بستگی دارد و می تواند از فردی به فرد دیگر متفاوت باشد. شما در پاسخ به یک واقعه استرس زا، استرس بیشتری را نسبت به حد معمول تجربه می کنید و این استرس باعث ایجاد مشکلات قابل توجهی در زندگی شما می شود. سمپتوم های رایج اختلال سازگاری یک طیف وسیع را شامل می شود.

اختلال سازگاری بر نحوه احساس و فکر کردن در مورد خودتان و جهان تأثیر می گذارد و همچنین ممکن است بر اعمال یا رفتار شما نیز تأثیر بگذارد. برخی از نمونه ها عبارتند از:

*    احساس غم و اندوه، ناامیدی یا لذت نبردن از چیزهایی که قبلاً از آن لذت می بردید

*    گریه مکرر

*    نگران بودن یا احساس اضطراب، عصبی، تلاظم یا استرس داشتن

*    مشکل خواب

*    کمبود اشتها

*    دشواری در تمرکز

*    احساس منکوب شدن

*    مشکل در فعالیت های روزانه

*    عقب نشینی از حمایت های اجتماعی

*    اجتناب از موارد مهم مانند رفتن به سر کار یا پرداخت قبوض

*    افکار یا رفتار مربوط به خودکشی

علائم اختلال سازگاری در طی سه ماه از یک واقعه استرس زا شروع می شود و بیشتر از ۶ ماه پس از پایان واقعه استرس زا طول نمی کشد. با این حال، اختلال سازگاری مداوم یا مزمن می تواند بیش از ۶ ماه ادامه یابد، به خصوص اگر عامل استرس زا مانند بیکاری ادامه داشته باشد.

چه موقع به پزشک مراجعه کنید

معمولاً عوامل استرس زا موقتی هستند و ما یاد می گیریم که به مرور زمان با آنها کنار بیاییم. علائم اختلال سازگاری به مرور بهتر می شود زیرا استرس کاهش می یابد. اما گاهی اوقات واقعه استرس زا به عنوان بخشی از زندگی شما باقی می ماند یا یک وضعیت استرس زا جدید به وجود می آید و شما دوباره با همان مبارزات عاطفی روبرو می شوید.

اگر به مبارزه خود ادامه دهید یا اگر هر روز مشکل دارید پس باید با پزشک خود صحبت کنید. شما می توانید برای کمک به خود برای کنار آمدن بهتر با حوادث استرس زا و داشتن احساس بهتر از زندگی، درمان اختلال سازگاری را آغاز کنید.

اگر در مورد سازگاری یا رفتار فرزندتان نگرانی دارید، با پزشک متخصص کودکان صحبت کنید.

افکار یا رفتار مربوط به خودکشی

اگر فکر می کنید به خود یا شخص دیگری صدمه می زنید، بلافاصله با شماره ۱۲۳ یا اورژانس اجتماعی تماس بگیرید، به ملاقات یک روانشناس رفته، یا با یک خویشاوند یا دوست قابل اعتماد خود در مورد مشکل خود صحبت کنید.

 

دلایل

اختلال سازگاری در اثر تغییرات قابل توجه یا عوامل استرس زا در زندگی شما ایجاد می شود. ژنتیک، تجربیات زندگی شما و خلق و خوی شما ممکن است احتمال ابتلا به اختلال سازگاری را افزایش دهد.

 

عوامل خطر

برخی از موارد ممکن است باعث شود شما یک اختلال سازگاری داشته باشید.

 

وقایع استرس زا

وقایع استرس زا – چه مثبت و چه منفی – ممکن است شما را در معرض خطر بروز اختلال سازگاری قرار دهد. مثلا:

*  طلاق یا مشکلات زناشویی

*  رابطه یا مشکلات بین فردی

*  تغییرات در وضعیت زندگی، مانند بازنشستگی، فرزند دار شدن یا رفتن به مدرسه

*  موقعیت های منفی، مانند از دست دادن شغل، از دست دادن یک عزیز یا داشتن مشکلات مالی

*  مشکلات در مدرسه یا محل کار

*  تجربیات تهدید کننده زندگی، مانند حمله فیزیکی، مبارزه یا فاجعه طبیعی

*  عوامب استرس زای مداوم، مانند داشتن یک بیماری یا زندگی در یک محله جرم خیز

تجربیات زندگی شما

تجربیات زندگی می تواند بر نحوه مقابله با استرس تأثیر بگذارد. به عنوان مثال، در صورت وجود موارد زیری خطر ابتلا به اختلال سازگاری ممکن است افزایش یابد:

*    استرس قابل توجهی را در دوران کودکی تجربه کنید

*    سایر مشکلات مربوط به سلامت روانی داشته باشید

*    تعدادی از شرایط دشوار زندگی در یک زمان اتفاق افتد

 

عوارض

اگر اختلال سازگاری برطرف نشود، در نهایت می توانند منجر به مشکلات جدی تر مربوط به سلامت روانی مانند اختلالات اضطرابی، افسردگی یا سوء مصرف مواد مخدر شوند.

 

پیشگیری

هیچ روش تضمینی برای جلوگیری از اختلال سازگاری وجود ندارد. اما توسعه مهارت های مقابله سالم و یادگیری انعطاف پذیر بودن در شما ممکن است در مواقع استرس زیاد به شما کمک کند.

اگر می دانید که یک وضعیت استرس زا در حال ظهور است – مانند یک اسباب کشی یا بازنشستگی – از قدرت درونی خود مدد بخواهید، عادت های سالم خود را افزایش داده و حمایت های اجتماعی خود را برای مدیریت کردن آن شرایط متمرکز سازید. به خود یادآوری کنید که این شرایط معمولا محدود است و می توانید از آن استفاده کنید. همچنین در نظر بگیرید که با یک پزشک یا روانشاس در این زمینه صحبت کنید تا روشهای سالم برای مدیریت استرس خود را بررسی کنید.

 

تشخیص

تشخیص اختلال سازگاری بر شناسایی عوامل استرس زای عمده در زندگی و علائم شما و همچنین چگونگی تأثیر آنها در توانایی عملکرد شما مبتنی است. پزشک شما در مورد سوابق پزشکی، روانی و سوابق اجتماعی شما سؤال خواهد کرد. او ممکن است از معیارهای موجود در کتاب راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM-5) که توسط انجمن روانپزشکی آمریکا منتشر شده است استفاده کند.

برای تشخیص اختلال سازگاری، DSM-5 این معیارها را ذکر می کند:

*    داشتن علائم عاطفی یا رفتاری طی سه ماه پس از آنکه یک عامل استرس زا خاص در زندگی شما رخ می دهد

*    در پاسخ به یک واقعه استرس زا در زندگی استرس بیشتری نسبت به آنچه که معمولاً انتظار می رود  را تجربه می کنید یا داشتن استرسی که باعث ایجاد مشکلات قابل توجهی در روابط شما، کار یا مدرسه می شود

*    علائم شما نتیجه یک اختلال روانی یا بخشی از اندوه طبیعی نیست

 

انواع اختلال سازگاری

DSM-5 یا راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی شش نوع مختلف از اختلال سازگاری را لیست می کند. اگرچه همه آنها مرتبط هستند، اما هر نوع از انواع اختلال سازگاری علائم و نشانه های منحصر به فردی دارد. اختلال سازگاری می تواند یکی از موارد زیر باشد:

*    اختلال سازگاری با خلق افسرده. اختلال سازگاری با خلق افسرده علائم عمدتاً شامل احساس غم و اندوه، اشک و ناامیدی و تجربه کمبود لذت در چیزهایی است که قبلاً از آن لذت می بردید.

*    اختلال سازگاری با اضطراب. اختلال سازگاری با اضطراب علائم عمدتا شامل عصبی بودن، نگرانی، مشکل در تمرکز یا به یاد آوردن چیزها و احساس منکوب شدن است. کودکانی که اختلال سازگاری همراه با اضطراب دارند، ممکن است به شدت از جدا شدن از والدین و عزیزان خود بترسند.

*    با اضطراب و خلق افسرده. علائم شامل ترکیبی از افسردگی و اضطراب است.

*    با اختلال در رفتار. علائم عمدتاً شامل مشکلات رفتاری مانند نزاع یا رانندگی بی پروا است. جوانان ممکن است از مدرسه فرار یا مکانی را خراب کنند.

*    با اختلال احساسات و اختلال در رفتار. علائم شامل ترکیبی از افسردگی و اضطراب و همچنین مشکلات رفتاری است.

*    نامشخص. علائم متناسب با سایر انواع اختلال سازگاری نیست، اما اغلب شامل مشکلات جسمی، مشکلات خانواده یا دوستان یا مشکلات کار یا مدرسه است.

 

طول مدت زمان علائم

اینکه علائم و نشانه های اختلال سازگاری تا چه وقت طول می کشد نیز می تواند متفاوت باشد. علایم اختلال سازگاری می تواند یکی از موارد زیر باشد:

*   اختلال سازگاری حاد. علائم و نشانه های اختلال سازگاری شش ماه یا کمتر به طول انجامد. آنها باید پس از از بین رفتن عامل استرس زا تسکین پیدا کنند.

*   اختلال سازگاری مداوم (مزمن). علائم و نشانه های اختلال سازگاری بیش از شش ماه طول می کشد. آنها پیوسته شما را آزار می دهند و زندگی شما را مختل می کنند.

 

درمان

بسیاری از افراد مبتلا به انواع اختلال سازگاری، درمان را مفید می دانند و اغلب فقط به درمان مختصر نیاز دارند. برخی دیگر، از جمله کسانی که دارای اختلالات سازگاری مداوم یا عوامل استرس زا هستند، ممکن است از درمان طولانی تر بهره مند شوند. درمان برای اختلالات سازگاری شامل روان درمانی، داروها یا هر دو است.

 

روان درمانی

روان درمانی، که به آن گفتار درمانی نیز گفته می شود، اصلی ترین درمان برای اختلالات سازگاری است. روان درمانی می تواند به شکل درمان فردی، گروهی یا خانوادگی ارائه شود. روان درمانی می تواند شامل موارد زیر باشد:

*    پشتیبانی عاطفی ارائه دهید

*    به شما کمک کند تا به روال عادی خود برگردید

*    به شما کمک کند یاد بگیرید که چرا این رویداد استرس زا اینقدر روی شما تأثیر گذاشت

*    به شما کمک کند مهارت های مدیریت استرس و مقابله را برای مقابله با رویدادهای استرس زا یاد بگیرید

 

داروها

داروهایی مانند داروهای ضد افسردگی و داروهای ضد اضطراب ممکن است برای کمک به علائم افسردگی و اضطراب بکار برده شوند.

در کنار روان درمانی برای اختلال سازگاری، ممکن است فقط برای چند ماه به داروها احتیاج داشته باشید، اما بدون مشورت با پزشک خود، مصرف هیچ دارویی را متوقف نکنید. اگر به طور ناگهانی مصرف داروی اختلال سازگاری متوقف شود، مانند مصرف برخی از داروهای ضد افسردگی، ممکن است باعث بروز علائم و نشانه های ترک دارو شوند.

 

سبک زندگی و داروهای خانگی

در اینجا برخی از اقداماتی که توانید برای مراقبت از تندرستی عاطفی خود انجام دهید ذکر شده است.

 

نکاتی برای بهبود انعطاف پذیری

انعطاف پذیری توانایی تطبیق خوب با استرس، سختی، تروما یا فاجعه است – اساساً توانایی خیر برداشتن به سوی شرایط مناسب قبلی پس از تجربه یک رویداد دشوار. ساختار انعطاف پذیری ممکن است از شخصی به فرد دیگر متفاوت باشد، اما به طور کلی این استراتژی ها را در نظر بگیرید:

*    با حمایت های اجتماعی سالم، مانند دوستانی با انگیزه مثبت و عزیزان خود در ارتباط باشید.

*    کاری انجام دهید که هر روز به شما احساس موفقیت، لذت و هدفمندی می بخشد.

*    یک سبک زندگی سالم را پیگیری کنید که شامل خواب خوب، یک رژیم غذایی سالم و فعالیت بدنی منظم باشد.

*    از تجربیات گذشته در مورد چگونگی بهبود مهارت های مقابله و پذیرش شرایط موجود خود بیاموزید.

*    به آینده امیدوار باشید و برای کسب یک نگرش مثبت تلاش کنید.

*    نقاط قوت شخصی خود را بشناسید و آنها را توسعه دهید.

*    با ترس های خود روبرو شوید و چالش ها را بپذیرید.

*    به جای اجتناب از ترسهای خود، برنامه ای برای رفع مشکلات در هنگام بروز آنها تهیه کنید.

 

پشتیبانی را پیدا کنید

این کار ممکن است به شما کمک کند تا با خانواده و دوستان دلسوز صحبت کنید، از یک جامعه معنوی حمایتی را دریافت کنید یا یک گروه پشتیبانی را پیدا کنید که برای بهبود وضعیت شما تلاش می کنند.

 

در مورد وقایع استرس زا با فرزند خود صحبت کنید

اگر فرزند شما برای سازگاری مشکل دارد، یا به عبارتی شما درگیر یک اختلال سازگاری در کودکان هستید، سعی کنید کودک خود را به آرامی تشویق کنید تا در مورد آنچه می گذرد با شما صحبت کند. اختلال سازگاری در کودکان و نوجوانان یکی از موارد مهم اختلال سازگاری است. بسیاری از والدین تصور می کنند که صحبت کردن در مورد یک تغییر دشوار، مانند طلاق، باعث می شود کودک احساس بدتری پیدا کند. اما فرزند شما به این فرصت نیاز دارد تا احساس غم و اندوه درونی خود را ابراز کند و این اطمینان خاطر را از جانب شما دریافت کند که شما یک منبع مداوم از عشق و پشتیبانی برای او خواهید بود. برخی از عوامل استرس زا مانند طلاق جزء عوامل استرس زا در خانواده محسوب می شوند.

 

آماده شدن برای قرار ملاقات با پزشک یا روانشناس

خواه شما با ملاقات با یک پزشک و خواه با ملاقات با یک متخصص روانشناس کار خود را برای ارزیابی و درمان اختلال سازگاری شروع کنید، در اینجا راهنمایی هایی برای کمک به شما برای آماده سازی بمنظور ترتیب دادن یک قرار ملاقات و اینکه چه چیزی از پزشک خود انتظار داشته باشید ذکر شده است.

در صورت امکان، ممکن است بخواهید در طول ملاقات یادداشت برداری کنید یا یکی از اعضای خانواده یا دوستان خود را به همراه ببرید تا به شما در یادآوری اطلاعات کمک کند.

 

آنچه شما می توانید انجام دهید

برای آماده شدن برای قرار ملاقات خود لیستی از موارد زیر را تهیه کنید:

*   هرگونه علائمی که تجربه کرده اید و برای چه مدت.

*   اطلاعات کلیدی شخصی، از جمله هرگونه استرس عمده یا تغییرات جدید در زندگی، مثبت و منفی.

*   اطلاعات پزشکی، از جمله سایر بیماری های جسمی یا بیماری های روحی که قبلا در شما تشخیص داده شده است. هر دارو، ویتامین، گیاهان دارویی یا مکمل های دیگری را که مصرف می کنید و دوزها را نیز درج کنید.

*   سؤالاتی که از پزشک خود می خواهید بپرسید را نیز بنویسید تا وقت خود نهایت استفاده را ببرید.

 

برخی از سؤالاتی که از پزشک خود خواهید پرسید ممکن است شامل موارد زیر باشد:

*    به نظر شما چه چیزی باعث ایجاد علائم من شده است؟

*    آیا دلایل احتمالی دیگری وجود دارد؟

*    آیا اختلال سازگاری من به احتمال زیاد موقت است یا طولانی مدت؟

*    آیا درمان را توصیه می کنید؟ اگر بله، با چه رویکردی؟

*    انتظار دارید که علائم من چه زمانی بهبود یابد؟

*    آیا باید یک متخصص روانی مراجعه کنم؟

*    آیا برای کمک به من در بهبودی، تغییرات موقت را در خان، محل کار یا مدرسه توصیه می کنید؟

*    آیا بروشور یا مطالب چاپی دیگری وجود دارد که بتوانم به خانه ببرم؟

*    چه وب سایت هایی را توصیه می کنید؟

در هنگام قرار ملاقات خود پرسیدن هر سوال دیگری را که به ذهن شما می رسد دریغ نکنید.

 

چه انتظاری از پزشک خود داشته باشید

پزشک شما احتمالاً تعدادی سؤال از شما خواهد پرسید. آماده باشید تا به آنها پاسخ دهید تا وقت خود را برای گذراندن هرگونه نکته ای که می خواهید روی آن تمرکز کنید ذخیره نمایید. پزشک شما ممکن است سؤال کند:

*  علائم شما چیست؟

*  چه زمانی شما یا عزیزانتان برای اولین بار متوجه علائم اختلال سازگاری در خود شدید؟

*  اخیراً چه تغییرات اساسی در زندگی شما رخ داده است، چه مثبت و چه منفی؟

*  چگونه سعی کرده اید با این تغییرات کنار بیایید؟

*  چه مدت است که احساس غم و اندوه می کنید؟

*  آیا به خودکشی فکر می کنید؟

*  چه مدت است که احساس اضطراب یا نگرانی می کنید؟

*  آیا برای خواب مشکل دارید؟

*  آیا در انجام وظایف در خانه، محل کار یا مدرسه ای که قبلاً برای شما قبل کنترل بودند، مشکل دارید؟

*  آیا از شرکت در رویدادهای اجتماعی یا خانوادگی خودداری می کنید؟

*  آیا در مدرسه یا محل کار مشکلی داشته اید؟

*  آیا تصمیمات تحریک آمیز اتخاذ کرده اید یا درگیر رفتارهای بی پروا شدید که با شخصیت حقیقی شما مناسب نبوده است؟

*  آیا مشروبات الکلی می نوشید یا از مواد مخدر استفاده می کنید؟ چند وقت است که این کار را انجام می دهید؟

*  آیا در گذشته به دلیل سایر اختلالات روانی تحت درمان قرار گرفته اید؟ اگر بله، چه نوع درمانی بیشتر برای شما مفید بود؟

منبع: www.mayoclinic.org

لایف یار (Lifeyar)، یار زندگی شما

ادامه مطلب
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات

برترین ها