پزشکی
بهترین روش ترک سیگار
![](https://lifeyar.ir/wp-content/uploads/2023/10/بهترین-روش-ترک-سیگار.jpg)
فهرست محتوا
بهترین روش ترک سیگار چیست؟
ترک سیگار یکی از تصمیمات سلامتی مهمی است که میتوانید برای بهبود کیفیت زندگی خود بگیرید. سیگار آثار ضررآور بسیاری بر روی سلامتی انسان دارد و ترک آن میتواند به شما کمک کند تا از این مشکلات فرار کنید. در اینجا بهترین روشهای ترک سیگار را مورد بررسی قرار میدهیم:
۱. تعیین تاریخ شروع:
برای ترک سیگار، ابتدا تاریخ شروع مشخصی را تعیین کنید. این تاریخ باید نزدیک باشد و به عنوان نقطه آغاز برنامه ترک سیگارتان عمل کند.
۲. پیدا کردن منابع پشتیبان:
در این مسیر دشوار، پشتیبانی از دیگران میتواند بسیار موثر باشد. خانواده، دوستان یا گروههای پشتیبانی از افرادی که تلاش دارند ترک سیگار کنند، میتوانند شما را در مواجهه با چالشها یاری دهند.
۳. مشورت با متخصص سلامتی:
مشاوره از متخصصین بهداشتی و روانشناسان میتواند به شما در مدیریت اعتیاد به سیگار و ایجاد برنامه ترک کمک کند. آنها میتوانند به شما راهنمایی در خصوص استفاده از روشهای مختلف ترک سیگار دهند.
۴. استفاده از روشهای جایگزین:
ممکن است نیکوتین کمکی باشد. نیکوتینگوم، چیوینگ گام و پلاسترهای نیکوتینی به شما کمک میکنند تا سیگار را ترک کنید. این موارد میتوانند علائم جسمی و روحی جلویی را بگیرند.
۵. تغییر رفتارهای مرتبط:
شناخت رفتارهای مرتبط با مصرف سیگار و تغییر آنها میتواند بسیار مهم باشد. به عنوان مثال، اگر شما سیگار معمولاً با قهوه میکشید، ممکن است به جای آن از یکی دیگر از نوشیدنیها استفاده کنید.
۶. ورزش و فعالیت بدنی:
ورزش و فعالیت بدنی ممکن است به شما کمک کند تا استرس و تنش را کاهش دهید و از سیگار فرار کنید. ورزشهای معتدل مانند پیادهروی یا دوچرخهسواری میتوانند به عنوان جایگزین مناسبی برای سیگار کارآمد باشند.
۷. مراقبت از تغذیه:
مراقبت از تغذیه سالم و تغذیه متنوع میتواند به شما کمک کند تا وزن خود را کنترل کنید و از افزایش وزن پس از ترک سیگار جلوگیری کنید.
۸. پیگیری مداوم:
ترک سیگار مسیری طولانی است و نیازمند پیگیری مداوم است. باید در طی این مسیر مشکلات و عقبگرد را پذیرفته و تلاش برای ادامه ترک سیگار را داشته باشید.
۹. انگیزه و مثبتاندیشی:
انگیزه و مثبتاندیشی نقش مهمی در ترک سیگار ایفا میکنند. به خود انگیزه دهید و به اهدافتان ایمان بیاورید.
۱۰. مقابله با عود سیگار:
اگر به عود سیگار دچار شدید، از افراد پشتیبان و منابع مشاوره استفاده کنید و دوباره تلاش کنید.
ترک سیگار یک مسیر فردی و چالشآمیز است. هیچ روش تضمینی برای موفقیت وجود ندارد، اما با تعهد، صبر، و اعتقاد به توانایی خود میتوانید از این وابستگی خلاص شوید و به سلامتی بهتری دست پیدا کنید.
علایم ترک سیگار
ترک سیگار معمولاً با علائم جداشدگی نیکوتینی و تغییرات در رفتار و حالت روحی همراه است. این علائم میتوانند برای هر فرد متفاوت باشند و بسته به میزان وابستگی به سیگار و سابقه سیگار کشیدن، شدت و مدت زمان آنها متغیر باشد. در ادامه برخی از علائم شایع ترک سیگار آورده شده است:
۱. **تنش و اضطراب:** ترک سیگار ممکن است با تنش و اضطراب همراه باشد. این علائم معمولاً در دو هفته اول پس از ترک سیگار شدیدتر هستند و سپس به تدریج کاهش مییابند.
۲. **عصبانیت:** برخی افراد ممکن است در مراحل ابتدایی ترک سیگار به عصبانیت دچار شوند.
۳. **بیخوابی:** بعضی از افراد ممکن است مشکلات در خواب داشته باشند و به بیخوابی دچار شوند.
۴. **افزایش اشتها:** ترک سیگار معمولاً با افزایش اشتها همراه است، که ممکن است منجر به افزایش وزن شود.
۵. **اضطراب اجتماعی:** برخی از افراد ممکن است تغییرات در رفتار اجتماعی خود را تجربه کنند.
۶. **افزایش اشتها جنسی:** افزایش اشتها جنسی نیز ممکن است در میان افراد ترک سیگار رخ دهد.
۷. **کاهش توانایی تمرکز:** ممکن است کاهش توانایی تمرکز و یادگیری در مراحل اولیه ترک سیگار اتفاق بیفتد.
۸. **احتمال تغییرات در وزن:** بعضی از افراد ترک سیگار با افزایش وزن همراه میشوند، اما این امر بیشتر به مدیریت عادات غذایی و فعالیتهای ورزشی ورودی دارد.
۹. **احتمال افسردگی:** ترک سیگار ممکن است در برخی از افراد با افسردگی موقت همراه باشد.
۱۰. **تغییرات در حس طعم و بو:** در مراحل اولیه ترک سیگار، ممکن است حس طعم و بوی شما بهبود یابد.
این علائم معمولاً موقتی هستند و به مرور زمان کاهش مییابند. اگر قصد دارید ترک سیگار کنید، مشاوره از متخصصین بهداشتی یا شرکت در گروههای پشتیبانی میتواند به شما کمک کند. همچنین، استفاده از روشهای کمکی مانند مکملهای نیکوتینی یا داروهای ترک سیگار نیز میتواند موثر باشد.
چند روز بعد از ترک سیگار نیکوتین از بدن خارج میشود
زمانی که نیکوتین به طور کامل از بدن خارج میشود، به عوامل متعددی بستگی دارد، از جمله میزان مصرف سیگار، مدت زمان مصرف، سرعت متابولیسم شما و عوامل فردی دیگر. اصولاً نیکوتین تا ۲-۳ روز پس از ترک سیگار از بدن شما خارج میشود.
بعد از چند روز از ترک سیگار، شما ممکن است به عوارض جسمی و روحی معروف به “علائم جداشدگی” یا “قطعی” از نیکوتین مبتلا شوید. این علائم ممکن است شامل افسردگی، بیخوابی، اضطراب، افزایش اشتها، افزایش وزن، و احساسات تنش باشند. این علائم معمولاً بعد از ۱-۳ هفته کاهش مییابند.
مهم است که در طول فرآیند ترک سیگار به خود اجازه دهید تا علائم جداشدگی را تجربه کنید و از منابع پشتیبانی استفاده کنید تا با موفقیت از این مرحله عبور کنید. در صورت نیاز، مشاوره پزشکی و استفاده از روشهای کمکی مانند نیکوتینگوم یا پلاستر نیکوتینی میتواند به شما در مدیریت علائم کمک کند. همچنین، تغییر رفتارهای مرتبط با مصرف سیگار و استفاده از روشهای مداوم پشتیبانی به شما کمک میکند تا موفقیت آمیز ترک سیگار را داشته باشید.
ترک سیگار چند روز طول می کشه
زمانی که برای ترک سیگار به مدت مشخصی نیاز است و تجربه ترک سیگار برای هر فرد ممکن است متفاوت باشد. ترک سیگار یک فرآیند تدریجی و فردی است و زمان مورد نیاز برای موفقیت در ترک سیگار به عوامل مختلفی مانند میزان وابستگی به نیکوتین، مدیریت علائم جداشدگی، پشتیبانی از دیگران و استفاده از روشهای کمکی بستگی دارد.
به طور عمومی، میتوان گفت که علائم جداشدگی نیکوتینی معمولاً در دو هفته اول پس از ترک سیگار به حداکثر میرسند. پس از آن، اغلب افراد از تغییرات مثبت در سلامت و کیفیت زندگیشان بهرهمند میشوند. اما تحولات و بهبودها در مدت زمانهای مختلفی رخ میدهند.
ترک سیگار یک فرآیند طولانیمدت است و نیاز به تعهد و پشتیبانی دارد. اگر قصد دارید ترک سیگار کنید، میتوانید با متخصصین بهداشتی یا مشاوران ترک سیگار مشوره کنید تا برنامهای مناسب برای شما تنظیم کنند و به شما در این مسیر کمک کنند.
روز اول ترک سیگار چه اتفاقی می افتد
روز اول ترک سیگار ممکن است برای بسیاری از افراد چالشبرانگیز و پر از تحول باشد. این روز معمولاً از زمانی که تصمیم به ترک سیگار گرفتهاید شروع میشود. در این روز، شما میتوانید تجربههایی مانند موارد زیر را داشته باشید:
۱. تصمیم: روز اول ترک سیگار با تصمیم شروع میشود. این تصمیم مهم برای بهبود سلامتی شما و کیفیت زندگیتان است. این مرحله ممکن است با انگیزه و امید به آینده آغاز شود.
۲. علائم جداشدگی: ممکن است در این روز علائم جداشدگی از نیکوتین نظیر تنش، اضطراب، عصبانیت، تغییرات در سطح انرژی و ترکیبات مختلفی از سیگار تجربه کنید.
۳. تغییرات طعم و بو: شما ممکن است در این روز تغییرات در حس طعم و بو تجربه کنید. بسیاری از افراد گزارش میدهند که حس طعم و بو آنها بهبود مییابد.
۴. تلاش برای مدیریت: شما ممکن است نیاز به استفاده از راههای مختلف برای مدیریت علائم جداشدگی داشته باشید. مثلاً ممکن است به تنفس عمیق، آب خوردن، مکملهای نیکوتینی یا گریپگوشت (کارامل) روی بیاورید.
۵. پشتیبانی: ترک سیگار ممکن است چالشبرانگیز باشد. در این روز، پشتیبانی از دوستان و خانواده یا شرکت در گروههای پشتیبانی میتواند به شما کمک کند.
۶. تغییر رفتارها: شما ممکن است تغییر در رفتارها و عادتهای روزمره خود را تجربه کنید. به عنوان مثال، اگر سیگار را معمولاً با قهوه میکشیدید، ممکن است به دنبال جایگزینی دیگر نوشیدنیها بگردید.
۷. افتراق از عادت: شما ممکن است از عادت سیگار کشیدن افتراق کرده و سعی کنید به اعتماد به توانایی خود ترک سیگار کنید.
در نهایت، ترک سیگار یک مسیر طولانی و چالشآمیز است که نیاز به تصمیم، تعهد، و پشتیبانی دارد. اگر قصد دارید ترک سیگار کنید، ممکن است به مشاوره از متخصصین بهداشتی و روانشناسی نیز نیاز داشته باشید.
۱۵ روز بعد از ترک سیگار
بعد از ۱۵ روز از ترک سیگار، شما ممکن است تغییرات مثبتی در سلامتی و زندگی روزمره خود تجربه کنید. در این مرحله از ترک سیگار، ممکن است اثرات زیر را تجربه کنید:
۱. بهبود توانایی تنفسی: تنفس شما بهبود مییابد و شما ممکن است توانایی تنفس عمیقتر و راحتتری داشته باشید.
۲. کاهش علائم جداشدگی: علائم جداشدگی از نیکوتین معمولاً تا این مرحله کاهش مییابند. تنش و اضطراب کمتر میشوند و شما به مرور وضعیت روحی بهتری دارید.
۳. تغییر در سلامت دهان و دندان: دهان شما بهبود مییابد و خطر بروز مشکلات دندانی مرتبط با سیگار کمتر میشود.
۴. طعم و بوی بهتر: حس طعم و بوی شما بهبود مییابد و ممکن است تغییرات مثبتی در این زمینه تجربه کنید.
۵. ترک وزن: تا این مرحله، بسیاری از افراد به ترک سیگار همراه با افزایش وزن مواجه میشوند. با این حال، این افزایش وزن معمولاً مدیریتپذیر است و ممکن است تا این مرحله کاهش پیدا کند.
۶. افزایش انرژی: بدون مصرف نیکوتین، شما ممکن است حس انرژی بیشتری داشته باشید و بهبود کارایی فیزیکی و روحی تجربه کنید.
۷. پوست بهتر: سیگار میتواند به پوست آسیب بزند و تا ۱۵ روز بعد از ترک سیگار، ممکن است تغییرات بهتری در پوست خود مشاهده کنید.
۸. کاهش خطر ابتلا به بیماریهای مرتبط با سیگار: ترک سیگار به مرور زمان خطر ابتلا به بیماریهای قلبی و ریهای را کاهش میدهد.
ترک سیگار یک انجام بزرگ است و موفقیت در آن نیاز به تعهد و مدیریت دقیق علائم جداشدگی دارد. برای حفظ موفقیت، ممکن است نیاز به پشتیبانی مستمر داشته باشید و در صورت نیاز با مشاوران بهداشتی مشوره کنید.
فواید ترک سیگار
ترک سیگار دارای فواید بسیار زیادی برای سلامتی شما و کیفیت زندگیتان است. در زیر برخی از اصلیترین فواید ترک سیگار آورده شدهاند:
۱. بهبود تنفس: ترک سیگار باعث بهبود توانایی تنفسی میشود. شما میتوانید تنفس عمیقتر و راحتتری داشته باشید و بهبود در عملکرد ریهها تجربه کنید.
۲. کاهش خطر بیماریهای قلبی: ترک سیگار به مرور زمان باعث کاهش خطر بیماریهای قلبی و عروقی میشود. سیگار کشیدن یکی از عوامل مهم برای افزایش خطر ابتلا به بیماریهای قلبی است.
۳. کاهش خطر ابتلا به سرطان: سیگار یکی از عوامل اصلی برای بروز سرطان ریه و سایر بیماریهای سرطانی است. ترک سیگار باعث کاهش خطر ابتلا به این بیماریها میشود.
۴. بهبود حالت روحی: بعد از ترک سیگار، بسیاری از افراد افزایش انرژی، تازگی، و حالت روحی بهتری تجربه میکنند.
۵. کاهش هزینهها: سیگار کشیدن هزینههای زیادی را برای شما ایجاد میکند. با ترک سیگار، شما میتوانید این هزینهها را کاهش دهید و پول بیشتری برای مسائل مهمتر داشته باشید.
۶. بهبود طعم و بو: بعد از ترک سیگار، حس طعم و بوی شما بهبود مییابد. شما میتوانید طعم مواد غذایی را بهتر بچشید و بوی مطبوعتری داشته باشید.
۷. کاهش خطر بروز بیماریهای تنفسی: ترک سیگار باعث کاهش خطر ابتلا به بیماریهای تنفسی مانند آسم، برونشیت مزمن، و آمیزش ریه میشود.
۸. بهبود پوست: سیگار میتواند به پوست آسیب بزند و ترک سیگار باعث بهبود رنگ و سلامت پوست میشود.
۹. طولانیتر زندگی: ترک سیگار باعث افزایش امید به زندگی و افزایش ایجاد میکند. افرادی که سیگار نمیکشند، به طور معمول بیشتر عمر میکنند.
۱۰. بهبود کیفیت زندگی: ترک سیگار بهبود کیفیت زندگی شما را از جوانب مختلفی مانند فیزیکی، روحی، اجتماعی، و اقتصادی ارتقاء میدهد.
ترک سیگار ممکن است چالشبرانگیز باشد، اما این تصمیم مهم برای بهبود سلامتی و کیفیت زندگی شما است. اگر میخواهید ترک سیگار کنید، مشاوره از متخصصین بهداشتی و پشتیبانی از دوستان و خانواده میتواند به شما در این مسیر کمک کند.
عوارض ترک سیگار
ترک سیگار معمولاً با انواع علائم جداشدگی نیکوتینی و تغییرات در بدن همراه است. این علائم و عوارض ممکن است به مدت مختلفی برای هر فرد متفاوت باشند. در ادامه برخی از عوارض ترک سیگار را بررسی میکنیم:
۱. علائم جداشدگی: این شامل تنش، عصبانیت، اضطراب، بیخوابی، خشونت و افزایش اشتها میشود. این علائم به عنوان “سیندرم جداشدگی نیکوتینی” شناخته میشوند و معمولاً در دو هفته اول پس از ترک سیگار شدیدتر هستند.
۲. افزایش وزن: بسیاری از افراد پس از ترک سیگار وزن اضافی میگیرند. این افزایش وزن به عنوان یک عارضه شایع مطرح است و ممکن است به خاطر تغییرات در اشتها و متابولیسم باشد.
۳. تغییرات در رفتار و روانشناختی: ترک سیگار ممکن است با تغییرات در رفتار و حالت روحی همراه باشد. برخی افراد احساس افسردگی یا عصبانیت میکنند، در حالی که دیگران ممکن است تغییرات مثبتی در انرژی و روحیه خود تجربه کنند.
۴. عوارض جسمی: ترک سیگار ممکن است باعث عوارض جسمی مختلفی شود، از جمله افزایش سرگیجه، افت فشار خون، تغییر در سطح قند خون، و مشکلات گوارشی.
۵. افزایش تمایل به مصرف مواد دیگر: برخی از افراد پس از ترک سیگار تمایل به مصرف مواد دیگر مانند الکل یا مواد مخدر داشته باشند.
۶. علائم خفیف جسمی: تغییرات در حس تاری دست و پا، احساس بزرگشدن دستها و پاها (تورم) و افزایش تعریق نیز از جمله علائم جسمی ممکن است با ترک سیگار تجربه شوند.
۷. تغییر در طعم و بو: حس طعم و بو بهبود مییابد. شما ممکن است مواد غذایی را به طرز بهتری بچشید و بوی مطبوع تری داشته باشید.
۸. بهبود سلامت: با وقفه در مصرف سیگار، بهبودهای مهمی در سلامتی خود تجربه خواهید کرد. خطر ابتلا به بیماریهای مزمن مانند بیماری قلبی، سرطان و مشکلات تنفسی کاهش مییابد.
باید توجه داشته باشید که عوارض ترک سیگار برای هر فرد ممکن است متفاوت باشد و مدیریت این عوارض از طریق راهنمایی متخصصان بهداشتی و پشتیبانی مناسب میسرتر خواهد شد. ترک سیگار یک فرآیند تدریجی است و نیاز به تصمیم، تعهد، و حمایت دارد.
تغییرات چهره بعد از ترک سیگار
ترک سیگار میتواند تغییرات مثبت زیادی در چهره شما ایجاد کند. سیگار کشیدن میتواند به سبب عوامل مختلفی از جمله تنگی عروق خونی و خشک شدن پوست، ظاهر چهره را تحت تأثیر قرار دهد. زمانی که ترک سیگار را آغاز میکنید، شما ممکن است تغییراتی مانند موارد زیر در چهره خود تجربه کنید:
۱. بهبود رنگ پوست: پس از ترک سیگار، جریان خون بهتری به پوست شما تأمین میشود که میتواند به بهبود رنگ و لطافت پوست کمک کند. شما ممکن است روی پوست خود رنگرویی بهتری مشاهده کنید.
۲. کاهش چین و چروکها: سیگار کشیدن میتواند باعث تولید زودرس چین و چروکها در پوست شود. با ترک سیگار و بهبود تدریجی تدریجی تامین عرضه خون و اکسیژن به پوست، ممکن است چین و چروکها کمتر و کمتر ظاهر شوند.
۳. کاهش قرمزی و التهاب پوست: سیگار کشیدن میتواند باعث تحریک پوست و ایجاد التهابهای مختلف در آن شود. با ترک سیگار، پوست شما از التهابهای پوستی خود بهبود مییابد و قرمزی کمتری دارد.
۴. بهبود برگردانندگی پوست: سیگار میتواند تاثیرات مخربی روی برگردانندگی پوست داشته باشد. با ترک سیگار، احتمال بهبود برگردانندگی پوست و ترمیم سریعتر آسیبهای پوستی افزایش مییابد.
۵. بوی بد دهان: سیگار کشیدن میتواند باعث بوی بد دهان شود. پس از ترک سیگار، بوی دهان شما بهبود مییابد.
۶. کاهش سیاهیهای دور چشم: سیگار ممکن است باعث ظاهر سیاهیهای زیر چشم شود. با ترک سیگار، این سیاهیها ممکن است تا حد زیادی کمتر شوند.
مهم است به یاد داشته باشید که تغییرات در چهره بعد از ترک سیگار به صورت تدریجی و با تلاش فردی ایجاد میشوند. بیشتر از همه، ترک سیگار به سلامتی شما و بهبود کیفیت زندگیتان کمک میکند.
برای ترک سیگار چه بخوریم
ترک سیگار یک فرآیند چالشبرانگیز است و ممکن است شما به تغذیه مناسب نیاز داشته باشید تا علائم جداشدگی و تنش را کاهش دهید و از افزایش وزن پس از ترک سیگار جلوگیری کنید. در ادامه برخی مواد غذایی و رژیم غذایی مفید برای کمک به ترک سیگار آمده است:
۱. میوهها و سبزیجات: میوهها و سبزیجات حاوی آنتیاکسیدانها و فیبر هستند که به سلامتی شما کمک میکنند. آنها میتوانند تنش ایجاد شده توسط ترک سیگار را کاهش دهند.
۲. آب: مصرف مقدار زیادی آب میتواند به شما کمک کند تا از خشکی دهان (که یکی از علائم جداشدگی است) جلوگیری کنید و احساس تازگی داشته باشید.
۳. مواد غذایی پایه: درجهبندی مواد غذایی اصلی مانند پروتئینها، کربوهیدراتها، و چربیها مهم است. سعی کنید رژیم غذایی خود را تا حد ممکن متعادل نگه دارید.
۴. مکملهای ویتامینی: مصرف ویتامین C، ویتامین E، و ویتامین D میتواند به شما کمک کند تا از تاثیرات منفی سیگار کشیدن بر روی سلامتی پوست و سیستم ایمنی جلوگیری کنید.
۵. غذاهای آهندار: ترک سیگار ممکن است باعث کاهش آهن در بدن شود. بنابراین، مصرف غذاهای غنی از آهن مانند گوشت قرمز، مرغ، نخود، عدس، و تخممرغ مفید است.
۶. مکملهای گیاهی: برخی مکملهای گیاهی مانند گواهانا (Guarana) و جینسنگ (Ginseng) ممکن است به شما کمک کنند تا انرژی و تمرکز بیشتری داشته باشید و از افزایش وزن جلوگیری کنید.
۷. تازهمانده: مصرف غذاهای تازهمانده مانند سبزیجات و میوهها به شما کمک میکند تا بوی بد دهان و طعم بد آنرا مزه کردید و از ترکیبات مخرب نیکوتین در دهان خود پاکیزگی کنید.
۸. چای و آب: مصرف چای سبز یا ترکیبات آب با علایم جداشدگی نیکوتینی میتواند کمک کند. چای سبز حاوی آنتیاکسیدانهاست که اثرات مثبتی بر روی سلامت دهان و دستگاه گوارش دارد.
همچنین، توصیه میشود که با متخصص بهداشتی یا روانشناس مشورت کنید تا یک برنامه ترک سیگار شخصیسازی شده برای نیازها و هدفهای خود داشته باشید. تغذیه مناسب تنها یکی از عوامل کمکی در ترک سیگار است و مهمترین عنصر همچنان تصمیم و تعهد شما به ترک این وابستگی است.
ترک سیگار به روش آلن کار
متد آلن کار (Allen Carr) یکی از روشهای معروف برای ترک سیگار است و توسط آلن کار توسعه داده شده است. این متد اصول مختلفی را برای ترک سیگار ارائه میدهد. در ادامه به برخی اصول مهم متد آلن کار برای ترک سیگار اشاره میکنم:
۱. آگاهی از اعتقادات نادرست: آلن کار معتقد بود که اکثریت افرادی که سیگار میکشند، اعتقادات نادرستی در مورد مزایای سیگار دارند. او این اعتقادات را به چالش میکشد و تلاش میکند تا افراد به دقت به آنها نگاه کنند.
۲. فهم عادت سیگاری: متد آلن کار بر این اصل تأکید دارد که سیگار نه تنها به شما فایدهای نمیرساند بلکه عادت سیگاری نیز مشکلی برای شما ایجاد کرده و به یک چرخه نقصانآور تبدیل میشود.
۳. تجربه ترک سیگار بیزرگنا: این متد تلاش میکند تا افراد را از ناکامیهای گذشته در ترک سیگار آگاه کند و به آنها بیاموزد که هیچ تجربه ناکامیی در واقعیت ترک سیگار را زیر سوال نمیبرد.
۴. ترک سیگار به عنوان آزادی: آلن کار با ارائه دیدگاهی متفاوت، ترک سیگار را به عنوان یک فرصت برای آزادی از وابستگی به نیکوتین و بهبود کیفیت زندگی تعریف میکند.
۵. تغییر نگرش: این متد تاکید دارد که برای ترک سیگار، شما باید نگرش خود نسبت به سیگار و وابستگی به نیکوتین را تغییر دهید. این تغییر نگرش میتواند به کمک تصمیمگیری به ترک سیگار شما بسیار کمک کند.
باید توجه داشت که هر فرد به شکل متفاوتی به روشهای مختلف ترک سیگار واکنش نشان میدهد. برخی افراد ممکن است با متد آلن کار موفقیت آمیز باشند و برای دیگران روشهای دیگر مثل مشاورههای بهداشتی یا مصرف داروهای کمکی بهتر باشد. در هر صورت، تصمیم به ترک سیگار یک گام مهم به سوی بهبود سلامتی شماست و اگر قصد دارید ترک سیگار کنید، مشورت با یک متخصص بهداشتی میتواند مفید باشد.
ترک سیگار با نمک
ترک سیگار با نمک یکی از روشهای متداول برای ترک سیگار است. این روش به نام “ترک سیگار با نمک” به خاطر استفاده از نمک برای کمک به مترکها در مدیریت علائم جداشدگی از نیکوتین است. این روش بر اساس یک تئوری است که میگوید نمک میتواند به عنوان یک ابزار کمکی در مقابله با تعدادی از علائم جداشدگی از سیگار مفید باشد.
در اینجا چگونگی استفاده از نمک برای کمک به ترک سیگار توضیح داده میشود:
۱. استفاده از نمک: وقتی که احساس شدید که نیاز به سیگار دارید یا علائم جداشدگی نیکوتینی را تجربه میکنید، به جای سیگار، یک قاشق کوچک نمک بخورید. نمک به عنوان یک ماده طعمدهنده و سنگینکننده عمل میکند.
۲. تمرکز بر تجربه: در هنگام استفاده از نمک، به عمد به تجربه آن تمرکز کنید. احساس طعم نمک در دهان و تغییرات آن را تا جای ممکن تجربه کنید.
۳. تکرار: در طی روزها و هفتههای ابتدایی ترک سیگار، ممکن است به طور مکرر از نمک استفاده کنید. با گذشت زمان، نیاز به نمک کاهش مییابد.
۴. ترک تدریجی: هدف اصلی از استفاده از نمک این است که به شما کمک کند تا سیگار را ترک تدریجی کنید. با گذر زمان، شما کمکم نیاز به نمک را نیز کاهش میدهید.
۵. استفاده از منابع پشتیبانی: استفاده از نمک تنها یکی از عناصر ترک سیگار نیست. شما نیاز دارید تا از منابع پشتیبانی دیگری مانند گروههای مشاوره، روانشناسی، یا داروهای کمکی نیز بهره ببرید.
مهم است به یاد داشته باشید که هر روشی برای ترک سیگار نیازمند تعهد و صبر است. اگر انتخاب کردهاید که از نمک به عنوان یک عنصر کمکی استفاده کنید، با متخصص بهداشتی یا مشاور متخصص ترک سیگار مشورت کنید تا برنامه مناسبی برای شما تنظیم شود.
اپلیکیشن ترک سیگار
برخی از اپلیکیشنهای معتبر برای کمک به ترک سیگار وجود داشتند. این اپلیکیشنها معمولاً ابزارها و منابع متنوعی برای افرادی که در حال ترک سیگار هستند فراهم میکردند که شامل موارد زیر میشد:
۱. QuitNow!: این اپلیکیشن شامل اطلاعات آموزشی، ردیابی تعداد سیگارهای ترک شده و انواع ابزار دیگری برای کمک به ترک سیگار میشود.
۲. Smoke Free: Smoke Free یک اپلیکیشن جامع برای ترک سیگار است و ویژگیهایی نظیر مانیتورینگ ایجاد عادتهای مثبت، مشاوره روزانه و ردیابی تغییرات جسمی و معنوی ارائه میدهد.
۳. Kwit: Kwit یک اپلیکیشن جذاب برای ترک سیگار بازیمحور است. این اپلیکیشن انگیزهدهی از طریق تبدیل ترک سیگار به بازی آنلاین و دنبال کردن پیشرفت شما را ارائه میدهد.
۴. MyQuit Coach: این اپلیکیشن از شرکت LIVESTRONG.COM است و ابزارهای مفیدی برای ترک سیگار، اعطای نشانها برای انجام وظایف، و مشاورههای روزانه ارائه میدهد.
۵. Quit Smoking: این اپلیکیشن اطلاعات مفیدی در مورد اثرات مخرب سیگار و چگونگی ترک آن را فراهم میکند.
قبل از استفاده از هر اپلیکیشن، مهم است که با توجه به نیازها و ترجیحات شخصی خود، اپلیکیشنی را انتخاب کنید که به شما بیشترین پشتیبانی و منابع را ارائه میدهد. همچنین، بهتر است با متخصص بهداشتی یا روانشناسی مشورت کنید تا برنامه ترک سیگار شما شخصیسازی شود و از منابع متنوعی بهره ببرید.
پزشکی
شپش بدن (Body lice)
![](https://lifeyar.ir/wp-content/uploads/2024/02/شپش-بدن.jpg)
فهرست محتوا
خلاصه
شپش بدن چیست؟ شپش بدن (Body lice) یک حشره کوچک به اندازه یک دانه کنجد است. شپشهای بدن در لباسها و ملافههای شما زندگی میکنند و چندین بار در روز برای تغذیه از خون به پوست شما میروند. شایعترین محلهای گزش در اطراف گردن، شانهها، زیر بغل، کمر و کشاله ران است – مکانهایی که درزهای لباس بیشتر با پوست تماس میگیرد.
شپش های بدن بیشتر در شرایط زندگی شلوغ و غیربهداشتی مانند کمپ های پناهندگان و پناهگاه های افراد بی خانمان دیده می شود. آنها همچنین می توانند از تماس با لباس های فرد آلوده سرایت کنند. نیش شپش بدن می تواند انواع خاصی از بیماری ها را گسترش دهد و حتی می تواند باعث اپیدمی شود.
لباسها و ملافههایی که آلوده به شپشهای بدن هستند باید در آب داغ و صابون شسته شوند و با هوای گرم با ماشین خشک شوند.
علائم شپش بدن
گزش شپش بدن می تواند باعث خارش شدید شود و ممکن است در محل آثار گزش، متوجه مناطق کوچکی از خون و پوسته پوست خود شوید.
اگر رعایت بهداشت آلودگی را از بین نمی برد یا اگر دچار عفونت پوستی در اثر خاراندن محل گزش شدید، به پزشک خود مراجعه کنید.
دلایل بروز شپش بدن
شپش بدن شبیه شپش سر است اما عادات متفاوتی دارد. در حالی که شپش سر در موهای شما زندگی می کند و از پوست سر شما تغذیه می کند، شپش بدن معمولا در لباس ها و ملافه های شما زندگی می کند. آنها چندین بار در روز به پوست شما سفر می کنند تا از خون تغذیه کنند.
درزهای لباس شما رایج ترین مکان برای تخم گذاری شپش های بدن است. در صورت تماس نزدیک با فردی که دارای شپش بدن یا با لباس یا ملافه آلوده به شپش بدن است، می توانید به شپش بدن مبتلا شوید.
عوامل خطر
افرادی که در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به شپش هستند، معمولاً در شرایط شلوغ و ناپاک زندگی می کنند. آنها عبارتند از:
* پناهندگان جنگی
* مردم بی خانمان
* مردمی که در اثر بلایای طبیعی آواره شده اند
سگ ها، گربه ها و سایر حیوانات خانگی شپش بدن را پخش نمی کنند.
عوارض شپش بدن
آلودگی به شپش های بدن معمولاً حداقل مشکلاتی را ایجاد می کند. با این حال، آلودگی به شپش بدن گاهی منجر به عوارضی مانند:
* عفونت های ثانویه. هنگامی که شپش بدن برای تغذیه از خون شما خراشیده و حفاری می کند، ممکن است پوست شما را تحریک کند. اگر برای تسکین خارش خراش دهید، این نیز می تواند پوست شما را تحریک کند. اگر پوست شما به دلیل این تحریکات خام شود، ممکن است عفونت های دیگری ایجاد شود.
* تغییرات پوستی. اگر برای مدت طولانی با شپش بدن آلوده شده اید، ممکن است تغییرات پوستی مانند ضخیم شدن و تغییر رنگ – به ویژه در اطراف کمر، کشاله ران یا بالای ران خود را تجربه کنید.
* گسترش بیماری. شپش های بدن می توانند ناقل برخی از بیماری های باکتریایی مانند تیفوس، تب عود کننده یا تب سنگر باشند.
پیشگیری از شپش بدن
برای جلوگیری از هجوم شپش بدن، از تماس فیزیکی نزدیک یا به اشتراک گذاشتن رختخواب یا لباس با هرکسی که آلوده شده است خودداری کنید. حمام کردن منظم و تعویض لباس تمیز حداقل یک بار در هفته نیز ممکن است به جلوگیری و کنترل گسترش شپش بدن کمک کند.
تشخیص شپش بدن
شما یا پزشکتان معمولاً میتوانید از طریق معاینه بصری بدن و لباسهایتان، آلودگی به شپش بدن را تأیید کنید. وجود تخم و شپش متحرک آلودگی را تایید می کند.
درمان شپش
شپش بدن در درجه اول با شستن کامل خود و هرگونه اقلام آلوده با آب گرم و صابون و خشک کردن لباس و ملافه در خشک کن ماشینی با استفاده از چرخه گرم درمان می شود. خشکشویی و اتو کردن لباس هایی که قابل شستشو نیستند نیز موثر است.
اگر این اقدامات جواب نداد، می توانید از لوسیون یا شامپوی بدون نسخه استفاده کنید که دارای ۱٪ پرمترین (Nix) یا پیرترین است. اگر باز هم جواب نداد، پزشک میتواند لوسیون نسخهای تهیه کند. محصولات شپش کش می توانند برای انسان سمی باشند، بنابراین دستورالعمل ها را به دقت دنبال کنید.
خودمراقبتی
معمولاً میتوانید با تمیز کردن خود و هر وسیله شخصی که ممکن است آلوده باشد، از شر شپش خلاص شوید. ملافهها، لباسها و حولههای آلوده را با آب گرم و صابون – حداقل ۵۴ درجه سانتیگراد- بشویید و حداقل ۲۰ دقیقه روی حرارت بالا خشک کنید.
لباس هایی که شسته نمی شوند می توانند خشک شوند و اتو شوند.
اقلامی که قابل شستشو یا خشک کردن نیستند باید در یک کیسه پلاستیکی بسته شوند و به مدت دو هفته در یک منطقه گرم نگهداری شوند. تشک ها، کاناپه ها و سایر وسایل روکش شده باید به صورت گرم اتو شوند یا با محصولات شپش کش اسپری شوند تا تخم ها از درزها پاک شوند. از قرار گرفتن در معرض اقلام آلوده باید به مدت دو هفته اجتناب شود.
آماده شدن برای قرار ملاقات با پزشک
اگر نمی توانید به تنهایی از شر شپش های بدن خلاص شوید، ممکن است لازم باشد با پزشک خانواده خود صحبت کنید.
آنچه شما می توانید انجام دهید
قبل از قرار ملاقات، ممکن است بخواهید پاسخ سوالات زیر را بنویسید:
* فکر می کنید چند وقت است که شپش بدن دارید؟
* علائم شما چیست؟
* چگونه به شپش بدن آلوده شدید؟
* آیا از زمانی که متوجه شپش بدن شده اید با دیگران در تماس بوده اید؟ چه درمان هایی را امتحان کرده اید؟
* آیا بیماری های مزمنی دارید؟
* چه داروها و مکمل هایی مصرف می کنید؟
از پزشک خود چه انتظاری داشته باشید
در طول معاینه جسمی، پزشک پوست شما و درزهای لباس شما را معاینه می کند.
لایف یار (Lifeyar)، یار زندگی شما
پزشکی
ادرار خونی یا هماچوری؛ از تشخیص تا درمان
![](https://lifeyar.ir/wp-content/uploads/2024/01/ادرار-خونی-یا-هماچوری-scaled.jpg)
فهرست محتوا
خلاصه
ادرار خونی یا هماچوری چیست؟ دیدن ادرار خونی (blood in urine) میتواند ترسناک باشد که هماچوری (hematuria) نیز نامیده میشود. در بسیاری از موارد، علت بی ضرر است. اما وجود خون در ادرار نیز میتواند نشانه یک بیماری جدی باشد.
اگر بتوانید خون را ببینید، هماچوری ناخالص (هماچوری گروس) نامیده میشود. خونی که با چشم غیر مسلح دیده نمیشود، هماچوری میکروسکوپی نامیده میشود. این مقدار آنقدر ناچیز است که وقتی آزمایشگاه ادرار را آزمایش میکند فقط زیر میکروسکوپ قابل مشاهده است. در هر صورت، مهم است که دلیل خونریزی را کشف کنید.
درمان بستگی به علت دارد.
علائم ادرار خونی
خون در ادرار ممکن است صورتی، قرمز یا کولا به نظر برسد. گلبولهای قرمز باعث تغییر رنگ ادرار میشوند. فقط مقدار کمی خون لازم است تا ادرار قرمز شود.
خونریزی اغلب دردناک نیست. اما اگر لختههای خون از طریق ادرار دفع شوند، ممکن است آسیب برسانند.
چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد
هر زمان که ادرار به نظر میرسد ممکن است خون در آن وجود داشته باشد، به یک پزشک مراجعه کنید.
ادرار قرمز همیشه توسط گلبولهای قرمز ایجاد نمیشود. برخی از داروها میتوانند باعث قرمز شدن ادرار شوند، مانند دارویی به نام فنازوپیریدین که علائم مجاری ادراری را کاهش میدهد. برخی غذاها نیز میتوانند ادرار را قرمز کنند، از جمله چغندر و ریواس.
تشخیص اینکه آیا تغییر رنگ ادرار ناشی از خون است یا خیر میتواند سخت باشد. به همین دلیل است که همیشه بهتر است معاینه شوید.
دلایل ادرار خونی
بیماری ادرار خونی یا هماچوری زمانی اتفاق میافتد که کلیهها یا سایر قسمتهای دستگاه ادراری اجازه میدهند سلولهای خونی به داخل ادرار نشت کنند. مشکلات مختلف میتواند باعث این نشت شود، از جمله:
* عفونتهای دستگاه ادراری (UTIs). اینها زمانی اتفاق میافتند که باکتری وارد لولهای میشود که از طریق آن ادرار از بدن خارج میشود که مجرای ادرار نام دارد. سپس باکتریها در مثانه تکثیر میشوند. UTI میتواند باعث خونریزی شود که ادرار را قرمز، صورتی یا قهوه ای میکند. با عفونت ادراری، ممکن است میل شدیدی برای ادرار کردن داشته باشید که برای مدت طولانی ادامه دارد. ممکن است هنگام ادرار کردن دچار درد و سوزش شوید. ممکن است ادرار شما نیز بوی بسیار قوی داشته باشد.
* عفونت کلیه. این نوع عفونت ادراری نیز پیلونفریت نامیده میشود. زمانی که باکتریها از جریان خون وارد کلیهها میشوند، عفونتهای کلیه ممکن است اتفاق بیفتد. عفونتها همچنین میتوانند زمانی اتفاق بیفتند که باکتریها از یک جفت لوله که کلیهها را به مثانه متصل میکنند، به نام حالب، به کلیهها منتقل میشوند. عفونتهای کلیه میتوانند همان علائم مرتبط با ادرار را ایجاد کنند که سایر عفونتهای ادراری میتوانند ایجاد کنند. اما احتمال ایجاد تب و درد در ناحیه پشت، پهلو یا کشاله ران بیشتر است.
* سنگ مثانه یا کلیه. مواد معدنی موجود در ادرار میتوانند کریستالهایی را روی دیواره کلیهها یا مثانه تشکیل دهند. با گذشت زمان، کریستالها میتوانند به سنگهای کوچک و سخت تبدیل شوند.
سنگها اغلب بدون درد هستند. اما اگر باعث انسداد شوند یا از طریق ادرار از بدن خارج شوند، میتوانند صدمات زیادی داشته باشند. سنگ مثانه یا کلیه میتواند باعث خون در ادرار شود که با چشم غیرمسلح قابل مشاهده است و همچنین خونریزی که فقط در آزمایشگاه قابل مشاهده است.
* پروستات بزرگشده. غده پروستات درست زیر مثانه است و قسمت بالایی مجرای ادرار را احاطه کرده است. اغلب در سنین میانسالی بزرگتر میشود. سپس به مجرای ادرار فشار وارد میکند و تا حدی جریان ادرار را مسدود میکند. با بزرگ شدن پروستات، ممکن است در ادرار کردن، نیاز فوری یا دائمی به ادرار کردن، یا وجود خون در ادرار مشکل داشته باشید. عفونت پروستات که پروستاتیت نامیده میشود، میتواند علائم مشابهی ایجاد کند.
* بیماری کلیوی. وجود خون در ادرار که فقط در آزمایشگاه قابل مشاهده است، یکی از علائم شایع بیماری کلیوی به نام گلومرولونفریت است. با این بیماری، فیلترهای ریز در کلیهها که مواد زائد را از خون خارج میکنند، ملتهب میشوند.
* گلومرولونفریت. این وضعیت ممکن است بخشی از یک بیماری باشد که کل بدن را تحت تاثیر قرار میدهد، مانند دیابت. یا ممکن است به خودی خود اتفاق بیفتد.
* سرطان. وجود خون در ادرار که با چشم غیر مسلح قابل مشاهده است ممکن است نشانه سرطان پیشرفته کلیه، مثانه یا پروستات باشد. این سرطانها ممکن است زودتر علائمی را ایجاد نکنند، زمانی که درمانها میتوانند بهتر عمل کنند.
* بیماریهای ارثی. یک بیماری ژنتیکی که بر گلبولهای قرمز اثر میگذارد، به نام کم خونی داسی شکل، میتواند باعث ایجاد ادرار خونی شود. سلولهای خونی میتوانند قابل مشاهده یا بسیار کوچک باشند. وضعیتی که به رگهای خونی ریز در کلیهها آسیب میزند، به نام سندرم آلپورت، همچنین میتواند باعث ادرار خونی شود.
* آسیب کلیه. ضربه یا آسیبهای دیگر به کلیهها در اثر تصادف یا ورزشهای تماسی میتواند باعث ظاهر شدن ادرار خونی شود.
* داروها. داروی ضد سرطان سیکلوفسفامید (سیتوکسان) و آنتی بیوتیک پنی سیلین با خون در ادرار مرتبط هستند. داروهایی که از لخته شدن خون جلوگیری میکنند نیز به خون در ادرار متصل میشوند. این داروها شامل داروهایی است که از چسبیدن سلولهای خونی به نام پلاکتها جلوگیری میکند، مانند مسکن آسپرین. داروهایی که خون را رقیق میکنند، مانند هپارین، نیز ممکن است علت باشد.
* ورزش سخت. ادرار خونی ممکن است پس از انجام ورزشهای تماسی مانند فوتبال ایجاد شود. ممکن است با آسیب مثانه ناشی از ضربه خوردن مرتبط باشد. خون در ادرار همچنین میتواند در ورزشهای طولانی مدت مانند دوی ماراتن اتفاق بیفتد، اما دلیل آن کمتر مشخص است. ممکن است با آسیب مثانه یا دلایل دیگری که آسیبی به همراه ندارد مرتبط باشد. وقتی ورزش سخت باعث خون در ادرار میشود، ممکن است در عرض یک هفته خود به خود از بین برود.
اگر بعد از ورزش خون در ادرار خود مشاهده کردید، تصور نکنید که از ورزش است. به پزشک مراجعه کنید.
اغلب علت هماچوری ناشناخته است.
عوامل خطر
تقریباً هر کسی میتواند گلبولهای قرمز در ادرار داشته باشد. این شامل کودکان و نوجوانان میشود. برخی از مواردی که میتواند خطر ادرار خونی را افزایش دهد عبارتند از:
* سن. مردان میانسال و مسن ممکن است به دلیل بزرگ شدن غده پروستات به هماچوری مبتلا شوند. خطر برخی از سرطانها که میتوانند باعث خون در ادرار شوند نیز ممکن است پس از ۵۰ سالگی افزایش یابد.
* عفونت مجاری ادراری. این یکی از مهمترین علل خونی است که در ادرار کودکان دیده میشود.
* سابقه خانوادگی. اگر یک یا چند نفر از اعضای خانواده بیماری کلیوی داشته باشند، احتمال وجود خون در ادرار ممکن است افزایش یابد.
* داروهای خاص. برخی از مسکنها، رقیق کنندههای خون و آنتی بیوتیک ها میتوانند خطر خون در ادرار را افزایش دهند.
* ورزش سخت. “هماچوری دونده ماراتن” یکی از نام مستعار هماچوری است. ورزشهای تماسی نیز میتواند خطر را افزایش دهد.
تشخیص ادرار خونی
این آزمایشات و معاینات نقش کلیدی در یافتن علت وجود خون در ادرار دارند:
* معاینه بدنی. این معتیه شامل صحبت با یک پزشک در مورد سابقه سلامتی شما میشود.
* آزمایشات ادرار. از اینها میتوان برای تشخیص وجود خون در ادرار استفاده کرد. آنها همچنین میتوانند هفتهها یا ماهها بعد استفاده شوند تا ببینند آیا ادرار هنوز خون دارد یا خیر. آزمایش ادرار همچنین میتواند عفونت دستگاه ادراری یا مواد معدنی که باعث سنگ کلیه میشوند را بررسی کند.
* تستهای تصویربرداری. برای یافتن علت ادرار خونی اغلب به آزمایش تصویربرداری نیاز است. ممکن است به سی تی اسکن یا ام آر آی یا معاینه اولتراسوند نیاز داشته باشید.
* سیستوسکوپی. یک پزشک یک لوله باریک مجهز به یک دوربین کوچک را به مثان
ه شما میزند تا علائم بیماری را بررسی کند.
گاهی اوقات علت ادرار خونی را نمیتوان یافت. در این صورت، ممکن است به آزمایشهای پیگیری منظم نیاز داشته باشید، عمدتاً اگر عوامل خطر سرطان مثانه را داشته باشید. این عوامل خطر شامل سیگار کشیدن، پرتودرمانی لگن یا قرار گرفتن در معرض برخی مواد شیمیایی است.
درمان ادرار خونی
درمان هماچوری به یافتن علت آن بستگی دارد. درمان ممکن است شامل موارد زیر باشد:
* مصرف داروهای آنتی بیوتیک برای از بین بردن عفونت ادراری.
* آزمایش یک داروی تجویزی برای کوچک کردن بزرگی پروستات.
* داشتن درمانی که از امواج صوتی برای شکستن سنگهای مثانه یا کلیه استفاده میکند.
در برخی موارد، نیازی به درمان نیست.
اگر تحت درمان قرار گرفتید، پس از آن به پزشک خود مراجعه کنید تا مطمئن شوید که خون بیشتری در ادرار شما وجود ندارد.
آماده شدن برای قرار ملاقات با پزشک
میتوانید با ویزیت توسط یک پزشک عمومی درمان خود شروع کنید. یا ممکن است به یک دکتر متخصص در اختلالات دستگاه ادراری ارجاع داده شوید که متخصص اورولوژیست نامیده میشود.
در اینجا اطلاعاتی وجود دارد که به شما کمک میکند تا برای قرار ملاقات خود آماده شوید.
آنچه شما میتوانید انجام دهید
فهرستی از موارد زیر تهیه کنید
* علائم شما هر گونه علائمی را درج کنید، حتی علائمی که به نظر میرسد به دلیل معاینه شما مرتبط نباشد. توجه داشته باشید که چه زمانی علائم شما شروع شد.
* اطلاعات کلیدی پزشکی این شامل سایر شرایطی است که شما تحت درمان هستید. توجه داشته باشید که آیا بیماریهای مثانه یا کلیه در خانواده شما نیز وجود دارد یا خیر.
* تمام داروها، ویتامینها یا سایر مکملهایی که مصرف میکنید. دوزهای هر کدام را در نظر بگیرید.
* سوالاتی که باید از پزشک خود بپرسید.
برخی از سوالاتی که باید در مورد خون در ادرار پرسید عبارتند از:
* چه چیزی ممکن است باعث علائم من شود؟
* به چه آزمایشاتی نیاز دارم؟
* این وضعیت چقدر ممکن است ادامه یابد؟
* گزینههای درمانی من چیست؟
* من بیماریهای دیگری هم دارم. چگونه میتوانم آنها را با هم مدیریت کنم؟
* آیا بروشور یا مواد چاپی دیگری وجود دارد که بتوانم داشته باشم؟ مطالعه چه وب سایتهایی را پیشنهاد میکنید؟
هر سوال دیگری هم که به ذهن شما میرسد اما در فهرست بالا قرار ندارد را از دکتر بپرسید.
از پزشک خود چه انتظاری داشته باشید
پزشک شما احتمالاً از شما سؤالاتی میپرسد، مانند:
* آیا هنگام ادرار کردن درد دارید؟
* آیا فقط گاهی یا همیشه خون در ادرار خود میبینید؟
* چه زمانی در ادرار خود خون میبینید – وقتی شروع به ادرار میکنید، در انتهای جریان ادرار یا در تمام مدت ادرار کردن؟
* آیا هنگام ادرار کردن، لختههای خون نیز دفع میشود؟ چه اندازه و چه شکلی هستند؟
* آیا سیگار میکشید؟
* آیا در حین کار در معرض مواد شیمیایی هستید؟ چه نوعهایی؟
* آیا پرتودرمانی داشته اید؟
لایف یار (Lifeyar)، یار زندگی شما
پزشکی
مجرای اشک مسدود شده؛ از تشخیص تا درمان
![](https://lifeyar.ir/wp-content/uploads/2024/01/مجرای-اشک-مسدود-شده.jpg)
فهرست محتوا
خلاصه
مجرای اشک مسدود شده چیست؟ هنگامی که شما دچار مجرای اشک مسدود شده (blocked tear duct) هستید، اشک شما نمیتواند به طور طبیعی تخلیه شود و باعث میشود که چشمی پر آب و سوزش داشته باشید. این وضعیت به دلیل انسداد جزئی یا کامل در سیستم تخلیه اشک ایجاد میشود.
غدد اشک آور و مجاری اشک
غدد اشکی که در بالای هر کره چشم قرار دارند، به نام غدد اشکی، به طور مداوم مایع اشکی را تامین میکنند که هر بار که پلکهای خود را پلک میزنید، از سطح چشم پاک میشود. مایع اضافی از طریق مجاری اشکی به داخل بینی تخلیه میشود.
مسدود شدن مجرای اشک در نوزادان شایع است. این وضعیت معمولاً بدون هیچ درمانی در سال اول زندگی بهبود مییابد. در بزرگسالان مسدود شدن مجرای اشک ممکن است به دلیل آسیب، عفونت یا به ندرت تومور باشد.
مسدود شدن مجرای اشک تقریباً همیشه قابل اصلاح است. درمان بستگی به علت انسداد و سن فرد مبتلا دارد.
علائم مجرای اشک مسدود شده
علائم مجرای اشک مسدود شده عبارتند از:
* پارگی بیش از حد
* قرمزی قسمت سفید چشم
* عفونت یا التهاب مکرر چشم، معروف به چشم صورتی
* تورم دردناک در نزدیکی گوشه داخلی چشم
* پوسته شدن پلکها
* ترشحات مخاطی یا چرک از پلکها و سطح چشم
* تاری دید
چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد
اگر به مدت چند روز به طور مداوم اشک میریزید یا اگر چشم شما مکرراً یا به طور مداوم عفونت میکند، به پزشک خود مراجعه کنید. مسدود شدن مجرای اشک ممکن است در اثر فشار تومور بر روی سیستم تخلیه اشک ایجاد شود. شناسایی زودهنگام تومور میتواند گزینههای درمانی بیشتری به شما بدهد.
دلایل مجرای اشک مسدود شده
انسداد مجاری اشکی ممکن است در هر سنی از تولد تا بزرگسالی اتفاق بیفتد. علل عبارتند از:
* انسداد مادرزادی. بسیاری از نوزادان با مجرای اشک بسته به دنیا میآیند. سیستم تخلیه اشک ممکن است به طور کامل توسعه نیافته یا ممکن است یک ناهنجاری مجرای وجود داشته باشد. اغلب یک غشای بافت نازک روی دهانه ای باقی میماند که به داخل بینی تخلیه میشود که به آن مجرای اشکی بینی میگویند.
* تغییرات مرتبط با سن. با افزایش سن، منافذ کوچکی که اشکها را تخلیه میکنند، به نام پونکتا، باریکتر میشوند و باعث انسداد میشوند.
* عفونت یا التهاب. عفونت یا التهاب طولانی مدت چشمها، سیستم تخلیه اشک یا بینی میتواند باعث مسدود شدن مجاری اشک شود.
* جراحت یا تروما. آسیب به صورت شما میتواند باعث آسیب استخوان یا زخم در نزدیکی سیستم زهکشی شود و بر جریان معمولی اشک از طریق مجاری تأثیر بگذارد. حتی ذرات کوچک کثیفی یا سلولهای شل پوستی که در مجرای مجرای آن قرار گرفتهاند میتوانند باعث انسداد شوند.
* تومور. تومور در بینی یا هر جایی در امتداد سیستم تخلیه اشک میتواند باعث انسداد شود.
قطره چشم به ندرت، استفاده طولانی مدت از برخی داروها، مانند قطرههای چشمی که برای درمان گلوکوم استفاده میشود، میتواند باعث مسدود شدن مجرای اشک شود.
* درمانهای مربوط به سرطان. مسدود شدن مجرای اشکی یکی از عوارض جانبی احتمالی داروهای شیمی درمانی و پرتودرمانی برای سرطان است.
نحوه عملکرد سیستم تخلیه اشک
غدد اشکی بیشتر اشک شما را تولید میکنند. این غدد در داخل پلکهای فوقانی بالای هر چشم قرار دارند. به طور معمول، اشک از غدد اشکی روی سطح چشم شما جاری میشود. اشکها در گوشههای داخلی پلکهای بالا و پایین به منافذی به نام پونکتا تخلیه میشوند.
پونکتاها به کانالهای کوچکی به نام کانالیکولی منتهی میشوند. Canaliculi اشک را به یک کیسه به مخزنی در کنار بینی به نام کیسه اشکی منتقل میکند. از آنجا اشک از مجرای نازکریمال عبور میکند و به داخل بینی شما تخلیه میشود. پس از ورود به بینی، اشک دوباره جذب میشود.
انسداد میتواند در هر نقطه ای از سیستم تخلیه اشک، از نقطه نقطه تا بینی شما رخ دهد. هنگامی که این اتفاق میافتد، اشکهای شما به درستی تخلیه نمیشوند و باعث آبریزش چشم میشوند و خطر عفونت و التهاب چشم را افزایش میدهند.
عوامل خطر
برخی عوامل خطر ابتلا مجرای اشک مسدود شده را افزایش میدهند:
* سن. افراد مسن به دلیل تغییرات مرتبط با افزایش سن در معرض افزایش خطر ابتلا به انسداد مجاری اشکی هستند.
* التهاب مزمن چشم. اگر چشمان شما به طور مداوم تحریک، قرمز و ملتهب است، در معرض خطر بیشتری برای ایجاد مجرای اشک مسدود شده هستید.
* جراحی قبلی. جراحی قبلی چشم، پلک، بینی یا سینوس ممکن است باعث ایجاد مقداری اسکار در سیستم مجرای شود که احتمالاً بعداً منجر به مسدود شدن مجرای اشک میشود.
* گلوکوم. داروهای ضد گلوکوم اغلب به صورت موضعی روی چشم استفاده میشود. اگر از این یا سایر داروهای موضعی چشم استفاده کرده اید، در معرض خطر بیشتری برای ایجاد مجرای اشک انسداد هستید.
* درمان سرطان قبلی. اگر برای درمان سرطان پرتودرمانی یا شیمی درمانی انجام داده اید، به خصوص اگر پرتوها روی صورت یا سر شما متمرکز شده باشد، در معرض خطر بیشتری برای ایجاد مجرای اشکی مسدود شده هستید.
عوارض مجرای اشک مسدود شده
از آنجایی که اشکهای شما آنطور که باید تخلیه نمیشوند، اشکهایی که در سیستم زهکشی باقی میمانند راکد میشوند. این باعث رشد باکتریها، ویروسها و قارچها میشود که میتواند منجر به عفونت و التهاب مکرر چشم شود.
هر بخشی از سیستم تخلیه اشک، از جمله غشای شفاف روی سطح چشم شما به نام ملتحمه، ممکن است به دلیل مسدود شدن مجرای اشک عفونی یا ملتهب شود.
پیشگیری از مجرای اشک مسدود شده
برای کاهش خطر ابتلا به انسداد مجرای اشکی در سنین بالاتر، درمان فوری التهاب یا عفونت چشم را دریافت کنید. برای جلوگیری از عفونت چشم در وهله اول این نکات را دنبال کنید:
* دستهای خود را به طور کامل و مرتب بشویید.
* سعی کنید چشمهای خود را مالش ندهید.
* مدام خط چشم و ریمل خود را تعویض کنید. هرگز این لوازم آرایش را با دیگران به اشتراک نگذارید.
* اگر از لنزهای تماسی استفاده میکنید، آنها را طبق توصیههای ارائه شده توسط سازنده و متخصص مراقبت از چشم خود تمیز نگه دارید.
تشخیص
برای تشخیص مجرای اشک مسدود شده در شما، پزشک با شما در مورد علائم شما صحبت میکند، چشمان شما را معاینه میکند و چند آزمایش انجام میدهد. پزشک شما همچنین داخل بینی شما را بررسی میکند تا مشخص کند که آیا اختلالات ساختاری مجاری بینی شما باعث انسداد شده است یا خیر. اگر ارائه دهنده شما مشکوک به مسدود شدن مجرای اشک باشد، ممکن است آزمایشهای دیگری را برای یافتن محل انسداد انجام دهید.
آزمایشهایی که برای تشخیص انسداد مجرای اشکی استفاده میشوند عبارتند از:
* تست تخلیه اشک. این آزمایش سرعت تخلیه اشکهای شما را اندازه گیری میکند. یک قطره از رنگ مخصوص روی سطح هر چشم قرار میگیرد. اگر بعد از پنج دقیقه بیشتر رنگ هنوز روی سطح چشم شما باشد، ممکن است مجرای اشک مسدود شده داشته باشید.
* شستشو و کاوشگری. پزشک شما ممکن است یک محلول نمکی را از طریق سیستم تخلیه اشک شما بشویید تا میزان تخلیه آن را بررسی کند. یا ممکن است یک ابزار باریک از طریق سوراخهای زهکشی کوچک گوشه درب به نام پونکتا وارد شود تا انسداد را بررسی کند. در برخی موارد این کاوش ممکن است حتی مشکل را برطرف کند.
* آزمایشهای تصویربرداری چشم. برای این روشها، یک رنگ کنتراست از سوراخ گوشه پلک شما از طریق سیستم تخلیه اشک شما عبور داده میشود. سپس از اشعه ایکس، توموگرافی کامپیوتری (CT) یا تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI) برای یافتن محل و علت انسداد استفاده میشود.
درمان مجرای اشک مسدود شده
درمان شما بستگی به این دارد که چه چیزی باعث مسدود شدن مجرای اشکی شده است. ممکن است برای اصلاح مشکل به بیش از یک روش نیاز داشته باشید. اگر تومور باعث مسدود شدن مجرای اشکی شما شده باشد، درمان بر روی علت تومور متمرکز خواهد شد. ممکن است جراحی برای برداشتن تومور انجام شود، یا پزشک شما ممکن است استفاده از درمانهای دیگر را برای کوچک کردن آن توصیه کند.
* داروها. برای مبارزه با عفونت اگر پزشک شما مشکوک به وجود عفونت باشد، ممکن است قطره یا قرصهای آنتی بیوتیکی برای چشم تجویز شود.
* مراقب باشید و صبر کنید یا ماساژ دهید. نوزادانی که با مجرای اشکی مسدود شده متولد میشوند، اغلب بدون هیچ درمانی بهتر میشوند. این میتواند با بلوغ سیستم زهکشی در چند ماه اول زندگی اتفاق بیفتد. اغلب یک غشای بافت نازک روی دهانه ای باقی میماند که به داخل بینی تخلیه میشود که به آن مجرای اشکی بینی میگویند. اگر مجرای اشک مسدود شده کودک شما بهبود نیابد، پزشک ممکن است یک تکنیک ماساژ ویژه را برای کمک به باز کردن غشاء به شما آموزش دهد.
* اگر آسیبی به صورت شما وارد شده است که باعث انسداد مجاری اشکی شده است، ممکن است ارائه دهنده شما به شما پیشنهاد دهد که چند ماه منتظر بمانید تا ببیند آیا با بهبودی آسیب، وضعیت بهبود مییابد یا خیر. با کاهش تورم، مجاری اشک شما ممکن است خود به خود باز شوند.
* اتساع، پروب و گرگرفتگی. برای نوزادان، این روش تحت بیهوشی عمومی انجام میشود. پزشک دهانههای پونکتال را با ابزار اتساع ویژه بزرگ میکند. سپس یک کاوشگر نازک از طریق سوراخ و به سیستم تخلیه اشک وارد میشود.
* برای بزرگسالانی که سوراخهای تا حدی باریک شدهاند، ممکن است پزشک با یک پروب کوچک، آن را گشاد کرده و سپس مجرای اشکی را شستشو دهد. به این میگویند آبیاری. آبیاری یک روش سرپایی ساده است که اغلب حداقل تسکین موقتی را فراهم میکند.
* استنت گذاری یا لوله گذاری این روش معمولاً با استفاده از بیهوشی عمومی انجام میشود. یک لوله نازک، ساخته شده از سیلیکون یا پلی اورتان، از طریق یک یا هر دو نقطه در گوشه پلک شما رد میشود. سپس این لولهها از طریق سیستم تخلیه اشک به بینی شما میگذرد. یک حلقه کوچک از لوله در گوشه چشم شما قابل مشاهده خواهد بود، و لولهها معمولاً برای حدود سه ماه قبل از برداشتن باقی میمانند. عوارض احتمالی شامل التهاب ناشی از وجود لوله است.
* اتساع کاتتر بالونی. اگر درمانهای دیگر مؤثر نبوده یا انسداد عود کرده است، ممکن است از این روش استفاده شود. این معمولاً برای نوزادان و کودکان نوپا موثر است و همچنین ممکن است در بزرگسالان با انسداد نسبی استفاده شود. ابتدا یک بیهوشی عمومی تحویل داده میشود. سپس ارائه دهنده لوله ای به نام کاتتر را از طریق انسداد مجرای اشکی در بینی میگذراند. این لوله یک بالون تخلیه شده را روی نوک نگه میدارد. سپس بالون چند بار باد و تخلیه میشود تا انسداد باز شود.
عمل جراحی
جراحی که معمولاً برای درمان مجاری اشکی مسدود شده استفاده میشود داکریوسیستورینوستومی (dacryocystorhinostomy) نامیده میشود. این روش مسیری را باز میکند تا اشک دوباره از بینی شما خارج شود. به شما یک بیهوشی عمومی یا یک بی حسی موضعی در صورتی که به صورت سرپایی انجام شود، داده میشود.
مراحل این روش بسته به محل دقیق و میزان انسداد شما و همچنین تجربه و ترجیحات جراح شما متفاوت است.
* خارجی. با داکریوسیستورینوستومی خارجی، جراح شما برشی را در کناره بینی، نزدیک کیسه اشکی ایجاد میکند. پس از اتصال کیسه اشکی به حفره بینی و قرار دادن استنت در مجرای جدید، جراح برش پوست را با چند بخیه میبندد.
* آندوسکوپی یا اندونازال. با این روش، جراح شما از یک دوربین میکروسکوپی و سایر ابزارهای ریز استفاده میکند که از طریق دهانه بینی به سیستم مجرای شما وارد میشود. این روش نیازی به برش ندارد بنابراین هیچ جای زخمی باقی نمیگذارد. اما میزان موفقیت به اندازه روش خارجی بالا نیست.
پس از جراحی، از اسپری ضد احتقان بینی و قطرههای چشمی برای جلوگیری از عفونت و کاهش التهاب استفاده خواهید کرد. پس از ۶ تا ۱۲ هفته، برای برداشتن هر گونه استنتی که برای باز نگه داشتن کانال جدید در طول فرآیند بهبودی استفاده میشود، به مطب ارائه دهنده خود باز خواهید گشت.
آماده شدن برای قرار ملاقات با پزشک
میتوانید با مراجعه به ارائه دهنده مراقبتهای بهداشتی اولیه خود شروع کنید. پس از آن ممکن است به پزشک متخصص در درمان اختلالات چشمی به نام چشم پزشک ارجاع داده شوید. در برخی موارد، چشم پزشک ممکن است شما را به فردی ارجاع دهد که در جراحی پلاستیک چشم تخصص دارد.
در اینجا اطلاعاتی وجود دارد که به شما کمک میکند تا برای قرار ملاقات خود آماده شوید.
آنچه شما میتوانید انجام دهید
قبل از قرار ملاقات خود فهرستی از موارد زیر تهیه کنید:
* علائمی که داشته اید، از جمله علائمی که ممکن است به دلیل تعیین وقت ملاقات نامرتبط به نظر برسد.
* تمام داروها، ویتامینها و مکملهایی که مصرف میکنید، از جمله دوزهای مصرفی.
* هر قطره چشمی که مصرف کرده اید.
* سوالاتی که باید از پزشک خود بپرسید.
برای یک مجرای اشکی مسدود شده، برخی از سوالات اساسی که باید بپرسید عبارتند از:
* محتملترین علت علائم من چیست؟
* آیا دلایل احتمالی دیگری وجود دارد؟
* آیا به هیچ آزمایشی نیاز دارم؟
* وضعیت من چقدر طول خواهد کشید؟
* چه درمانهایی در دسترس است و کدام را توصیه میکنید؟
* چه عوارض جانبی میتوانم از درمان انتظار داشته باشم؟
* آیا این وضعیت به اختلال پزشکی دیگری مرتبط است؟
* اگر کاری برای اصلاح این مشکل انجام ندهم، چه خطراتی برای بینایی من دارد؟
* آیا بروشور یا مطالب چاپی دیگری دارید که بتوانم با خودم ببرم؟ مطالعه چه وب سایتهایی را پیشنهاد میکنید؟
از پزشک خود چه انتظاری داشته باشید
پزشک شما احتمالاً تعدادی سؤال از شما میپرسد، مانند:
* علائم شما از چه زمانی شروع شد؟
* آیا علائم خود را همیشه تجربه میکنید یا میآیند و میروند؟
* آیا چیزی علائم شما را تسکین میدهد؟
* آیا برای این مشکل از قطره چشمی استفاده کرده اید؟
* آیا قبلاً چشم یا پلک خود را جراحی کرده اید؟
* آیا ضربه به صورت، جراحات، پرتودرمانی یا جراحی داشته اید؟
* آیا تا به حال به بیماریهای عصبی صورت مانند فلج بل مبتلا شده اید؟
* آیا مشکلات پزشکی مانند دیابت یا اختلالات پوستی طولانی مدت مانند درماتیت آتوپیک دارید؟
* آیا تا به حال به اختلال تیروئید مبتلا شده اید؟
* آیا از لنزهای تماسی استفاده میکنید؟ آیا در گذشته از آنها استفاده کرده اید؟