با ما همراه باشید

پزشکی

آمبولی مایع آمنیوتیک یا Amniotic fluid embolism

منتشر شده

در

بررسی اجمالی

آمبولی مایع آمنیوتیک چیست؟ آمبولی مایع آمنیوتیک یا Amniotic fluid embolism یک بیماری نادر اما جدی است که هنگامی رخ می‌دهد که مایع آمنیوتیک – مایعی که نوزاد را در رحم در طول بارداری احاطه می‌کند – یا مواد جنینی مانند سلول‌های جنینی، وارد جریان خون مادر می‌شود. آمبولی مایع آمنیوتیک به‌احتمال‌زیاد در طول زایمان یا در دوره پس از زایمان رخ می‌دهد.

تشخیص آمبولی مایع آمنیوتیک دشوار است. اگر پزشک شما مشکوک باشد که ممکن است آمبولی مایع آمنیوتیک داشته‌باشید، شما به درمان فوری برای جلوگیری از عوارض بالقوه تهدیدکننده زندگی نیاز خواهید داشت.

 

علائم آمبولی مایع آمنیوتیک

آمبولی مایع آمنیوتیک ممکن است به‌طور ناگهانی و سریع ایجاد شود. علائم و نشانه‌ها ممکن است شامل موارد زیر باشد:

* تنگی نفس ناگهانی

* مایع اضافی در ریه‌ها (آدم ریوی یا تجمع مایعات در ریه)

* کاهش ناگهانی فشار خون

* نارسایی ناگهانی قلب برای پمپاژ مؤثر خون (نارسایی قلبی عروقی)

* مشکلات تهدید کننده زندگی ناشی از لخته شدن خون (کواگولوپاتی درون عروقی یا انعقاد درون‌رگی منتشر)

* خونریزی از محل‌های برش رحم، سزارین یا داخل وریدی (IV)

* وضعیت ذهنی آشفته، مانند اضطراب یا احساس عذاب

* لرز

* ضربان سریع قلب یا اختلال در ریتم ضربان قلب

* اختلالات جنینی مانند ضربان قلب آهسته یا سایر ناهنجاری‌های ضربان قلب جنین

* تشنج

* از دست دادن هوشیاری

دلایل آمبولی مایع آمنیوتیک

آمبولی مایع آمنیوتیک هنگامی اتفاق می‌افتد که مایع آمنیوتیک یا ماده جنینی وارد جریان خون مادر شود. یک دلیل احتمالی تخریب جداساز جفت است، مانند تروما.

هنگامی‌که این تخریب اتفاق می‌افتد، سیستم‌ایمنی بدن با آزاد کردن موادی که باعث ایجاد یک واکنش التهابی می‌شوند از خود واکنش نشان‌می‌دهد، که لخته شدن غیر طبیعی در ریه‌های مادر و رگ‌های خونی او را فعال می‌کند. این اتفاق می‌تواند منجر به یک اختلال جدی در لخت خون شود که به‌عنوان “انعقاد درون عروقی منتشر” معروف است.

با این حال، آمبولیسم های مایع آمنیوتیک نادر هستند و به‌احتمال‌زیاد برخی از مایعات آمنیوتیک معمولاً در هنگام زایمان وارد جریان خون مادر می‌شوند بدون اینکه مشکلی ایجاد کنند. هنوز مشخص نیست که چرا در بعضی از مادران این امر منجر به آمبولی مایع آمنیوتیک می‌شود.

عوامل خطر

تخمین زده می‌شود که بین یک تا ۱۲ مورد آمبولی مایع آمنیوتیک برای هر ۱۰۰۰۰۰ زایمان وجود دارد. از آنجا که آمبولی مایعات آمنیوتیک نادر است، شناسایی عوامل خطر دشوار است.

تحقیقات نشان‌می‌دهد که چندین عامل ممکن است با افزایش خطر آمبولی مایع آمنیوتیک مرتبط باشد، از جمله:

*    سن بالای مادر. اگر در زمان تولد فرزندتان ۳۵ سال یا بیشتر سن دارید، ممکن است در معرض خطر آمبولی مایع آمنیوتیک قرار بگیرید.

*    مشکلات جفت. ناهنجاری‌های موجود در جفت – ساختاری که در رحم شما در دوران بارداری ایجاد می‌شود – ممکن است خطر آمبولی مایع آمنیوتیک را افزایش دهد. ناهنجاری‌ها ممکن است شامل وجود جفتی باشد که به‌طور جزئی یا کامل دهانه رحم را می‌پوشاند (جفت سرراهی یا پلاسنتا پرویا (Placenta previa)) یا جدا شدن جفت از دیواره داخلی رحم قبل از زایمان باشد دکولمان جفت یا زندگی جفت (Placental abruption). این شرایط می‌تواند موانع فیزیکی موجود بین شما و کودک شما را مختل کند.

*    پره اکلامپسی. داشتن فشار خون بالا و پروتئین اضافی در ادرار بعد از ۲۰ هفته بارداری (پره اکلامپسی) می‌تواند خطر شما را افزایش دهد.

*    وضع حمل با تحریک پزشکی. تحقیقات محدود نشان‌می‌دهد که برخی از روش‌های تحریک وضع حمل با افزایش خطر آمبولی مایع آمنیوتیک همراه است. با این حال، تحقیقات در مورد این رابطه متناقض است.

*    زایمان با جراحی. انجام یک سزارین، بیرون کشیدن نوزاد با انبر یا بیرون کشیدن نوزاد با دستگاه وکیوم، ممکن است خطر آمبولی مایع آمنیوتیک را افزایش دهد. این روش‌ها می‌تواند موانع فیزیکی موجود بین شما و کودک شما را از بین ببرد. با این حال، مشخص نیست که آیا زایمان‌های مرتبط با استفاده از وسیله عوامل خطر واقعی برای آمبولی مایع آمنیوتیک هستند یا خیر، زیرا پس از ایجاد شرایط برای اطمینان از زایمان سریع استفاده می‌شود.

*    افزایش مایع آمنیون یا پلی هیدرآمنیوس (Polyhydramnios). داشتن مایع آمنیوتیک بیش از حد در اطراف کودک ممکن است شما را در معرض خطر آمبولی مایع آمنیوتیک قرار دهد.

 

عوارض آمبولی مایع آمنیوتیک

عارضه آمبولی مایع آمنیوتیک می‌تواند عوارض جدی برای شما و کودک شما ایجاد کند، از جمله:

*    آسیب مغزی. اکسیژن خون پایین می‌تواند باعث آسیب عصبی دائمی، شدید یا مرگ مغزی شود.

*    اقامت طولانی در بیمارستان. زنانی که از یک آمبولیسم مایع آمنیوتیک جان سالم به در می‌برند، اغلب در بخش مراقبت‌های ویژه نیاز به درمان دارند و بسته به میزان عوارض آن‌ها – ممکن است هفته‌ها یا ماه‌ها را در بیمارستان بگذرانند.

*    مرگ مادران. تعداد زنانی که از آمبولی مایعات آمنیوتیک می‌میرند بسیار زیاد است. این تعداد متفاوت است، اما حدود ۲۰ درصد از مرگ و میر مادران در کشورهای توسعه‌یافته ممکن است به‌دلیل آمبولی مایعات آمنیوتیک باشد.

*    مرگ نوزادان. کودک شما در معرض خطر آسیب مغزی یا مرگ است. ارزیابی و زایمان سریع کودک شما، بقا را بهبود می‌بخشد.

 

تشخیص

تشخیص آمبولی مایع آمنیوتیک معمولاً پس از رد سایر بیماری‌ها انجام‌می‌شود.

پزشک شما ممکن است آزمایش‌های زیر را در طول معاینه و ارزیابی شما تجویز کند:

* آزمایش خون، از جمله آزمایش هایی که لخته شدن خون، آنزیم‌های قلبی، الکترولیت ها و گروه خونی و همچنین شمارش کامل خون (CBC) را ارزیابی می‌کنند.

* الکتروکاردیوگرام (ECG یا EKG) برای ارزیابی ریتم قلب شما

* اکسیمتری پالسی برای بررسی میزان اکسیژن خون

* اشعه ایکس قفسهسینه برای جستجوی مایعات در اطراف قلب شما

* اکوکاردیوگرافی برای ارزیابی عملکرد قلب

 

درمان آمبولی مایع آمنیوتیک

آمبولی مایع آمنیوتیک نیاز به درمان سریع برای مقابله با اکسیژن خون پایین و فشار خون پایین دارد.

درمان‌های اورژانسی ممکن است شامل موارد زیر باشند:

* قرار دادن کاتتر. یک لوله نازک و توخالی که در یکی از شریان‌های شما قرار داده‌می‌شود (کاتتر وریدی) ممکن است برای نظارت و پایش بر فشار خون شما مورد استفاده قرار گیرد. همچنین ممکن است یک لوله دیگر در داخل یک ورید در قفسه‌سینه شما قرار داده شود (کاتتر وریدی مرکزی)، که می‌تواند برای دادن مایعات، داروها یا انتقال خون و همچنین کشیدن خون مورد استفاده قرار گیرد.

* اکسیژن. ممکن است لازم باشد یک لوله تنفسی در راه هوایی شما قرار گیرد تا به شما در تنفس کمک کند.

* داروهای دیگر ممکن است برای کاهش فشار ناشی از ورود مایعات به قلب و ریه‌ها به شما کمک کنند.

* انتقال خون. اگر خونریزی غیرقابل‌کنترل دارید، به انتقال خون، فراورده‌های خونی و مایعات جایگزین نیاز خواهید داشت.

اگر شما قبل از زایمان نوزادتان آمبولی مایع آمنیوتیک دارید، پزشک شما برای زایمان ایمن نوزادتان در اسرع وقت اقدام خواهد کرد. ممکن است یک سزارین اضطراری مورد نیاز باشد.

 

مقابله و پشتیبانی

تجربه یک وضعیت بارداری تهدیدکننده زندگی می‌تواند برای شما و خانواده تان ترسناک و استرس‌زا باشد. پس از آن ممکن است این تجربه را در ذهن مرور کرده و کابوس ببینید.

در طول این زمان چالش‌برانگیز، برای دریافت حمایت به عزیزان خود تکیه کنید. پیوستن به شبکه‌ای از افرادی که مشکلاتی مانند شما داشته اند را در نظر بگیرید. همچنین، با پزشک خود در تماس باشید تا تعیین کنید که چگونه می‌توانید با خیال راحت بهبودی خود را به‌دست آورده و نقش خود را به‌عنوان مادر یک نوزاد مدیریت کنید.

لایف یار (Lifeyar)، یار زندگی شما

ادامه مطلب
تبلیغات
برای افزودن دیدگاه کلیک کنید

یک پاسخ بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

پزشکی

هیپرپلازی آتیپیک؛ Atypical hyperplasia

منتشر شده

در

توسط

خلاصه

هیپرپلازی آتیپیک چیست؟ هیپرپلازی آتیپیک (به انگلیسی Atypical hyperplasia) یک وضعیت پیش سرطانی است که سلول‌های پستان را تحت تاثیر قرار می‌دهد. هیپرپلازی آتیپیکتجمع سلول‌های غیرطبیعی در مجاری شیر و لوبول‌های پستان را توصیف می‌کند.

هیپرپلازی آتیپیک سرطان نیست، اما خطر سرطان پستان را افزایش می‌دهد. در طول عمر، اگر سلول‌های هیپرپلازی آتیپیک در مجاری شیر یا لوبول‌ها جمع شوند و غیرطبیعی‌تر شوند، این امر می‌تواند به سرطان پستان غیرتهاجمی کارسینوم‌درجا (به فرانسوی: Carcinome in situ) یا سرطان پستان تهاجمی تبدیل شود.

اگر به هیپرپلازی آتیپیک مبتلا شده باشید، خطر ابتلا به سرطان سینه در آینده افزایش می‌یابد. به همین دلیل، پزشکان اغلب غربالگری شدید سرطان پستان و داروهایی را برای کاهش خطر سرطان پستان توصیه می‌کنند.

 

علائم هیپرپلازی آتیپیک

هیپرپلازی آتیپیک معمولاً هیچ علامت خاصی ایجاد نمی‌کند.

 

چه زمانی به پزشک مراجعه کنیم؟

اگر علائم و نشانه‌هایی دارید که شما را نگران می‌کند، با دکترتان قرار ملاقات بگذارید.

هیپرپلازی آتیپیک معمولاً در طول بیوپسی پستان برای بررسی یک ناهنجاری یافت شده در ماموگرافی یا سونوگرافی یافت می‌شود. گاهی اوقات هیپرپلازی آتیپیک در بیوپسی انجام شده برای بررسی نگرانی پستان، مانند ترشح توده یا نوک پستان کشف می‌شود.

 

دلیل هیپرپلازی آتیپیک

مشخص نیست که چه چیزی باعث هیپرپلازی آتیپیک می‌شود.

هیپرپلازی آتیپیک زمانی شکل می‌گیرد که سلول‌های پستان از نظر تعداد، اندازه، شکل، الگوی رشد و ظاهر غیرطبیعی می‌شوند. ظاهر سلول‌های غیرطبیعی نوع هیپرپلازی غیر عادی را تعیین می‌کند:

* هیپرپلازی مجرایی آتیپیک، سلول‌های غیرطبیعی درون مجاری پستان را توصیف می‌کند.

* هیپرپلازی لوبولار آتیپیک، سلول‌های غیرطبیعی درون لوبول‌های پستان را توصیف می‌کند.

تصور می‌شود که هیپرپلازی آتیپیک بخشی از انتقال پیچیده سلول‌هایی است که ممکن است جمع شوند و به سرطان پستان تبدیل شوند. پیشرفت سرطان پستان معمولاً شامل موارد زیر است:

* هیپرپلازی. این فرآیند زمانی آغاز می‌شود که رشد و نمو طبیعی سلول مختل شده و باعث تولید بیش از حد سلول‌های طبیعی (هیپرپلازی) می‌شود.

* هیپرپلازی آتیپیک. سلول‌های اضافی روی یکدیگر انباشته می‌شوند و ظاهر غیرطبیعی به خود می‌گیرند.

* سرطان غیرتهاجمی (درجا). سلول‌های غیرطبیعی به پیشرفت در ظاهر و تکثیر ادامه می‌دهند و به سرطان درجا تبدیل می‌شوند که در آن سلول‌های سرطانی محدود به مجاری شیر باقی می‌مانند.

* سرطان تهاجمی. سلول‌های غیرطبیعی درون مجرای جمع می‌شوند و به تکثیر و تبدیل شدن به سلول‌های سرطانی ادامه می‌دهند. سرطان تهاجمی تمایل دارد به بافت اطراف، رگ‌های خونی یا کانال‌های لنفاوی حمله کند.

عوارض هیپرپلازی آتیپیک

اگر به هیپرپلازی آتیپیک مبتلا شده اید، شما یک عامل خطر در خودتان دارید که خطر ابتلا به سرطان سینه را در آینده افزایش می‌دهد. خطر سرطان سینه در افراد مبتلا به هیپرپلازی آتیپیکحدود چهار برابر بیشتر از افرادی است که هیپرپلازی ندارند. این خطر برای هیپرپلازی آتیپیک مجرایی و هیپرپلازی آتیپیک لوبولار مشابه است.

محققانی که زنان مبتلا به هیپرپلازی آتیپیک را مورد مطالعه قرار دادند، دریافتند که خطر سرطان پستان در طول زمان افزایش می‌یابد:

در ۵ سال پس از تشخیص، حدود ۷% زنان مبتلا به هیپرپلازی آتیپیک ممکن است به سرطان پستان مبتلا شوند. به عبارت دیگر، به ازای هر ۱۰۰ زن مبتلا به هیپرپلازی آتیپیک، می‌توان انتظار داشت که ۷ نفر پنج سال پس از تشخیص به سرطان پستان مبتلا شوند و ۹۳ نفر به سرطان سینه مبتلا نخواهند شد.

در ۱۰ سال پس از تشخیص، حدود ۱۳% زنان مبتلا به هیپرپلازی آتیپیک ممکن است به سرطان پستان مبتلا شوند. به این معنی که از هر ۱۰۰ زن مبتلا به هیپرپلازی آتیپیک، ۱۳ نفر می‌توانند ۱۰ سال پس از تشخیص، مبتلا به سرطان پستان شوند و ۸۷ نفر به سرطان سینه مبتلا نخواهد شد.

در ۲۵ سال پس از تشخیص، حدود ۳۰% زنان مبتلا به هیپرپلازی آتیپیک ممکن است به سرطان پستان مبتلا شوند. به عبارت دیگر، به ازای هر ۱۰۰ زن مبتلا به هیپرپلازی آتیپیک، می‌توان انتظار داشت که ۳۰ زن ۲۵ سال پس از تشخیص به سرطان پستان مبتلا شوند و ۷۰ نفر به سرطان سینه مبتلا نخواهد شد.

در مورد خطر ابتلا به سرطان سینه با پزشک خود صحبت کنید. درک خطر می‌تواند به شما در تصمیم گیری در مورد غربالگری سرطان سینه و داروهای کاهش دهنده خطر کمک کند.

 

تشخیص هیپرپلازی آتیپیک

هیپرپلازی آتیپیک معمولاً پس از بیوپسی برای ارزیابی یک ناحیه مشکوک یافت شده در طول معاینه بالینی پستان یا در یک آزمایش تصویربرداری، مانند ماموگرافی یا سونوگرافی، کشف می‌شود.

برای ارزیابی بیشتر هیپرپلازی غیرمعمول، پزشک شما ممکن است جراحی را برای برداشتن یک نمونه بزرگ‌تر از بافت برای جستجوی سرطان پستان توصیه کند. تشخیص هیپرپلازی آتیپیک ممکن است منجر به بیوپسی جراحی (دفع موضعی گسترده یا لولکتومی) برای برداشتن تمام بافت آسیب دیده شود. پاتولوژیست برای یافتن شواهدی از سرطان درجا یا تهاجمی به نمونه بزرگ‌تر نگاه می‌کند.

 

درمان هیپرپلازی آتیپیک

هیپرپلازی آتیپیک معمولاً با جراحی برای برداشتن سلول‌های غیرطبیعی و اطمینان از اینکه هیچ سرطان درجا یا تهاجمی در این ناحیه وجود ندارد، درمان می‌شود. پزشکان اغلب غربالگری فشرده‌تر برای سرطان پستان و داروها را برای کاهش خطر سرطان پستان توصیه می‌کنند.

 

آزمایش‌های پیگیری برای نظارت بر سرطان سینه

پزشک شما ممکن است توصیه کند که برای غربالگری سرطان سینه تحت آزمایش قرار بگیرید. این امر ممکن است شانس تشخیص زودهنگام سرطان پستان را افزایش دهد، زمانی که احتمال درمان بیشتر است. در مورد گزینه‌های غربالگری سرطان سینه خود با دکترتان صحبت کنید. گزینه‌های شما ممکن است شامل موارد زیر باشند:

* خودآزمایی برای آگاهی از پستان به منظور توسعه آشنایی با پستان و تشخیص هرگونه تغییرات آتیپیک پستان

* معاینه بالینی سینه توسط مراقبین سلامت در سال

* غربالگری سالانه ماموگرافی

* آزمایش‌های اضافی غربالگری سرطان پستان، مانند MRI پستان یا تصویربرداری مولکولی از پستان، براساس سایر عوامل خطرساز برای سرطان پستان

 

راه‌هایی برای کاهش خطر ابتلا به سرطان سینه

برای کاهش خطر ابتلا به سرطان سینه، پزشک ممکن است به شما توصیه کند:

* داروهای پیشگیرانه مصرف کنید. درمان با یک تعدیل کننده انتخابی گیرنده استروژن، مانند تاموکسیفن یا رالوکسیفن (Evista)، به مدت پنج سال ممکن است خطر سرطان پستان را کاهش دهد.

این داروها با جلوگیری از اتصال استروژن به گیرنده‌های استروژن در بافت پستان کار می‌کنند. تصور می‌شود استروژن به رشد برخی سرطان‌های پستان دامن می‌زند.

تاموکسیفن تنها دارویی است که برای استفاده در زنان یائسه تایید شده است.

گزینه دیگر برای زنان یائسه ممکن است مهارکننده‌های آروماتاز مانند اگزماستین (آروماسین) و آناستروزول (آریمیدکس) باشند که تولید استروژن را در بدن کاهش می‌دهند.

* از هورمون درمانی یائسگی اجتناب کنید. محققان به این نتیجه رسیده اند که هورمون درمانی ترکیبی برای درمان علائم یائسگی – استروژن به علاوه پروژستین – خطر سرطان سینه را پس از یائسگی افزایش می‌دهد. بسیاری از سرطان‌های پستان برای رشد به هورمون‌ها وابسته هستند.

* در یک کارآزمایی بالینی شرکت کنید. کارآزمایی‌های بالینی درمان‌های جدیدی را آزمایش می‌کنند که هنوز در دسترس عموم قرار نگرفته اند و ممکن است در کاهش خطر سرطان پستان مرتبط با هیپرپلازی آتیپیک مفید باشند. از پزشک خود بپرسید که آیا شما نامزد هر آزمایش بالینی هستید یا خیر.

* ماستکتومی کاهش دهنده خطر (پیشگیری کننده) را در نظر بگیرید. اگر شما خطر بسیار بالایی از سرطان پستان دارید، جراحی ماستکتومی کاهش دهنده خطر – جراحی برای برداشتن یک یا هر دو پستان – ممکن است گزینه ای برای کاهش خطر ابتلا به سرطان پستان در آینده باشد.

اگر یک جهش ژنتیکی در یکی از ژن‌های سرطان پستان داشته باشید یا سابقه خانوادگی بسیار قوی از سرطان پستان داشته باشید که احتمال داشتن چنین جهش ژنتیکی را نشان می‌دهد، ممکن است در معرض خطر بسیار بالای سرطان پستان قرار بگیرید.

اما این جراحی برای همه مناسب نیست. خطرات، مزایا و محدودیت‌های این جراحی کاهش دهنده خطر را با پزشک خود در میان بگذارید.

اگر سابقه خانوادگی قوی از سرطان سینه دارید، ممکن است از ملاقات با یک مشاور ژنتیک برای ارزیابی خطر ابتلا به یک جهش ژنتیکی و نقش آزمایش ژنتیکی در وضعیت خود بهره مند شوید.

* انتخاب‌های سبک زندگی سالم داشته باشید. در زندگی روزمره خود انتخاب‌های سالمی داشته باشید تا خطر ابتلا به سرطان سینه کاهش یابد. به عنوان مثال، در بیشتر روزه ای هفته ورزش کنید، وزن سالمی داشته باشید، از دخانیات و مشروبات الکلی دوری کنید.

 

مقابله و پشتیبانی

تشخیص هیپرپلازی آتیپیک می‌تواند استرس زا باشد، زیرا خطر ابتلا به سرطان سینه را افزایش می‌دهد. ندانستن آینده ممکن است شما را از سلامتی تان بترساند.

با گذشت زمان، شما راه خود را برای مقابله با هیپرپلازی آتیپیک و افزایش خطر ابتلا به سرطان سینه پیدا خواهید کرد. تا زمانی که راه مقابله خود را پیدا نکرده اید، سعی کنید:

* خطر فردی سرطان سینه را درک کنید. آمار خطر سرطان سینه می‌تواند طاقت فرسا و ترسناک باشد. آمار خطر سرطان پستان با دنبال کردن بسیاری از زنان مبتلا به هیپرپلازی آتیپیک و نظارت بر آن‌ها برای سرطان پستان ایجاد می‌شود. در حالی که این آمار می‌تواند به شما ایده ای از پیش آگهی شما بدهد، آن‌ها نمی‌توانند در مورد خطر سرطان سینه به شما بگویند.

* از پزشک خود بخواهید که خطر فردی سرطان سینه را توضیح دهد. هنگامی که خطر شخصی سرطان سینه خود را درک کردید، می‌توانید راحت‌تر در مورد درمان خود تصمیم گیری کنید.

* به تمام قرارهای ملاقات بعدی خود بروید. اگر به هیپرپلازی آتیپیک مبتلا شده اید، پزشک شما ممکن است آزمایش‌ها و آزمایش‌های غربالگری مکرر سرطان پستان را توصیه کند. ممکن است قبل از هر معاینه دچار اضطراب شوید چون می‌ترسید که دکترتان در شما سرطان سینه پیدا کند.

* اجازه ندهید ترس شما مانع از رفتن به قرار ملاقات‌هایتان شود. در عوض، بپذیرید که ترس طبیعی است و راه‌هایی برای کنار آمدن با آن پیدا کنید. آرام باشید، احساسات خود را در یک مجله بنویسید یا با یک دوست صمیمی که می‌تواند روحیه شما را بالا ببرد، وقت بگذرانید.

* سلامتی خود را حفظ کنید. انتخاب‌های سبک زندگی سالم داشته باشید تا خود را سالم نگه دارید. به عنوان مثال، در بیشتر روزه ای هفته ورزش کنید، وزن سالمی داشته باشید، سیگار نکشید و مصرف الکل را قطع کنید.

شما نمی‌توانید کنترل کنید که آیا به سرطان پستان مبتلا می‌شوید یا خیر، اما می‌توانید سلامت خود را حفظ کنید تا در صورت نیاز، برای درمان سرطان پستان به اندازه کافی خوب باشید.

* در مورد وضعیت خود با دیگران صحبت کنید. با دیگرانی که مبتلا به هیپرپلازی آتیپیک تشخیص داده شده اند، ارتباط برقرار کنید. از پزشک خود در مورد گروه‌های حمایتی در جامعه خود سوال کنید.

 

آماده شدن برای قرار ملاقات با پزشک

اگر ماموگرافی ناحیه مشکوکی را در سینه شما نشان دهد، پزشک شما ممکن است شما را به یک متخصص سلامت سینه یا یک مرکز تخصصی پستان ارجاع دهد.

 

کاری که می‌توانید انجام دهید

چون قرار ملاقات‌ها می‌توانند کوتاه باشند، و چون اطلاعات زیادی برای بحث کردن وجود دارد، ایده خوبی است که آماده شوید. برای آماده شدن برای قرار ملاقات، سعی کنید:

* از هرگونه محدودیت پیش از انتصاب آگاه باشید. در زمانی که قرار ملاقات را می‌گذارید، حتماً بپرسید که آیا کاری باید از قبل انجام دهید، مانند محدود کردن رژیم غذایی.

* هر نشانه ای را که تجربه می‌کنید، از جمله هر نشانه ای که ممکن است به دلیلی که قرار ملاقات را برنامه ریزی کرده اید، بی ارتباط به نظر برسد، یادداشت کنید.

* اطلاعات شخصی کلیدی، از جمله هر گونه استرس بزرگ یا تغییرات زندگی اخیر را یادداشت کنید.

* لیستی از تمام داروها، ویتامین‌ها یا مکمل‌هایی که مصرف می‌کنید تهیه کنید.

* در نظر داشته باشید که یکی از اعضای خانواده یا دوستان خود را باخود ببرید. گاهی اوقات به خاطر سپردن تمام اطلاعات ارائه شده در طول یک قرار ملاقات می‌تواند دشوار باشد. کسی که شما را همراهی می‌کند ممکن است چیزی را به یاد بیاورد که از دست داده یا فراموش کرده اید.

 

سوالاتی که باید بپرسید

زمان شما با دکترتان محدود است، بنابراین لیستی از سوالات را از قبل آماده کنید. سوالات خود را از مهم‌ترین تا کم اهمیت ترین در صورت تمام شدن زمان لیست کنید. برای هایپرپلازی غیرمعمول، برخی سوالات اساسی که باید از پزشک خود بپرسید عبارتند از:

* می‌توانید گزارش آسیب شناسی مرا برای من توضیح دهید؟

* آیا به آزمایش‌های بیشتری نیاز دارم؟

* آیا برای هیپرپلازی آتیپیک نیاز به جراحی دارم؟

* آیا داروهایی هست که بتوانم برای کاهش خطر ابتلا به سرطان سینه مصرف کنم؟

* برای کاهش خطر ابتلا به سرطان سینه چه کاری می‌توانم انجام دهم؟

* به دنبال چه علائم یا نشانه‌هایی از سرطان سینه هستم؟

* چند بار باید ماموگرافی برای غربالگری سرطان سینه داشته باشم؟

* آیا باید MRI هم برای غربالگری سرطان سینه داشته باشم؟

* در این شرایط به دوست یا یکی از اعضای خانواده چه توصیه ای می‌کنید؟

* آیا محدودیتی وجود دارد که من باید آن را رعایت کنم؟

* آیا باید یک متخصص سلامت سینه را ببینم؟ این هزینه چقدر خواهد بود و آیا بیمه من آن را پوشش خواهد داد؟

* آیا باید مشاوره ژنتیک را در نظر بگیرم؟

* آیا بروشور یا مطالب چاپی دیگری هست که بتوانم باخود به خانه ببرم؟ شما مطالعه چه وب سایت‌هایی را توصیه می‌کنید؟

علاوه بر سوالاتی که آماده کرده اید، در پرسیدن سوالات دیگری که در طول قرار ملاقات به ذهنتان می‌رسد، تردید نکنید.

 

از دکترتان چه انتظاری داشته باشید؟

پزشک شما احتمالاً تعدادی سوال از شما می‌پرسد. آماده بودن برای پاسخ دادن به آن‌ها ممکن است زمان بیشتری را برای پوشش دادن نکات دیگری که می‌خواهید به آن‌ها رسیدگی کنید، فراهم کند. پزشک شما ممکن است بپرسد:

* آیا سابقه خانوادگی سرطان سینه دارید؟

* آیا سابقه خانوادگی انواع دیگر سرطان را دارید؟

* آیا قبلاً بیوپسی سینه داشته اید؟ آیا نتایج نمونه برداری از سینه قبلی را می‌دانید؟

لایف یار (Lifeyar)، یار زندگی شما

ادامه مطلب

روانشناسی

اختلال نقص توجه و بیش فعالی (ADHD) در کودکان

منتشر شده

در

توسط

خلاصه

اختلال نقص توجه و بیش فعالی (ADHD) در کودکان چیست؟ اختلال نقص توجه و بیش فعالی (ADHD) یک بیماری مزمن است که میلیون‌ها کودک را تحت تاثیر قرار می‌دهد و اغلب تا بزرگسالی ادامه می‌یابد. ADHD شامل ترکیبی از مشکلات مداوم مانند مشکل در حفظ توجه، بیش فعالی و رفتار تکانشی است.

کودکان مبتلا به ADHD همچنین ممکن است با عزت نفس پایین، روابط آشفته و عملکرد ضعیف در مدرسه دست و پنجه نرم کنند. علائم گاهی اوقات با افزایش سن کاهش می‌یابد. با این حال، برخی از افراد هرگز علائم ADHD خود را به طور کامل از دست نمی‌دهند. اما آن‌ها می‌توانند استراتژی‌های موفق بودن را یاد بگیرند.

با اینکه درمان‌های موجود به طور واقعی و کامل ADHD را درمان نمی‌کند، اما می‌تواند به مقابله با علائم کمک زیادی کند. درمان معمولاً شامل داروها و مداخلات رفتاری است. تشخیص و درمان زودهنگام می‌تواند تفاوت زیادی در نتیجه ایجاد کند.

 

علائم ADHD

ویژگی‌های اصلی ADHD در کودکان شامل بی توجهی و رفتار بیش فعال – تکانشی است. علائم ADHD قبل از ۱۲ سالگی شروع می‌شود و در برخی کودکان تا ۳ سالگی قابل توجه است. علائم ADHD در کودکان می‌توانند خفیف، متوسط یا شدید باشند و ممکن است تا بزرگسالی ادامه داشته باشند.

ADHD در مردان بیشتر از زنان رخ می‌دهد و رفتارها می‌تواند در پسران و دختران متفاوت باشد. به عنوان مثال، پسران ممکن است بیش فعال باشند و دختران ممکن است به آرامی بی توجه باشند.

سه زیرگروه از ADHD وجود دارد:

* ظاهراً بی اعتنا. اکثر علائم تحت بی توجهی قرار می‌گیرند.

* به طور غالب بیش فعال / تکانشی است. اکثر علائم بیش فعالی و تکانشی هستند.

* ترکیی است. این نوع ترکیبی از علائم بی توجهی و علائم بیش فعالی/تکانشی است.

 

بی توجهی

کودکی که الگویی از بی توجهی را نشان می‌دهد، ممکن است اغلب:

* عدم توجه دقیق به جزئیات یا اشتباهات بی مورد در کار و تکالیف مدرسه را نشان دهد

* در تمرکز در کارها یا بازی مشکل دارید

* سعی کند حتی زمانی که مستقیماً با او صحبت می‌شود، گوش ندهد

* در پیگیری دستورالعمل‌ها مشکل داشته باشد و نتواند کارهای مدرسه یا کارهای روزمره را به پایان برساند

* در سازماندهی کارها و فعالیت‌ها مشکل دارد

* از کارهایی که نیاز به تلاش ذهنی متمرکز دارند مانند تکالیف اجتناب کند یا آن‌ها را دوست نداشته باشد

* برای مثال وسایل مورد نیاز برای انجام کارها یا فعالیت‌ها، اسباب بازی‌ها، تکالیف مدرسه، مدادها را از گم کند

* به راحتی حواس او پرت شود

* انجام برخی فعالیت‌های روزانه را فراموش کند، مانند فراموش کردن انجام کارهای روزمره

بیش فعالی و تکانشگری

کودکی که الگویی از علائم بیش فعالی و تکانشی را نشان می‌دهد، ممکن است اغلب:

* با دست‌ها یا پاهایش ضربه بزند، یا روی صندلی بکوبد

* برای نشستن در کلاس درس یا موقعیت‌های دیگر مشکل داشته باشد

* در حرکت مداوم باشد

* دویدن یا بالا رفتن در شرایطی که مناسب نیست

* در بازی کردن یا انجام آرام یک فعالیت مشکل داشته باشد

* زیاد حرف بزند

* پاسخ دادن‌ها و یا سوال پرسیدن‌ها را قطع کند

* به سختی در انتظار نوبت خود بایستد

* قطع یا نفوذ در مکالمات، بازی‌ها یا فعالیت‌های دیگران

 

رفتار تکاملی معمولی در مقابل ADHD

اغلب کودکان سالم در یک زمان بی توجه، بیش فعال یا تکانشی هستند. به طور معمول کودکان پیش دبستانی دامنه توجه کوتاهی دارند و نمی‌توانند به مدت طولانی به یک فعالیت بچسبند. حتی در کودکان و نوجوانان بزرگ‌تر، دامنه توجه اغلب به سطح علاقه بستگی دارد.

همین موضوع در مورد بیش فعالی نیز صادق است. کودکان جوان به طور طبیعی پر انرژی هستند – آن‌ها اغلب پس از اینکه والدین خود را خسته کرده اند، هنوز پر از انرژی هستند. علاوه بر این، برخی از کودکان به طور طبیعی سطح فعالیت بالاتری نسبت به دیگران دارند. کودکان هرگز نباید به عنوان داشتن ADHD طبقه بندی شوند، آن هم فقط به این دلیل که با دوستان یا خواهر و برادر خود متفاوت هستند.

کودکانی که در مدرسه مشکل دارند اما در خانه یا با دوستان خوب کنار می‌آیند، احتمالاً با چیزی غیر از ADHD دست و پنجه نرم می‌کنند. همین موضوع در مورد کودکانی که در خانه بیش فعال یا بی توجه هستند، اما کار مدرسه و دوستی‌های آن‌ها تحت تاثیر قرار نمی‌گیرد نیز صادق است.

 

چه زمانی به پزشک مراجعه کنیم؟

اگر نگران این هستید که کودک شما علائم ADHD در کودکان را نشان دهد، به متخصص اطفال یا پزشک خانواده خود مراجعه کنید. پزشک شما ممکن است شما را به متخصصی مانند متخصص کودکان رشدی – رفتاری، روانشناس، روان پزشک یا عصب شناس کودکان ارجاع دهد، اما مهم است که ابتدا یک ارزیابی پزشکی داشته باشید تا علل احتمالی دیگر مشکلات کودکتان را بررسی کنید.

 

دلایل ADHD در کودکان

در حالی که علت دقیق ADHD در کودکان مشخص نیست، تلاش‌های تحقیقاتی ادامه دارد. عواملی که ممکن است در توسعه ADHD در کودکان دخیل باشند عبارتند از ژنتیک، محیط یا مشکلات سیستم عصبی مرکزی در لحظات کلیدی توسعه.

 

عوامل خطر ADHD در کودکان

عوامل خطرساز برای ADHD ممکن است شامل موارد زیر باشند:

* ارتباط خونی مانند پدر و مادر یا خواهر و برادر با ADHD یا اختلال سلامت روانی دیگر

* قرار گرفتن در معرض سموم محیطی – مانند سرب که عمدتاً در رنگ و لوله‌های ساختمان‌های قدیمی‌تر یافت می‌شود

* مصرف مواد مخدر مادر، مصرف الکل یا سیگار کشیدن در دوران بارداری

* تولد زودرس

اگرچه شکر یک مظنون محبوب در ایجاد بیش فعالی است، اما هیچ دلیل قابل اعتمادی در این مورد وجود ندارد. بسیاری از مسائل در دوران کودکی می‌تواند منجر به مشکل در حفظ توجه شود، اما این امر مانند ADHD نیست.

 

عوارض ADHD در کودکان

ADHD می‌تواند زندگی را برای کودکان دشوار کند. کودکان مبتلا به ADHD:

* اغلب در کلاس درس با مشکل مواجه می‌شوند که می‌تواند منجر به شکست تحصیلی و قضاوت توسط کودکان و بزرگسالان دیگر شود.

* بیشتر کودکانی که ADHD ندارند، دچار حوادث و آسیب‌های مختلف می‌شوند.

* اعتماد به نفس ضعیف داشته باشد

* به احتمال زیاد در تعامل و پذیرفته شدن توسط همسالان و بزرگسالان دچار مشکل می‌شوند.

* در معرض افزایش خطر مصرف الکل و مواد مخدر و سایر رفتارهای بزهکارانه قرار دارند.

 

شرایط هم زیستی

ADHD در کودکان باعث مشکلات روانی یا رشدی دیگری نمی‌شود. با این حال، کودکان مبتلا به ADHD بیشتر از دیگران احتمال دارد که شرایطی مانند زیر را تجربه کنند:

* اختلال نافرمانی مقابله ای (ODDبه طور کلی به عنوان الگویی از رفتار منفی، جسورانه و خصمانه نسبت به افراد دارای قدرت تعریف می‌شود.

* اختلال رفتاری که با رفتارهای ضداجتماعی مانند دزدی، جنگ، تخریب اموال و آسیب رساندن به افراد یا حیوانات مشخص می‌شود.

* ناهنجاری بی‌نظمی خلقی آشفته، با تحریک پذیری و مشکلات تحمل ناکامی مشخص می‌شود.

* ناتوانی‌های یادگیری، از جمله مشکلات خواندن، نوشتن، درک و برقراری ارتباط

* اختلالات مصرف مواد از جمله مواد مخدر، الکل و سیگار

* اختلالات اضطرابی که ممکن است باعث نگرانی و عصبانیت شدید شوند و شامل اختلال وسواس فکری – عملی (OCD) می‌شوند.

* اختلالات روانی از جمله افسردگی و اختلال دوقطبی که شامل افسردگی و همچنین رفتار جنون آمیز می‌شود.

* اختلال طیف اوتیسم، وضعیتی مربوط به رشد مغز است که بر نحوه درک و معاشرت فرد با دیگران تاثیر می‌گذارد.

* اختلال تیک یا سندرم تورت، اختلالاتی که شامل حرکات تکراری یا صداهای ناخواسته هستند که به راحتی قابل کنترل نیستند.

 

پیش گیری

برای کمک به کاهش خطر ADHD در کودکان:

* در طول بارداری، از هر چیزی که می‌تواند به رشد جنین آسیب برساند، اجتناب کنید. به عنوان مثال الکل ننوشید، از مواد مخدر یا دخانیات استفاده نکنید.

* از کودک خود در برابر قرار گرفتن در معرض آلاینده‌ها و سموم از جمله دود سیگار و رنگ سربی محافظت کنید.

* زمان مشاهده تلوزیون یا ویدیوها را محدود کنید. اگرچه هنوز اثبات نشده است، اما ممکن است برای کودکان عاقلانه باشد که در پنج سال اول زندگی از قرار گرفتن بیش از حد در معرض تلویزیون و بازی‌های ویدیویی اجتناب کنند.

 

تشخیص ADHD در کودکان

به طور کلی، کودک نباید تشخیص اختلال نقص توجه/بیش فعالی را دریافت کند مگر اینکه علائم اصلی ADHD از اوایل زندگی – قبل از ۱۲ سالگی – آغاز شود و مشکلات قابل توجهی را در خانه و مدرسه به صورت مداوم ایجاد کند.

هیچ تست خاصی برای ADHD در کودکان وجود ندارد، اما تشخیص آن احتمالاً شامل موارد زیر خواهد بود:

* معاینه پزشکی، برای کمک به رد سایر علل احتمالی علائم

* جمع آوری اطلاعات، مانند هر مساله پزشکی فعلی، سابقه پزشکی شخصی و خانوادگی، و سوابق تحصیلی

* مصاحبه یا پرسشنامه برای اعضای خانواده، معلمان فرزندتان یا سایر افرادی که فرزندتان را به خوبی می‌شناسند، مانند مراقبان، پرستار بچه‌ها و مربیان

* معیارهای ADHD از راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی DSM-5 ، منتشر شده توسط انجمن روان پزشکی آمریکا

* مقیاس‌های رتبه بندی ADHD برای کمک به جمع آوری و ارزیابی اطلاعات در مورد کودک

 

تشخیص ADHD در کودکان خردسال

اگرچه علائم ADHD در کودکان گاهی اوقات می‌تواند در کودکان پیش دبستانی یا حتی کوچک‌تر ظاهر شود، تشخیص این اختلال در کودکان بسیار کوچک دشوار است. به این دلیل که مشکلات رشدی مانند تاخیر زبان را می‌توان با ADHD اشتباه گرفت.

بنابراین کودکانی که در سنین پیش دبستانی یا کم‌تر مشکوک به داشتن ADHD هستند، با احتمال بیشتری نیاز به ارزیابی توسط یک متخصص مانند روانشناس یا روان پزشک، آسیب شناس گفتاری یا متخصص کودکان رشدی دارند.

 

بیماری‌های دیگری که به ADHD شباهت دارند

تعدادی از بیماری‌ها یا درمان‌های آن‌ها ممکن است باعث علائم و نشانه‌هایی مشابه با علائم ADHD شوند. مثال‌ها عبارتند از:

* مشکلات یادگیری یا زبان

* اختلالات روانی مانند افسردگی یا اضطراب

* اختلالات تشنجی

* مشکلات بینایی یا شنوایی

* اختلال طیف اوتیسم

* مشکلات پزشکی یا داروهایی که بر تفکر یا رفتار تاثیر می‌گذارند

* اختلالات خواب

* آسیب مغزی

 

درمان ADHD در کودکان

درمان‌های استاندارد برای ADHD در کودکان شامل داروها، رفتار درمانی، مشاوره و خدمات آموزشی است. این درمان‌ها می‌توانند بسیاری از علائم ADHD را تسکین دهند، اما آن را درمان نمی‌کنند. ممکن است مدتی طول بکشد تا مشخص شود چه چیزی برای کودک شما بهتر عمل می‌کند.

 

داروهای تحریک کننده

در حال حاضر، داروهای محرک (محرک‌های روانشناختی) رایج‌ترین داروهای تجویز شده برای ADHD هستند. به نظر می‌رسد محرک‌ها سطح مواد شیمیایی مغز به نام انتقال دهنده‌های عصبی را تقویت و متعادل می‌کنند. این داروها به بهبود علائم و نشانه‌های نقص توجه و بیش فعالی -گاهی اوقات به طور موثر در یک دوره زمانی کوتاه- کمک می‌کنند.

 

مثال‌ها عبارتند از:

* آمفتامین‌ها. این داروها شامل دکستروآمفتامین (Dexedrin)، دکستروآمفتامین – آمفتامین (Adderall XR، Mydayis) و لیزدگزامفتامین (شناخته شده به عنوان ویاس در ایران) (Vyvanse) هستند.

* متیل فنیدات ها. این مواد شامل متیل فنیدات (کونسرتا، ریتالین و غیره) و دکسمتیل فنیدات (فوکالین) هستند.

 

داروهای محرک به شکل‌های کوتاه اثر و بلند اثر در دسترس هستند. یک داروی بلند اثر از متیل فنیدات (Dytrana) موجود است که می‌تواند بر روی لگن پوشیده شود.

دوز مناسب از کودکی به کودک دیگر متفاوت است، بنابراین ممکن است مدتی طول بکشد تا دوز صحیح را پیدا کنیم. همچنین ممکن است نیاز به تنظیم دوز در صورت بروز عوارض جانبی قابل توجه یا هنگامی که کودک شما بالغ می‌شود، باشد. از پزشک خود در مورد عوارض جانبی احتمالی محرک‌ها سوال کنید.

 

داروهای محرک و برخی خطرات سلامتی

برخی تحقیقات نشان می‌دهد که استفاده از داروهای محرک ADHD با برخی مشکلات قلبی ممکن است نگران کننده باشد و خطر برخی علائم روان پزشکی ممکن است هنگام استفاده از داروهای محرک افزایش یابد.

* مشکلات قلبی. داروهای محرک ممکن است باعث افزایش فشار خون یا ضربان قلب شوند، اما افزایش خطر عوارض جانبی جدی یا مرگ ناگهانی هنوز اثبات نشده است. با این حال، پزشک باید قبل از تجویز یک داروی محرک، کودک شما را برای هر گونه وضعیت قلبی یا سابقه خانوادگی بیماری قلبی ارزیابی کند و در طول استفاده از محرک، کودک شما را تحت نظر داشته باشد.

* مشکلات روانی. داروهای محرک ممکن است به ندرت خطر بی قراری یا علائم روان پریشی یا جنون را با استفاده از داروهای محرک افزایش دهند. اگر کودک شما رفتار جدید یا بدتر شدن ناگهانی دارد یا هنگام مصرف داروهای محرک چیزهایی را می‌بیند یا می‌شنود که واقعی نیستند، فوراً با پزشک تماس بگیرید.

 

سایر داروها

داروهای دیگری که ممکن است در درمان ADHD در کودکان موثر باشند عبارتند از:

* اتموکسیتین (Strattera)

* داروهای ضد افسردگی مانند بوپروپیون (ولبوترین SR، ولبوترین XL، غیره)

* گوانفسین (Intoniv)

* کلونیدین (کاتاپرس، کاپوای)

 

اتموکسین و داروهای ضد افسردگی کندتر از محرک‌ها کار می‌کنند و ممکن است چندین هفته طول بکشد تا اثر کامل خود را نشان دهند. اگر کودک شما به دلیل مشکلات سلامتی نمی‌تواند مواد محرک مصرف کند یا اگر مواد محرک عوارض جانبی شدیدی ایجاد می‌کنند، این مواد می‌توانند گزینه‌های خوبی باشند.

 

خطر خودکشی

اگرچه این موضوع هنوز اثبات نشده است، اما نگرانی‌هایی مطرح شده است مبنی بر اینکه ممکن است خطر تفکر خودکشی در کودکان و نوجوانانی که داروهای ADHD غیر تحریک کننده یا داروهای ضد افسردگی مصرف می‌کنند، کمی افزایش یابد. در صورت مشاهده هرگونه نشانه ای از تفکر خودکشی یا سایر نشانه‌های افسردگی با پزشک کودک خود تماس بگیرید.

 

دادن دارو با خیال راحت

بسیار مهم است که مطمئن شوید کودک شما مقدار مناسبی از داروهای تجویز شده را مصرف می‌کند. والدین ممکن است نگران محرک‌ها و خطر سو استفاده و اعتیاد باشند. زمانی که کودک شما دارو را طبق تجویز پزشک مصرف می‌کند، داروهای محرک بی خطر تلقی می‌شوند. کودک شما باید به طور منظم به پزشک مراجعه کند تا مشخص شود که آیا دارو باید تنظیم شود یا خیر.

از سوی دیگر، این نگرانی وجود دارد که افراد دیگر ممکن است از داروهای محرک تجویز شده برای کودکان و نوجوانان مبتلا به ADHD سو مصرف کنند. برای ایمن نگه داشتن داروهای کودک و اطمینان از اینکه کودک شما دوز مناسب را در زمان مناسب دریافت می‌کند:

* داروها را با دقت بدهید. کودکان و نوجوانان نباید بدون نظارت مناسب داروهای ADHD خود را مصرف کنند.

* در خانه، داروها را در ظرف ضد کودک نگهدارید. و داروها را دور از دسترس کودکان نگهداری کنید. مصرف بیش از حد داروهای محرک بطور جدی و بالقوه کشنده است.

* همراه با کودکتان دارو به مدرسه نفرستید. هر دارویی را خودتان به مسئول بهداشت یا مدیریت مدرسه تحویل دهید.

 

رفتار درمانی ADHD

کودکان مبتلا به ADHD اغلب از رفتار درمانی، آموزش مهارت‌های اجتماعی، آموزش مهارت‌های والدین و مشاوره بهره می‌برند که ممکن است توسط روان پزشک، روانشناس، مددکار اجتماعی یا سایر متخصصان سلامت روان ارائه شود. برخی از کودکان مبتلا به ADHD ممکن است شرایط دیگری مانند اختلال اضطراب یا افسردگی نیز داشته باشند. در این موارد، مشاوره ممکن است هم به ADHD در کودکان و هم به مشکل هم زیستی کمک کند.

 

نمونه‌هایی از درمان عبارتند از:

* رفتار درمانی. معلمان و والدین می‌توانند استراتژی‌های تغییر رفتار، مانند سیستم‌های پاداش و زمان بندی برای مقابله با موقعیت‌های دشوار را یاد بگیرند.

* آموزش مهارت‌های اجتماعی. این می‌تواند به کودکان کمک کند تا رفتارهای اجتماعی مناسب را بیاموزند.

* آموزش مهارت‌های فرزندپروری. این می‌تواند به والدین کمک کند تا راه‌هایی را برای درک و هدایت رفتار فرزندشان توسعه دهند.

* روان درمانی. این به کودکان بزرگ‌تر مبتلا به ADHD اجازه می‌دهد تا در مورد مسائلی که آن‌ها را آزار می‌دهد صحبت کنند، الگوهای رفتاری منفی را کشف کنند و راه‌های مقابله با علائم آن‌ها را یاد بگیرند.

* خانواده درمانی. خانواده درمانی می‌تواند به والدین و خواهر و برادرها کمک کند تا با استرس زندگی با فردی که ADHD دارد، مقابله کنند.

بهترین نتایج زمانی به دست می‌آیند که از یک رویکرد تیمی استفاده شود و معلمان، والدین، درمانگران و پزشکان با یکدیگر هم کاری کنند. خودتان را در مورد ADHD در کودکان و خدمات موجود آموزش دهید. با معلمان کودک خود کار کنید و آن‌ها را به منابع معتبر اطلاعاتی ارجاع دهید تا از تلاش‌های آن‌ها در کلاس درس حمایت کنید.

 

درمان مداوم

اگر کودک شما به خاطر ADHD تحت درمان است، باید به طور مرتب به پزشک مراجعه کند تا علائم تا حد زیادی بهبود پیدا کنند، و معمولاً هر سه تا شش ماه یک بار اگر علائم پایدار باشند.

اگر کودک شما عوارض جانبی دارویی مانند کاهش اشتها، اشکال در خواب یا افزایش تحریک پذیری دارد، یا اگر علائم ADHD کودک شما با درمان اولیه بهبود چندانی نشان نداده است، با پزشک تماس بگیرید.

 

سبک زندگی و درمان‌های خانگی

از آنجا که ADHD پیچیده است و هر فرد مبتلا به ADHD منحصر به فرد است، ارائه توصیه‌هایی که برای هر کودک کارساز باشد، دشوار است. اما برخی از پیشنهادهای زیر ممکن است به ایجاد محیطی کمک کنند که کودک شما بتواند در آن موفق شود.

 

کودکان در خانه

* محبت زیادی به فرزندتان نشان دهید. کودکان باید بشنوند که مورد محبت و تقدیر قرار می‌گیرند. تمرکز تنها بر جنبه‌های منفی رفتار فرزندتان می‌تواند به رابطه شما آسیب برساند و بر اعتماد به نفس و عزت نفس تاثیر بگذارد. اگر کودک شما به سختی می‌تواند نشانه‌های کلامی محبت را بپذیرد، لبخند، نوازش روی شانه یا در آغوش گرفتن می‌تواند نشان دهنده اهمیت شما به او باشد. به دنبال رفتارهایی باشید که بتوانید به طور منظم از کودک خود تعریف کنید.

* راه‌هایی برای بهبود عزت نفس پیدا کنید. کودکان مبتلا به ADHD اغلب در پروژه‌های هنری، درس‌های موسیقی یا زبان، یا کلاس‌های هنرهای رزمی خوب عمل می‌کنند. فعالیت‌ها را براساس علایق و توانایی‌های خود انتخاب کنید. همه کودکان استعدادها و علایق ویژه ای دارند که می‌توانند پرورش یابند. موفقیت‌های مکرر کوچک به ایجاد عزت نفس کمک می‌کنند.

* از کلمات ساده استفاده کنید و هنگام دادن دستورها به کودک خود نشان دهید. آهسته و آرام صحبت کنید و بسیار خاص و عینی باشید. در یک زمان یک جهت بدهید. قبل و حین دادن دستور با کودک خود تماس چشمی برقرار کنید.

* موقعیت‌های دشوار را شناسایی کنید. سعی کنید از موقعیت‌هایی که برای فرزندتان دشوار است، مانند نشستن در میان ارائه‌های طولانی یا خرید در مراکز خرید و فروشگاه‌هایی که تنوع کالا در آن‌ها می‌تواند زیاد باشد، اجتناب کنید.

* از زمان بندی‌ها یا پیامدهای مناسب برای نظم و انضباط استفاده کنید. با نظم و انضباط محکم و دوست داشتنی شروع کنید که به رفتار خوب پاداش می‌دهد و از رفتارهای منفی جلوگیری می‌کند. وقفه‌ها باید نسبتاً کوتاه باشند، اما به اندازه ای طولانی باشند که کودک شما دوباره کنترل خود را به دست آورد. ایده این است که رفتار خارج از کنترل را قطع و خنثی کنید. همچنین می‌توان از کودکان انتظار داشت که نتایج انتخاب‌های خود را بپذیرند.

* روی سازماندهی کار کنید. به کودک خود کمک کنید تا یک دفتر یا نمودار وظایف و فعالیت‌های روزانه را سازماندهی و حفظ کند و مطمئن باشید که کودک شما مکان آرامی برای مطالعه دارد. اشیا را در اتاق کودک گروه بندی کنید و آن‌ها را در فضاهای مشخص شده ذخیره کنید. سعی کنید به کودک خود کمک کنید تا محیط خود را سازمان یافته و بدون مزاحمت نگه دارد.

* سعی کنید برنامه منظمی برای وعده‌های غذایی، خواب و زمان خواب داشته باشید. کودکان مبتلا به ADHD به سختی می‌توانند تغییر را بپذیرند و خود را با آن تطبیق دهند. از یک تقویم بزرگ برای نشان دادن فعالیت‌های خاص و کارهای روزمره استفاده کنید. از انتقال ناگهانی از یک فعالیت به فعالیت دیگر اجتناب کنید یا حداقل به کودکان هشدار دهید.

* تعامل اجتماعی را تشویق کنید. با مدل سازی، تشخیص و پاداش دادن به تعاملات مثبت با همسالان به کودک خود کمک کنید مهارت‌های اجتماعی را یاد بگیرد.

* عادت‌های سبک زندگی سالم را بپذیرید. مطمئن شوید که کودکتان آرام است. سعی کنید از خسته شدن کودک خود جلوگیری کنید زیرا خستگی اغلب علائم ADHD را بدتر می‌کند. مهم است که کودک شما رژیم غذایی متعادلی برای رشد سالم داشته باشد. علاوه بر فواید سلامتی، ورزش منظم ممکن است تاثیر مثبتی بر رفتار در هنگام اضافه شدن به درمان داشته باشد.

 

کودکان در مدرسه

تمام چیزهایی که می‌توانید در مورد ADHD در کودکان و فرصت‌هایی که برای کمک به موفقیت فرزندتان وجود دارد یاد بگیرید. شما بهترین حامی فرزندتان هستید.

درباره برنامه‌های مدرسه بپرسید. مدارس طبق قانون باید برنامه ای داشته باشند تا مطمئن شوند کودکانی که ناتوانی دارند و در یادگیری اختلال ایجاد می‌کنند، حمایت لازم را دریافت می‌کنند.

با معلمان فرزندتان صحبت کنید. ارتباط نزدیکی با معلمان داشته باشید و از تلاش‌های آن‌ها برای کمک به فرزندتان در کلاس درس حمایت کنید. مطمئن باشید که معلمان به دقت بر کار کودک شما نظارت می‌کنند، بازخورد مثبت می‌دهند و انعطاف پذیر و صبور هستند. از آن‌ها بخواهید که در مورد دستورالعمل‌ها و انتظارات خود بسیار شفاف باشند.

 

طب جایگزین

تحقیقات کمی وجود دارد که نشان می‌دهد درمان‌های طب جایگزین می‌توانند علائم ADHD در کودکان را کاهش دهند. قبل از در نظر گرفتن هر گونه مداخله درمانی جایگزین، با پزشک خود صحبت کنید تا مشخص شود که آیا درمان بی خطر است یا خیر. برخی از درمان‌های طب جایگزین که امتحان شده اند، اما هنوز به طور کامل علمی اثبات نشده اند، عبارتند از:

* یوگا یا مدیتیشن. انجام روتین‌های منظم یوگا یا تکنیک‌های مدیتیشن و تمدد اعصاب ممکن است به کودکان کمک کند تا استراحت کنند و نظم را یاد بگیرند که ممکن است به آن‌ها در مدیریت علائم ADHD کمک کند.

* رژیم‌های غذایی خاص. بیشتر رژیم‌های غذایی ترویج شده برای ADHD در کودکان شامل حذف غذاهایی است که تصور می‌شود بیش فعالی را افزایش می‌دهند، مانند شکر، و آلرژن‌های رایج مانند گندم، شیر و تخم مرغ. برخی از رژیم‌های غذایی توصیه می‌کنند از رنگ آمیزی و افزودنی‌های مصنوعی مواد غذایی اجتناب کنید. تاکنون، مطالعات ارتباط ثابتی بین رژیم غذایی و بهبود علائم ADHD پیدا نکرده اند، اگرچه برخی شواهد حکایتی نشان می‌دهد که تغییرات رژیم غذایی ممکن است در کودکان با حساسیت‌های غذایی خاص تفاوت ایجاد کند. استفاده از کافئین به عنوان یک محرک برای کودکان مبتلا به ADHD می‌تواند اثرات خطرناکی داشته باشد و توصیه نمی‌شود.

* مکمل‌های ویتامینی یا معدنی. در حالی که ویتامین‌ها و مواد معدنی خاصی از غذاها برای سلامتی خوب ضروری هستند، هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد ویتامین‌ها یا مواد معدنی مکمل می‌توانند علائم ADHD در کودکان را کاهش دهند.

* مکمل‌های گیاهی. شواهدی وجود ندارد که نشان دهد داروهای گیاهی به ADHD کمک می‌کنند و برخی از آن‌ها ممکن است مضر باشند.

* فرمول‌های اختصاصی. این ها محصولاتی هستند که از ویتامین‌ها، ریز مغذی‌ها و سایر مواد تشکیل شده اند و به عنوان مکمل‌های درمانی احتمالی برای کودکان مبتلا به ADHD به فروش می‌رسند. این محصولات تحقیقات اندکی داشته اند و از نظارت سازمان غذا و دارو معاف هستند و احتمالاً آن‌ها را بی اثر یا بالقوه مضر می‌کنند.

* اسیدهای چرب ضروری. این چربی‌ها که شامل روغن‌های امگا ۳ هستند، برای عملکرد صحیح مغز ضروری هستند. محققان هنوز در حال بررسی این موضوع هستند که آیا این موارد ممکن است علائم اختلال نقص توجه و بیش فعالی در کودکان را بهبود بخشد یا خیر.

* آموزش نوروفیدبک. همچنین بازخورد زیستی الکتروانسفالوگرافی (EEG)نامیده می‌شود، در این جلسات کودک در حین استفاده از دستگاهی که الگوهای امواج مغزی را نشان می‌دهد، روی کارهای خاصی تمرکز می‌کند. برای اینکه ببینیم آیا این کار جواب می‌دهد یا خیر به تحقیقات بیشتری نیاز است.

 

مقابله و پشتیبانی

مراقبت از کودک مبتلا به ADHD می‌تواند برای کل خانواده چالش برانگیز باشد. والدین ممکن است از رفتار فرزندشان و همچنین نحوه واکنش دیگران به آن آسیب ببینند. استرس برخورد با ADHD در کودکان می‌تواند منجر به درگیری زناشویی شود. این مشکلات ممکن است با بار مالی که ADHD می‌تواند بر خانواده‌ها تحمیل کند، ترکیب شود.

علائم یک کودک مبتلا به ADHD نیز ممکن است مشکلات خاصی داشته باشد. آن‌ها می‌توانند تحت تاثیر برادر یا خواهری قرار بگیرند که خواستار یا پرخاشگر است، و همچنین ممکن است کم‌تر مورد توجه قرار گیرند، زیرا کودک مبتلا به ADHD به زمان زیادی از والدین نیاز دارد.

 

منابع

بسیاری از منابع مانند خدمات اجتماعی یا گروه‌های حمایتی در دسترس هستند. گروه‌های حمایتی اغلب می‌توانند اطلاعات مفیدی در مورد مقابله با ADHD ارائه دهند. از پزشک کودک خود بپرسید که آیا از گروه‌های حمایتی در منطقه شما اطلاع دارد یا خیر.

همچنین کتاب‌ها و راهنماهای بسیار خوبی هم برای والدین و هم برای معلمان و سایت‌های اینترنتی که منحصراً با ADHD در کودکان سر و کار دارند وجود دارد. اما مراقب وب سایت‌ها یا منابع دیگری باشید که روی درمان‌های خطرناک یا تایید نشده یا آن‌هایی که با توصیه‌های تیم مراقبت‌های درمانی شما در تضاد هستند، تمرکز می‌کنند.

 

استراتژی‌های مقابله

بسیاری از والدین متوجه الگوهایی در رفتار فرزندشان و همچنین در پاسخ‌های خود به آن رفتار می‌شوند. هم شما و هم فرزندتان ممکن است نیاز به تغییر رفتار داشته باشید. اما جایگزین کردن عادت‌های جدید برای عادت‌های قدیمی کار سختی است.

* در انتظارات خود برای بهبود واقع بین باشید – هم خودتان و هم فرزندتان. همچنین مرحله رشد کودک خود را در ذهن داشته باشید. اهداف کوچکی هم برای خود و هم برای فرزندتان تعیین کنید و سعی نکنید به یکباره تغییرات زیادی ایجاد کنید.

* آرامش خود را حفظ کنید و مثال خوبی بزنید. به شیوه ای عمل کنید که می‌خواهید فرزندتان عمل کند. سعی کنید صبور و تحت کنترل باقی بمانید – حتی زمانی که کودک شما خارج از کنترل است. اگر آرام و بی سر و صدا صحبت کنید، احتمال اینکه کودک شما هم آرام شود بیشتر است. یادگیری تکنیک‌های مدیریت استرس می‌تواند به شما کمک کند تا با ناکامی‌های خود کنار بیایید.

* برای لذت بردن با فرزندتان وقت بگذارید. سعی کنید بخش‌هایی از شخصیت فرزندتان را که چندان دشوار نیستند، بپذیرید و قدر آن‌ها را بدانید. یکی از بهترین راه‌ها برای انجام این کار، صرف زمان با هم است. این زمان باید زمانی بدون حواس پرتی کودکان یا بزرگسالان دیگر باشد. سعی کنید هر روز بیشتر به کودک خود توجه مثبت داشته باشید تا منفی.

* برای روابط خانوادگی سالم تلاش کنید. رابطه بین همه اعضای خانواده نقش مهمی در مدیریت یا تغییر رفتار کودک مبتلا به ADHD دارد. زوج‌هایی که پیوند قوی دارند، اغلب مواجهه با چالش‌های فرزندپروری آسان‌تر از زوج‌هایی است که پیوندشان قوی نیست. برای طرفین مهم است که برای پرورش روابط خود وقت بگذارند.

* به خودتان استراحت بدهید. گاه به گاه به خودتان استراحت بدهید. از اینکه چند ساعت از فرزندتان دور باشید احساس گناه نکنید. اگر آرام و آسوده باشید، پدر و مادر بهتری خواهید بود. در درخواست کمک از بستگان و دوستان خود تردید نکنید. دقت کنید که مراقبان کودک یا مراقبان دیگر در مورد اختلال نقص توجه و بیش فعالی در کودکان آگاه هستند و به اندازه کافی برای این کار بالغ می‌شوند.

 

آماده شدن برای قرار ملاقات با پزشک

شما احتمالاً با بردن فرزندتان به پزشک خانواده یا متخصص اطفال شروع می‌کنید. بسته به نتایج ارزیابی اولیه، پزشک شما ممکن است شما را به یک متخصص، مانند یک متخصص رشد-رفتاری کودکان، روانشناس، روان پزشک یا متخصص مغز و اعصاب کودکان ارجاع دهد.

کاری که می‌توانید انجام دهید

برای آماده شدن برای قرار ملاقات فرزندتان:

* لیستی از علائم و مشکلاتی که کودک شما در خانه یا مدرسه دارد تهیه کنید.

* اطلاعات شخصی کلیدی، از جمله هر گونه استرس عمده یا تغییرات زندگی اخیر را آماده کنید.

* فهرستی از تمام داروها، ویتامین‌ها، گیاهان دارویی یا سایر مکمل‌هایی که کودک شما مصرف می‌کند و دوز آن‌ها تهیه کنید.

* اگر آن‌ها را دارید، هرگونه ارزیابی و نتیجه آزمایش رسمی گذشته و کارت‌های گزارش مدرسه را همراه داشته باشید.

* لیستی از سوالاتی که باید از پزشک کودک خود بپرسید تهیه کنید.

 

سوالاتی که باید از پزشک کودک خود بپرسید ممکن است شامل موارد زیر باشند:

به غیر از ADHD، چه علل احتمالی برای علائم کودک من وجود دارد؟

* کودک من به چه نوع تست‌هایی نیاز دارد؟

* چه درمان‌هایی در دسترس هستند و کدام را توصیه می‌کنید؟

* جایگزین‌های رویکرد اصلی که شما پیشنهاد می‌کنید چیست؟

* فرزند من بیماری‌های دیگری هم دارد. چگونه می‌توانم این شرایط را به بهترین شکل مدیریت کنم؟

* آیا فرزندم باید به یک متخصص مراجعه کند؟

* آیا یک جایگزین عمومی برای دارویی که برای فرزندم تجویز می‌کنید وجود دارد؟

* چه نوع عوارض جانبی می‌توانیم از دارو انتظار داشته باشیم؟

* آیا مطالب چاپی وجود دارد که من بتوانم داشته باشم؟ شما مطالعه چه وب سایت‌هایی را توصیه می‌کنید؟

هر زمان که چیزی را نفهمیدید در پرسیدن سوال تردید نکنید.

 

از دکترتان چه انتظاری داشته باشید؟

برای پاسخ به سوالاتی که دکترتان ممکن است بپرسد آماده باشید، مانند:

* چه زمانی برای اولین بار متوجه مشکلات رفتاری فرزندتان شدید؟

* آیا رفتارهای آزاردهنده همیشه است یا فقط در شرایط خاصی رخ می‌دهند؟

* مشکلات فرزندتان در خانه و مدرسه چقدر شدید است؟

* چه چیزی باعث بدتر شدن رفتار فرزندتان می‌شود؟

* به نظر می‌رسد چه چیزی رفتار کودک شما را بهبود می‌بخشد؟

* آیا کودک شما کافئین مصرف می‌کند؟ چقدر؟

* آیا فرزند شما کافئین مصرف می‌کند؟ چقدر؟

* ساعت‌ها و الگوهای خواب فرزند شما چیست؟

* عملکرد دانشگاهی فعلی و گذشته فرزند شما چگونه است؟

* آیا فرزند شما در خانه مطالعه می‌کند؟ آیا او در خواندن مشکل دارد؟

* از چه روش‌های رشته ای در خانه استفاده کرده اید؟ کدام یک مؤثر هستند؟

* بگویید که چه کسی در خانه با شما زندگی می‌کند و یک روزمره معمولی با کودکتان را توصیف کنید.

* روابط اجتماعی فرزند خود را در خانه و مدرسه توصیف کنید.

پزشک یا متخصص سلامت روان شما بر اساس پاسخ‌ها، علائم و نیازهای شما سؤالات اضافی می‌پرسد. تهیه و پیش بینی سوالات به شما کمک می‌کند تا از وقت خود با پزشک بیشترین استفاده را کنید.

لایف یار (Lifeyar)، یار زندگی شما

ادامه مطلب

پزشکی

نقص کانال دهلیزی-بطنی؛ Atrioventricular canal defect

منتشر شده

در

توسط

خلاصه

نقص کانال دهلیزی-بطنی چیست؟ نقص کانال دهلیزی-بطنی (به انگلیسی Atrioventricular canal defect) ترکیبی از مشکلاتی است که مرکز قلب را تحت تاثیر قرار می دهد. این بیماری قلبی در هنگام تولد وجود دارد. این یعنی یک نقص مادرزادی قلبی است. کودکانی که با این وضعیت به دنیا می آیند، سوراخی در دیوار بین محفظه های قلب دارند. آن ها همچنین با دریچه هایی که جریان خون در قلب را کنترل می کنند، مشکل دارند.

نقص کانال دهلیزی-بطنی اجازه می دهد خون اضافی به ریه ها جریان یابد. خون اضافی قلب را مجبور می کند که بیش از حد سخت کار کند و باعث می شود که عضله قلب بزرگ تر شود.

نقص کانال دهلیزی-بطنی بدون درمان می تواند باعث نارسایی قلبی و فشار خون بالا در ریه ها شود. درمان معمولا شامل جراحی در طول سال اول زندگی برای بستن سوراخ قلب و ترمیم دریچه ها است.

نام های دیگر برای این بیماری عبارتند از:

* نقص دیواره بین دهلیزی-بطنی (AVSD)

* نقص بالشتک قلب

 

علائم نقص کانال دهلیزی-بطنی

نقص کانال دهلیزی-بطنی تنها می تواند شامل دو محفظه فوقانی قلب یا هر چهار اتاق باشد. در هر دو نوع، خون اضافی وارد ریه ها می شود. علائم به جزئی یا کامل بودن نقص بستگی دارد.

 

نقص کامل

این وضعیت بر تمام محفظه های قلب تاثیر می گذارد. علائم نقص کانال دهلیزی-بطنی کامل معمولا در هفته های اول زندگی بروز می کند. علائم به طور کلی شبیه به علائم نارسایی قلبی هستند. آن ها ممکن است شامل موارد زیر باشند:

* رنگ پوست به دلیل سطح پایین اکسیژن آبی یا خاکستری

* تنفس دشوار یا تنفس سریع

* تعریق بیش از حد

* خستگی

* ضربان قلب نامنظم یا سریع

* کمبود اشتها

* افزایش وزن کم

* تورم در پاها، قوزک پا و مچ پا

* خس خس کردن

 

نقص جزئی

این وضعیت تنها بر دو محفظه فوقانی قلب تاثیر می گذارد. علائم نقص جزئی کانال دهلیزی-بطنی ممکن است تا اوایل بزرگسالی ظاهر نشود. این علائم ممکن است به دلیل عوارضی مانند مشکلات دریچه قلب، فشار خون بالا در ریه ها یا نارسایی قلبی باشد. علائم ممکن است شامل موارد زیر باشند:

* خستگی و ضعف

* تهوع و کمبود اشتها

* سرفه یا خس خس مداوم

* ضربان قلب سریع یا نامنظم که آریتمی نیز نامیده می شود

* کاهش توانایی ورزش کردن

* تنگی نفس

* تورم در پاها، قوزک پا و مچ پا

* فشار خون یا درد

 

دلایل نقص کانال دهلیزی-بطنی

بیماری نقص کانال دهلیزی-بطنی قبل از تولد هنگامی رخ می دهد که در طی آن قلب نوزاد در حال رشد است. کارشناسان از علت این امر مطمئن نیستند. داشتن سندروم داون ممکن است خطر را افزایش دهد.

 

قلب چگونه کار می کند

برای درک نقص های مادرزادی قلب، دانستن اینکه قلب به طور معمول چگونه کار می کند، ممکن است مفید باشد.

قلب به دو بخش تقسیم می شود. دو محفظه فوقانی را دهلیز می نامند. دو محفظه پایینی بطن ها نامیده می شوند.

سمت راست قلب خون را به درون رگ هایی هدایت می کند که به ریه ها منتهی می شوند، جایی که خون اکسیژن را دریافت می کند. خون غنی از اکسیژن به سمت چپ قلب و به سرخرگ اصلی بدن به نام آئورت جریان می یابد. از آنجا خون به بقیه بدن جریان می یابد.

دریچه ها جریان خون به داخل و خارج از محفظه های قلب را کنترل می کنند. این دریچه های قلب باز می شوند تا خون وارد و بسته می شود تا از جریان خون به سمت عقب جلوگیری شود.

 

محفظه ها و دریچه های قلب

یک قلب معمولی دارای دو محفظه بالایی و دو محفظه پایینی است. محفظه های بالایی، دهلیز راست و چپ، خون ورودی را دریافت می کنند. محفظه های پایینی، بطن های راست و چپ که عضلانی تر هستند، خون را از قلب به بدن پمپ می کنند. دریچه های قلب که جریان خون را در جهت درست نگه می دارند، دریچه هایی در دهانه محفظه هستند.

 

در یک نقص کانال دهلیزی-بطنی چه اتفاقی می افتد؟

در یک نقص کانال دهلیزی-بطنی جزئی:

* سوراخی در دیواره قلب بین اتاق های فوقانی وجود دارد.

* همچنین تغییراتی در دریچه های سه لختی و میترال وجود دارد.

* این تغییرات مانع از بسته شدن دریچه ها می شود.

* خون می تواند از طریق باز شدن نامنظم دریچه، مسیر اشتباهی را طی کند.

* دریچه میترال بین اتاق های بالا و پایین سمت چپ اغلب تحت تاثیر قرار می گیرد.

 

در نقص کانال دهلیزی-بطنی کامل:

* سوراخ بزرگی در مرکز قلب وجود دارد. سوراخ در جایی است که دیواره ای بین اتاق های بالایی و پایینی به هم می رسند.

* خون غنی از اکسیژن و خون فقیر از طریق سوراخ با هم مخلوط می شوند.

* یک دریچه بزرگ بین محفظه های بالایی و پایینی قلب به جای دریچه های جداگانه وجود دارد.

* خون از طریق یک دریچه بزرگ به محفظه های پایینی قلب نشت می کند.

* قلب باید سخت تر کار کند تا خون را پمپاژ کند. قلب بزرگ تر می شود.

 

نقص کانال دهلیزی-بطنی

نقص کانال دهلیزی-بطنی نوعی نقص مادرزادی قلب است. فردی که با نقص کانال دهلیزی-بطنی به دنیا می آید، حفره یا سوراخی در دیوارهای دارد که محفظه های قلب را از هم جدا می کند و در نتیجه مشکلاتی را در دریچه های قلب به وجود می آورد. این وضعیت ممکن است جزئی باشد و تنها شامل دو محفظه بالایی یا کامل باشد که هر چهار محفظه را در بر می گیرد.

 

عوامل خطر

چیزهایی که ممکن است خطر نقص کانال دهلیزی-بطنی را افزایش دهند عبارتند از:

* ژنتیک. به نظر می رسد بیماری مادرزادی قلبی در خانواده ها شیوع دارد. این بیماری با بسیاری از سندرم های ژنتیکی همراه است. به عنوان مثال، کودکان مبتلا به سندروم داون اغلب در بدو تولد دچار مشکلات قلبی می شوند.

* سرخک آلمانی که سرخجه نیز نامیده می شود. داشتن سرخجه در دوران بارداری ممکن است بر چگونگی رشد قلب نوزاد در رحم تاثیر بگذارد.

* دیابت. دیابت کنترل نشده در دوران بارداری ممکن است بر رشد قلب نوزاد تاثیر بگذارد. دیابت بارداری به طور کلی خطر بیماری قلبی مادرزادی را افزایش نمی دهد.

* استفاده از الکل. نوشیدن الکل در حین بارداری با افزایش خطر نقائص قلبی در نوزاد مرتبط است.

* سیگار کشیدن. اگر سیگار می کشید، آن را ترک کنید. سیگار کشیدن در دوران بارداری خطر نقائص مادرزادی قلب در نوزاد را افزایش می دهد.

* بعضی داروها. مصرف برخی داروها در دوران بارداری ممکن است باعث مشکلات قلبی و سایر نقایص مادرزادی در نوزاد شود. همیشه در مورد داروهایی که مصرف می کنید به پزشک خود بگویید.

 

عوارض

عوارض احتمالی نقص مجرای دهلیزی-بطنی عبارتند از:

* بزرگ شدن قلب. افزایش جریان خون در قلب آن را مجبور می کند که سخت تر از حالت عادی کار کند و باعث می شود که بزرگ تر شود.

* فشار خون بالا در ریه ها. این وضعیت فشار خون ریوی نیز نامیده می شود. سوراخی در قلب به خون غنی از اکسیژن اجازه می دهد با خون فقیر از اکسیژن ترکیب شود. ریه ها خون زیادی می گیرند. فشار در ریه ها ایجاد می شود.

* عفونت های دستگاه تنفسی. سوراخ شدن قلب می تواند منجر به عفونت های مکرر ریه شود.

* نارسایی قلبی. اگر نقص کانال دهلیزی-بطنی درمان نشود، قلب نمی تواند خون کافی را برای رفع نیازهای بدن پمپ کند.

درمان تا حد زیادی چشم انداز کودکان مبتلا به نقص کانال دهلیزی-بطنی را بهبود می بخشد. اما ممکن است عوارضی در ادامه زندگی رخ دهد. آن ها ممکن است شامل موارد زیر باشند:

* مشکلات تنفسی به دلیل آسیب ریوی

* ریتم های نامنظم قلب

* دریچه های ضعیف قلب که پس زدن خون دریچه‌ای نیز نامیده می شوند

* باریک شدن دریچه های قلب

 

بارداری

کسانی که قبل از بارداری تحت عمل جراحی نقص مجرای دهلیزی-بطنی قرار گرفته‌اند، اغلب قادر به بارداری موفقیت آمیز هستند. اگر قبل از جراحی نقص کانال دهلیزی-بطنی دچار آسیب جدی قلبی یا ریوی شدید بارداری توصیه نمی شود.

قبل از باردار شدن با پزشک قلب متخصص در زمینه بیماری های مادرزادی قلبی در مورد خطرات و عوارض احتمالی صحبت کنید. شما با هم می توانید در مورد مراقبت های ویژه مورد نیاز در دوران بارداری بحث و برنامه ریزی کنید.

 

پیش گیری

هیچ پیش گیری شناخته شده ای برای نقص کانال دهلیزی-بطنی وجود ندارد.

برخی از مشکلات قلبی در خانواده ها از بین می روند و این یعنی ارثی هستند. اگر سابقه خانوادگی یا شخصی بیماری قلبی مادرزادی دارید، قبل از باردار شدن با یک مشاور ژنتیک و یک متخصص قلب صحبت کنید.

 

تشخیص نقص کانال دهلیزی-بطنی

تشخیص نقص کانال دهلیزی-بطنی ممکن است در یک نوزاد قبل از تولد در طول سونوگرافی بارداری یا تصویربرداری ویژه از قلب انجام شود.

پس از تولد، علائم نقص کانال دهلیزی-بطنی کامل معمولا در هفته های اول قابل توجه است. هنگام گوش دادن به قلب نوزاد، یک پزشک ممکن است صدای وزوز را بشنود. این صدا را زمزمه قلب می نامند.

آزمایش ها برای تشخیص نقص مجرای دهلیزی-بطنی ممکن است شامل موارد زیر باشد:

* اکسیمتری پالسی. حسگری که روی نوک انگشت قرار می گیرد، میزان اکسیژن موجود در خون را ثبت می کند. اکسیژن بسیار کم ممکن است نشانه ای از مشکل قلبی یا ریوی باشد.

* الکتروکاردیوگرام. این تست غیرتهاجمی که ECG یا EKG نیز نامیده می شود، فعالیت الکتریکی قلب را ثبت می کند. وصله های چسبناک با سنسورها روی سینه قرار می گیرند. سیم هایی وصله ها را به یک کامپیوتر متصل می کند که نتایج را نمایش می دهد.

* اکوکاردیوگرام. از امواج صوتی برای ایجاد تصاویری از قلب در حال حرکت استفاده می شود. یک اکوکاردیوگرام می تواند حفره ای در قلب یا دریچه قلب را نشان دهد. همچنین نشان می دهد که چگونه خون در قلب جریان دارد.

* عکس اشعه ایکس. اشعه ایکس قفسه سینه وضعیت قلب و ریه ها را نشان می دهد. می تواند نشان دهد که آیا قلب بزرگ شده است یا ریه ها حاوی خون اضافی یا مایعات دیگر هستند. اینها می توانند نشانه های نارسایی قلبی باشند.

* کاتتریزاسیون قلبی. یک لوله نازک و انعطاف پذیر به نام کاتتر در یک رگ خونی در کشاله ران و تا قلب قرار می گیرد. رنگی که از طریق کاتتر تزریق می شود باعث می شود ساختارهای قلب با وضوح بیشتری در اشعه ایکس نشان داده شوند. در طول این آزمایش، یک پزشک می تواند فشار را در بخش های مختلف قلب اندازه گیری کند.

 

درمان نقص کانال دهلیزی-بطنی

خوشبختانه امروزه با پیشرفت های بسیار مناسب و چشمگیر چنین نقص هایی قلبی به خصوص در نوزادان قابل ترمیم و درمان است و روزانه افراد زیادی در جهان توسط روش های درمانی مختلفی تحت درمان های موفقیت آمیز قرار می گیرند.

جراحی برای درمان نقص کانال دهلیزی-بطنی کامل یا جزئی مورد نیاز است. ممکن است به بیش از یک عمل جراحی نیاز باشد. جراحی شامل استفاده از یک یا دو وصله برای بستن سوراخ در دیواره قلب است. وصله ها در قلب باقی می مانند. آن ها با رشد پوشش قلب بر روی آن ها به بخشی از دیواره قلب تبدیل می شوند.

جراحی های دیگر بستگی به جزئی یا کامل بودن نقص و وجود مشکلات قلبی دیگر دارد.

برای نقص کانال دهلیزی-بطنی جزئی، جراحی برای ترمیم دریچه میترال مورد نیاز است تا دریچه محکم بسته شود. اگر تعمیر ممکن نباشد، ممکن است دریچه نیاز به تعویض داشته باشد.

برای یک نقص کانال دهلیزی-بطنی کامل، جراحان یک دریچه بزرگ را بین محفظه های بالایی و پایینی قلب به دو دریچه تقسیم می کنند. اگر این امکان وجود نداشته باشد، دریچه های میترال و سه لختی ممکن است نیاز به تعویض داشته باشند.

بسیاری از افرادی که جراحی اصلاحی برای نقص کانال دهلیزی-بطنی دارند، نیازی به جراحی بیشتر ندارند. با این حال، برخی از عوارض، مانند نشت دریچه قلب، ممکن است نیاز به درمان داشته باشند.

 

مراقبت های پی گیری

پس از جراحی نقص مادرزادی قلب، معاینه منظم برای همیشه توسط پزشک آموزش دیده در بیماری های قلبی مورد نیاز است. این نوع پزشک، متخصص قلب نامیده می شود. پزشک معالج شما به شما خواهد گفت که چقدر به یک قرار ملاقات یا تست تصویربرداری نیاز دارید.

بزرگسالان مبتلا به نقص قلبی مادرزادی که در کودکی درمان شده اند ممکن است نیاز به توسط یک پزشک متخصص داشته باشند. توجه و مراقبت ویژه ممکن است در زمان عمل های جراحی آینده مورد نیاز باشد، حتی آن هایی که قلب را درگیر نمی کنند.

 

آنتی بیوتیک های پیشگیرانه

گاهی اوقات، یک نقص مادرزادی قلب می تواند خطر عفونت در پوشش دریچه های قلب یا قلب را افزایش دهد. این عفونت اندوکاردیت عفونی نامیده می شود. شما یا کودکتان ممکن است قبل از انجام برخی از روش های دندان پزشکی و سایر جراحی ها نیاز به مصرف آنتی بیوتیک های پیشگیرانه داشته باشید، اگر هر کدام از شما درگیر موارد زیر شده باشید:

* مشکلات قلبی باقی مانده پس از جراحی

* دریافت یک دریچه قلب مصنوعی

* دریافت مواد مصنوعی یا پروتز در حین ترمیم قلب

در صورت نیاز به آنتی بیوتیک های پیشگیرانه از پزشک خود یا پزشک کودکتان سوال کنید.

بسیاری از کودکان مبتلا به مشکلات قلبی مادرزادی برای داشتن یک زندگی سالم رشد می کنند.

اما داشتن نقص مادرزادی قلبی یا مراقبت از کودک مبتلا می تواند چالش برانگیز باشد. این نکات ممکن است مفید باشند.

* به دنبال پشتیبانی باشید. ممکن است متوجه شوید که صحبت کردن با افراد دیگری که وضعیت مشابهی را تجربه کرده اند، برای شما آرامش و دلگرمی به همراه دارد. از پزشک خود بپرسید که آیا گروه های حمایتی در منطقه شما وجود دارد یا خیر.

* سابقه سلامتی خود یا فرزندتان را ثبت کنید. داروها، جراحی و سایر روش ها و تاریخ انجام آن ها را یادداشت کنید. شامل گزارش پزشکی از جراح، و سایر اطلاعات مهم در مورد مراقبت شما یا فرزندتان باشد. این اطلاعات برای پزشکانی که با شما یا فرزندتان آشنا نیستند، مفید خواهد بود. همچنین به کودک شما کمک می کند تا از کودکان به بزرگسالان منتقل شود.

* در مورد ورزش کردن و فعالیت های دیگر سوال کنید. بسیاری از افراد با ترمیم موفقیت آمیز نقص مادرزادی قلب معمولا هیچ محدودیت فعالیتی ندارند. اما برخی از افراد مبتلا به نقص مادرزادی قلب ممکن است نیاز به محدود کردن ورزش یا فعالیت های ورزشی داشته باشند. پزشک معالج شما می تواند به شما بگوید که کدام ورزش ها و انواع ورزش برای شما یا فرزندتان ایمن هستند.

 

آماده شدن برای قرار ملاقات با پزشک

ممکن است شما یا فرزندتان به پزشکی که در زمینه بیماری های قلبی آموزش دیده است و متخصص قلب نامیده می شود، مراجعه کنید.

 

کاری که می توانید انجام دهید

* همه علائم را یادداشت کنید، از جمله علائمی که ممکن است به دلیل برنامه ریزی قرار ملاقات بی ارتباط به نظر برسند.

* لیستی از تمام داروها، ویتامین ها و مکمل های خود از جمله دوزها تهیه کنید.

* اطلاعات پزشکی مهم، از جمله سایر شرایط سلامتی که دارید یا فرزندتان دارد را یادداشت کنید.

* سوالاتی را بنویسید تا از پزشک معالج خود بپرسید.

* ببینید آیا خانواده شما سابقه بیماری قلبی دارد یا خیر.

 

از دکترتان چه انتظاری داشته باشید؟

پزشک شما احتمالا سوالات بسیاری را مطرح می کند، مانند:

* چه زمانی متوجه علائم بیماری شدید؟ آیا پیوسته هستند یا گاهی اوقات؟

* چه چیزی علائم را بدتر یا بهتر می کند؟

* آیا در دوران بارداری دچار دیابت یا عفونت ویروسی مانند سرخک شده اید؟

* آیا در دوران بارداری دارو مصرف می کردید؟

* آیا در دوران بارداری از دخانیات یا الکل استفاده می کردید؟

 

سوالاتی که باید از دکترتان بپرسید

برای نقص کانال دهلیزی-بطنی، برخی سوالات ممکن است شامل موارد زیر باشد:

* محتمل ترین علت این علائم چیست؟

* چه آزمایش هایی مورد نیاز است؟ آیا آمادگی خاصی برای آن ها وجود دارد؟

* چه درمانی را توصیه می کنید؟

* چگونه می توانیم سایر بیماری های خودم را به همراه بیماری نقص کانال دهلیزی-بطنی مدیریت کنیم؟

در پرسیدن سوال های دیگری که به ذهن شما می رسد اما در فهرست بالا قرار ندارد تردید نکنید.

لایف یار (Lifeyar)، یار زندگی شما

ادامه مطلب
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات

برترین ها