با ما همراه باشید

پزشکی

اسکلروز جانبی آمیوتروفیک (ALS) یا Amyotrophic lateral sclerosis

منتشر شده

در

بررسی اجمالی

بیماری اسکلروز جانبی آمیوتروفیک چیست؟ بیماری اسکلروز جانبی آمیوتروفیک یا ALS که به انگلیسی به آن Amyotrophic lateral sclerosis می‌گویند، یک بیماری پیش‌رونده سیستم عصبی است که سلول‌های عصبی مغز و نخاع را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد و باعث از دست رفتن کنترل عضلانی می‌شود.

بیماری ALS اغلب پس از بیمار شدن لو گریک که یک بازیکن بیس بال بود به این نام هم نامیده می‌شود. پزشکان معمولاً نمی‌دانند دلیل بیماری ALS چیست. برخی موارد ارثی هستند.

بیماری اسکلروز جانبی آمیوتروفیک اغلب با لرزش و ضعف عضلانی در یک برزخ یا گفتار نامفهوم آغاز می‌شود. در نهایت بیماری ALS بر کنترل عضلات مورد نیاز برای حرکت، صحبت‌کردن، خوردن و نفس کشیدن تأثیر می‌گذارد. درمان بیماری اسکلروز جانبی آمیوتروفیک هنوز مشخص نیست و هیچ درمانی برای این بیماری کشنده وجود ندارد.

 

علائم

علائم و نشانه‌های اسکلروز جانبی آمیوتروفیک بسته به اینکه کدام نورون‌ها تحت‌تأثیر قرار می‌گیرند، از فردی به فرد دیگر بسیار متفاوت است. به‌طور کلی این بیماری با ضعف عضلانی آغاز می‌شود که در طول زمان گسترش می‌یابد و بدتر می‌شود. علائم و نشانه‌های ALS ممکن است شامل موارد زیر باشند:

* راه رفتن یا انجام فعالیت‌های عادی روزانه به‌شکل دشوار

* سکندری خوردن و افتادن

* ضعف در پاها، پاها یا قوزک پا

* ضعف دست یا بی دقتی در به کار گیری از دست‌ها

* گفتار نامفهوم یا مشکل در بلع

* گرفتگی عضلات و جمع شدن بازوها، شانه‌ها و زبان

* گریه، خندیدن یا خمیازه کشیدن بی‌موقع

* تغییرات شناختی و رفتاری

ALS اغلب در دست‌ها، پاها یا اندام‌ها شروع می‌شود و سپس به سایر بخش‌های بدن شما گسترش می‌یابد. با پیشرفت بیماری و از بین رفتن سلول‌های عصبی، ماهیچه‌های شما ضعیف‌تر می‌شوند. این امر در نهایت بر جویدن، بلع، صحبت‌کردن و تنفس تأثیر می‌گذارد.

به‌طور کلی هیچ دردی در مراحل اولیه اسکلروز جانبی آمیوتروفیک وجود ندارد و درد در مراحل بعدی غیرمعمول است. بیماری اسکلروز جانبی آمیوتروفیک معمولاً بر کنترل مثانه یا حواس شما تأثیر نمی‌گذارد.

 

دلایل ALS

بیماری ALS بر سلول‌های عصبی که حرکات ماهیچه‌ای ارادی مانند راه رفتن و صحبت‌کردن را کنترل می‌کنند، تأثیر می‌گذارد. ALS باعث می‌شود که نورون‌های حرکتی به‌تدریج تخریب شوند و سپس از بین بروند. نورون‌های حرکتی از مغز به نخاع تا ماهیچه‌های سراسر بدن گسترش می‌یابند. هنگامی که نورون‌های حرکتی آسیب می‌بینند، ارسال پیام به ماهیچه‌ها را متوقف می‌کنند، بنابراین ماهیچه‌ها نمی‌توانند عمل کنند.

اگر سؤال شما این است که آیا اسکلروز جانبی آمیوتروفیک ارثی است، باید بگوییم که در ۵ تا ۱۰ درصد از افراد این بیماری به ارث می‌رسد. محققان به مطالعه علل احتمالی ALS ادامه می‌دهند. بیشتر نظریه‌ها بر تعامل پیچیده بین عوامل ژنتیکی و محیطی متمرکز هستند.

عوامل خطر ALS

عوامل خطر ایجاد شده برای ALS عبارتند از:

* وراثت: ۵ تا ۱۰ درصد از افراد مبتلا به ALS آن را به ارث برده‌اند (ALS خانوادگی). در بیشتر افراد مبتلا به اسکلروز جانبی آمیوتروفیک خانوادگی، فرزندان آنها ۵۰ تا ۵۰ درصد شانس ابتلا به این بیماری را دارند.

* سن: خطر ALS با افزایش سن افزایش می‌یابد و بین سنین ۴۰ تا ۶۰ سالگی شایع‌تر است.

* جنسیت: قبل از سن ۶۵ سالگی، مردان کمی بیشتر نسبت به زنان مبتلا به ALS می‌شوند. این تفاوت جنسی پس از سن ۷۰ سالگی از بین می‌رود.

* ژنتیک: برخی مطالعات با بررسی کل ژنوم انسان، شباهت‌های زیادی در تغییرات ژنتیکی افراد مبتلا به ALS خانوادگی و برخی افراد مبتلا به ALS غیر ارثی پیدا کردند. این تغییرات ژنتیکی ممکن است افراد را مستعد ابتلا به ALS کند.

عوامل محیطی مانند موارد زیر ممکن است ALS را تحریک کند.

* سیگار کشیدن: سیگار کشیدن تنها عامل خطر محیطی محتمل برای ALS است. به نظر می‌رسد این خطر برای زنان، به‌ویژه پس از یائسگی، بیشتر باشد.

* قرار گرفتن در معرض سموم محیطی: برخی شواهد نشان‌می‌دهد که قرار گرفتن در معرض سرب یا مواد دیگر در محل کار یا خانه ممکن است با ابتلا به ALS مرتبط باشد. مطالعات زیادی انجام شده‌است، اما هیچ عامل یا ماده شیمیایی به‌طور مداوم با ALS در ارتباط نبوده است.

* خدمات نظامی: مطالعات نشان‌می‌دهد که افرادی که در ارتش خدمت کرده‌اند در معرض خطر بالاتر اسکلروز جانبی آمیوتروفیک هستند. مشخص نیست که چه چیزی در خدمات نظامی ممکن است باعث ایجاد ALS شود. این‌کار ممکن است شامل قرار گرفتن در معرض فلزات یا مواد شیمیایی خاص، جراحت‌های آسیب‌زا، عفونت‌های ویروسی، و فشار شدید باشد.

 

عوارض

با پیشرفت بیماری، عوارض اسکلروز جانبی آمیوتروفیک خود را نشان‌می‌دهد:

مشکلات تنفسی

با گذشت زمان، ALS ماهیچه‌هایی را که برای تنفس استفاده می‌کنید فلج می‌سازد. ممکن است به دستگاهی برای کمک به تنفس در شب نیاز داشته باشید، شبیه به چیزی که فرد مبتلا به آپنه خواب ممکن است بر روی صورت خود بگذارد. به‌عنوان‌مثال، ممکن است به شما یک دستگاه فشار مثبت راه هوایی دو سطحی (BiPAP) داده شود تا به تنفس شما در شب کمک کند. این نوع دستگاه تنفسی از طریق ماسک پوشیده شده بر روی بینی، دهان یا هر دو طرف از تنفس شما پشتیبانی می‌کند.

برخی از افراد مبتلا به ALS پیشرفته تصمیم می‌گیرند که برای استفاده تمام وقت از دستگاه تنفس که ریه‌های آن‌ها را باد می‌کند، یک تراکئوستومی – یک سوراخ جراحی در جلوی گردن منتهی به لوله هوا (نای) – انجام دهند.

شایع‌ترین علت مرگ برای افراد مبتلا به اسکلروز جانبی آمیوتروفیک نارسایی تنفسی است. به‌طور متوسط مرگ در عرض ۳ تا ۵ سال پس از شروع علائم رخ می‌دهد. با این حال، برخی از افراد مبتلا به بیماری ALS ۱۰ سال یا بیشتر عمر می‌کنند.

 

مشکلات در صحبتکردن

بیشتر افراد مبتلا به ALS در صحبت‌کردن دچار مشکل می‌شوند. این مشکل معمولاً به‌صورت گاه و بیگاه شروع شده اما در ادامه شدیدتر می‌شود. صحبت‌کردن در نهایت برای دیگران دشوار می‌شود و افراد مبتلا به ALS اغلب برای برقراری ارتباط به فناوری‌های ارتباطی دیگر متکی هستند.

 

مشکلات در خوردن

افراد مبتلا به بیماری اسکلروز جانبی آمیوتروفیک می‌توانند دچار سوء تغذیه و کم آبی ناشی از آسیب به ماهیچه‌هایی شوند که بلع را کنترل می‌کنند. آن‌ها همچنین در معرض خطر بیشتری برای وارد کردن غذا، مایعات یا بزاق به ریه‌ها هستند که می‌تواند باعث ذات‌الریه شود. یک لوله تغذیه می‌تواند این خطرات را کاهش دهد و از رفع کم آبی و تغذیه مناسب در آن‌ها اطمینان حاصل کند.

 

زوال عقل

برخی از افراد مبتلا به ALS با حافظه و تصمیم گیری مشکل دارند و در نهایت برخی از آنها به‌نوعی از زوال عقل به نام زوال عقل پیشانی گیجگاهی مبتلا می‌شوند.

 

تشخیص

تشخیص اسکلروز جانبی آمیوتروفیک در همان مراحل ابتدایی دشوار است زیرا می‌تواند علائم آن همانند سایر بیماری‌های عصبی باشد.

* الکترومیوگرافی (EMG): پزشک شما یک الکترود سوزنی را از طریق پوست شما به ماهیچه‌های مختلف وارد می‌کند. این آزمایش فعالیت الکتریکی ماهیچه‌های شما را در هنگام انقباض و در هنگام استراحت ارزیابی می‌کند.

ناهنجاری‌های موجود در ماهیچه‌های که در EMG دیده‌می‌شود می‌تواند به پزشکان در تشخیص یا رد بیماری ALS کمک کند.

* مطالعه هدایت عصبی: این مطالعه توانایی اعصاب شما در ارسال‌ایمپالس‌ها یا تکانه‌ها به ماهیچه‌های مناطق مختلف بدن را اندازه گیری می‌کند. این آزمایش می‌تواند تعیین کند که آیا شما آسیب عصبی دارید یا بیماری‌های خاص ماهیچه‌ای یا عصبی.

* MRI: با استفاده از امواج رادیویی و یک میدان مغناطیسی قدرتمند، MRI تصاویر دقیقی از مغز و نخاع شما تولید می‌کند. MRI می‌تواند تومورهای نخاعی، بیرون زدگی دیسک‌ها در گردن یا دیگر بیماری‌هایی که ممکن است باعث بروز علائم شما شوند را نشان دهد.

* آزمایش خون و ادرار: تجزیه و تحلیل نمونه‌های خون و ادرار در آزمایشگاه ممکن است به پزشک شما کمک کند تا سایر علل احتمالی علائم و نشانه‌های شما را از بین ببرد.

* بزل مایع مغزی نخاعی (سوراخ کمری): این‌کار شامل برداشتن نمونه‌ای از مایع نخاعی شما برای آزمایش آزمایشگاهی با استفاده از سوزن کوچکی است که بین دو مهره در قسمت تحتانی کمر قرار می‌گیرد.

* بیوپسی عضلانی: اگر پزشک شما معتقد باشد که ممکن است به‌جای اسکلروز جانبی آمیوتروفیک دچار یک بیماری عضلانی باشید، ممکن است تحت بیوپسی عضلانی قرار بگیرید. در حالی که تحت بیهوشی موضعی هستید، بخش کوچکی از ماهیچه شما برداشته می‌شود و برای تجزیه و تحلیل به آزمایشگاه فرستاده می‌شود.

 

درمان

انواع درمان اسکلروز جانبی آمیوتروفیک نمی‌توانند آسیب اسکلروز جانبی آمیوتروفیک را معکوس کنند، اما می‌توانند پیشرفت علائم را کند سازند، از عوارض جلوگیری نمایند، و زندگی شما را راحت‌تر و مستقل‌تر کنند.

شما ممکن است به یک تیم یکپارچه از پزشکان آموزش دیده در بسیاری از زمینه‌ها و سایر متخصصان پزشکی برای ارائه مراقبت‌های خود نیاز داشته باشید. این‌کار ممکن است بقای شما را طولانی کند و کیفیت زندگی شما را بهبود بخشد.

تیم پزشکی شما به شما کمک می‌کند تا درمان‌های مناسب را برای خود انتخاب کنید. شما حق انتخاب یا رد هر یک از درمان‌های پیشنهادی را دارید.

داروها

سازمان غذا و داروی آمریکا سه دارو را برای درمان ALS تایید کرده‌است:

* Riluzole (Rilutek, Exservan, Tiglutik kit): این دارو می‌تواند امید به زندگی را ۳ تا ۶ ماه افزایش دهد. این دارو می‌تواند عوارض جانبی مانند سرگیجه، بیماری‌های گوارشی و تغییرات عملکرد کبد را ایجاد کند. پزشک شما در حین مصرف دارو بر شمارش سلول‌های خون و عملکرد کبد شما نظارت خواهد کرد.

* Edaravone (Radicava): این دارو که از طریق ورید در بازو یا به‌صورت خوراکی به‌عنوان یک قرص تجویز می‌شود، می‌تواند افول در عملکرد روزانه را کاهش دهد. تأثیر آن بر روی طول عمر هنوز مشخص نیست. عوارض جانبی آن می‌تواند شامل کوفتگی، سردرد و تنگی نفس باشد. این دارو روزانه به‌مدت دو هفته در ماه تجویز می‌شود.

* سدیم فنیل بوتیرات و تائوروسودیول (Relyvrio): این دارو که اخیراً توسط FDA تایید شده‌است، می‌تواند سرعت زوال در افراد مبتلا به ALS را کاهش دهد. به‌طور خاص، ممکن است به افراد در انجام کارهای روزانه کمک کند. همچنین ممکن است به افراد مبتلا به ALS کمک کند که عمر طولانی تری داشته باشند، اما به مطالعات بیشتری نیاز است. عوارض جانبی بالقوه این دارو شامل اسهال، درد شکم، تهوع و عفونت تنفسی است. افراد مبتلا به اختلالاتی که بر گردش اسید صفراوی تأثیر می‌گذارند، ممکن است اسهال را تجربه کنند که با مصرف این دارو بدتر می‌شود.

پزشک شما همچنین ممکن است داروهایی را برای تسکین علائم دیگر تجویز کند، از جمله برای:

* گرفتگی عضلات و اسپاسم

* یبوست

* خستگی

* بزاق و خلط بیش از حد

* درد

* افسردگی

* مشکلات خواب

* فوران های کنترل نشده خنده یا گریه

 

روش‌های درمانی

در نهایت با ضعیف شدن عضلات، تنفس شما با دشواری بیشتری همراه خواهد بود. پزشکان ممکن است تنفس شما را به‌طور منظم مورد آزمایش قرار دهند و دستگاه‌هایی برای کمک به تنفس در شب در اختیار شما قرار دهند.

شما می‌توانید تهویه مکانیکی را برای کمک به تنفس انتخاب کنید. پزشکان یک لوله را در یک سوراخ ایجاد شده توسط جراحی در جلوی گردن شما قرار می‌دهند که به لوله هوایی شما وارد می‌شود (تراکئوستومی) که در نتیجه به دستگاه تنفس متصل می‌گردد.

* فیزیوتراپی. یک فیزیوتراپیست می‌تواند به رفع نیازهای مربوط به درد، راه رفتن، تحرک، مهار کردن و تجهیزاتی که به شما کمک می‌کنند مستقل بمانید را برطرف کند. تمرین ورزش‌های کم تحرک می‌تواند به حفظ تناسب اندام قلبی – عروقی، قدرت عضلانی و دامنه حرکتی شما تا حد ممکن کمک کند.

ورزش منظم همچنین می‌تواند به بهبود حس سلامتی شما کمک کند. کشش مناسب می‌تواند به پیش گیری از درد و به عملکرد بهتر عضلات شما کمک نماید.

یک فیزیوتراپیست همچنین می‌تواند به شما کمک کند تا خود را با یک بریس، واکر یا ویلچر تطبیق دهید و ممکن است وسایلی مانند رمپ ها را پیشنهاد دهد که دور زدن را برای شما آسان‌تر می‌کند.

* کار درمانی: یک کاردرمانگر می‌تواند به شما کمک کند تا راه‌هایی برای مستقل ماندن علی رغم ضعف دست و بازو پیدا کنید. تجهیزات انطباقی می‌توانند به شما در انجام فعالیت‌هایی مانند پانسمان، نظافت، غذا خوردن و حمام کردن کمک کنند.

یک کاردرمانگر همچنین می‌تواند به شما کمک کند که خانه خود را به‌نوعی اصلاح کنید تا در صورت مشکل در راه رفتن ایمن، امکان دسترسی به وسایل آن را داشته باشید.

* گفتار درمانی: یک گفتار درمانگر می‌تواند تکنیک‌های تطبیقی را به شما آموزش دهد تا گفتار شما را قابل درک تر کند. گفتار درمانگران همچنین می‌توانند به شما در کشف روش‌های ارتباطی دیگر مانند صفحه الفبا یا قلم و کاغذ کمک کنند.

از درمانگر خود در مورد امکان استفاده از وسایلی مانند تبلت‌ها با برنامه‌های متنی-تصویری یا تجهیزات مبتنی بر کامپیوتر با گفتار ترکیبی که می‌تواند به شما در برقراری ارتباط کمک کند، سؤال بپرسید.

* حمایت تغذیهای: پزشک و کادر درمان شما با شما و اعضای خانواده تان کار خواهد کرد تا اطمینان حاصل کند که شما غذاهایی می‌خورید که بلعیدن آنها آسان‌تر است و نیازهای تغذیه‌ای شما را برآورده می‌کند. ممکن است در نهایت به یک لوله تغذیه نیاز داشته باشید.

* حمایت روانی و اجتماعی: تیم شما ممکن است شامل یک مددکار اجتماعی برای کمک به مسائل مالی، بیمه، و تهیه تجهیزات و پرداخت هزینه دستگاه‌های مورد نیاز شما باشد. روانشناسان، مددکاران اجتماعی و دیگران ممکن است حمایت عاطفی برای شما و خانواده تان فراهم کنند.

 

مقابله و پشتیبانی

اطلاع از اینکه شما مبتلا به بیماری اسکلروز جانبی آمیوتروفیک هستید می‌تواند مخرب باشد. نکات زیر ممکن است به شما و خانواده تان در کنار آمدن با آن کمک کند:

* برای غم و اندوه خود وقت بگذارید. این خبر که شما بیماری کشنده‌ای دارید که تحرک و استقلال شما را کاهش می‌دهد، دشوار است. شما و خانواده تان احتمالاً پس از تشخیص اسکلروز جانبی آمیوتروفیک، یک دوره غم و اندوه را پشت‌سر خواهید گذاشت.

* امیدوار باشید. پزشک و تیم درمانی به شما کمک خواهد کرد تا بر توانایی‌ها و زندگی سالم خود تمرکز کنید. برخی از افراد مبتلا به ALS بسیار بیشتر از ۳ تا ۵ سال زندگی می‌کنند. برخی هم ۱۰ سال یا بیشتر عمر می‌کنند. حفظ یک چشم‌انداز خوش‌بینانه می‌تواند به بهبود کیفیت زندگی افراد مبتلا به ALS کمک کند.

* به فراتر از تغییرات فیزیکی فکر کنید. بسیاری از افراد مبتلا به اسکلروز جانبی آمیوتروفیک با وجود محدودیت‌های فیزیکی زندگی لذت بخشی دارند. سعی کنید بیماری ALS را تنها به‌عنوان بخشی از زندگی خود در نظر بگیرید، نه کل هویت خود.

* به یک گروه حمایتی بپیوندید. ممکن است در یک گروه حمایتی با دیگرانی که مبتلا به ALS هستند احساس راحتی کنید. عزیزانی که به مراقبت شما کمک می‌کنند نیز ممکن است از یک گروه حمایتی از دیگر مراقبان ALS بهره مند شوند. با صحبت با پزشکتان یا با تماس با انجمن ALS گروه‌های حمایتی را در منطقه خود پیدا کنید.

* اکنون در مورد مراقبتهای پزشکی آینده خود تصمیم گیری کنید. برنامه ریزی برای آینده به شما اجازه می‌دهد تا کنترل تصمیم گیری در مورد زندگی و مراقبت‌های خود را در دست داشته باشید. با کمک پزشک، پرستار بیمارستان یا مددکار اجتماعی خود می‌توانید تصمیم بگیرید که آیا روش‌های درمانی خاصی می‌خواهید یا خیر.

همچنین می‌توانید تصمیم بگیرید که روزهای آخر زندگی را کجا می‌خواهید بگذرانید. ممکن است گزینه‌هایی برای رفتن به مکان‌های مذهبی و زیارتی یا انجام کارهای خیر و پسندیده مانند مراقبت از سالمندان را در نظر بگیرید. برنامه ریزی برای آینده می‌تواند به شما و عزیزانتان کمک کند تا اضطراب‌ها را در خود آرام کنید.

 

آماده شدن برای قرار ملاقات با پزشک

شما ممکن است ابتدا با پزشک خانواده خود در مورد علائم و نشانه‌های ALS مشورت کنید. سپس پزشک شما احتمالاً شما را برای ارزیابی بیشتر به یک پزشک آموزش دیده در حوزه بیماری‌های سیستم عصبی (نورولوژیست) ارجاع خواهد داد.

 

کاری که شما می‌توانید انجام دهید

ممکن است برای تشخیص بیماری خود به آزمایش‌های زیادی نیاز داشته باشید که می‌تواند استرس‌زا و ناامید کننده باشد. این استراتژی‌ها ممکن است به شما حس کنترل بیشتری بدهد.

* علائم را یادداشت کنید. قبل از اینکه متخصص مغز و اعصاب را ببینید، شروع به استفاده از تقویم یا دفترچه یادداشت کنید تا ببینید چه موقع و چگونه متوجه مشکلاتی در راه رفتن، عدم هماهنگی در دست‌ها، تکلم، بلع یا حرکات غیرارادی عضلات می‌شوید. یادداشت‌های شما ممکن است الگویی را نشان دهند که برای تشخیص شما مفید است.

* یک تیم مراقبتی و عصب شناس پیدا کنید. یک تیم مراقبتی یکپارچه به رهبری عصب شناس شما معمولاً برای مراقبت‌های اسکلروز جانبی آمیوتروفیک شما مناسب‌تر است. تیم شما باید با یکدیگر ارتباط برقرار کنند و با نیازهای شما آشنا باشند.

 

از پزشک خود چه انتظاری داشته باشید؟

پزشک خانواده شما سابقه پزشکی و علائم و نشانه‌های شما را بررسی می‌کند. عصب شناس شما و پزشک خانواده تان ممکن است معاینه جسمی و عصبی انجام دهند که ممکن است شامل آزمایش‌های زیر باشد:

 

* رفلکس ها

* قدرت ماهیچه

* کشش پذیری ماهیچه‌ای

* حس لامسه و بینایی

* هماهنگی عضلانی و حرکتی

* تعادل

لایف یار (Lifeyar)، یار زندگی شما

ادامه مطلب
تبلیغات
برای افزودن دیدگاه کلیک کنید

یک پاسخ بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

پزشکی

آنافیلاکسی یا Anaphylaxis

منتشر شده

در

توسط

خلاصه

آنافیلاکسی چیست؟ آنافیلاکسی یا Anaphylaxis یک واکنش آلرژیک شدید و بالقوه تهدیدکننده زندگی است. این واکنش می‌تواند در عرض چند ثانیه یا چند دقیقه قرارگیری در معرض چیزی که به آن حساسیت دارید مانند بادام‌زمینی یا نیش زنبور رخ دهد.

آنافیلاکسی باعث می‌شود که سیستم ایمنی انبوهی از مواد شیمیایی را آزاد کند که می‌تواند باعث ایجاد شوک شود. فشار خون به‌طور ناگهانی کاهش می‌یابد و راه‌های هوایی تنگ می‌شوند و تنفس را مسدود می‌کنند. علائم و نشانه‌ها شامل ضربان سریع، ضعیف، خارش پوست و تهوع و استفراغ است. محرک‌های رایج شامل برخی غذاها، برخی داروها، زهر حشرات و لاتکس است.

آنافیلاکسی نیاز به تزریق اپی نفرین و مراجعه به اورژانس دارد. اگر اپی نفرین ندارید، باید فوراً به اورژانس بروید. اگر آنافیلاکسی بلافاصله درمان نشود، می‌تواند کشنده باشد.

 

علائم

علائم آنافیلاکسی معمولاً در عرض چند دقیقه قرار گرفتن در معرض یک آلرژی رخ می‌دهد. با این حال، گاهی‌اوقات، آنافیلاکسی می‌تواند نیم ساعت یا بیشتر پس از قرار گرفتن در معرض آلرژی نیز رخ دهد. در موارد نادر، آنافیلاکسی ممکن است برای ساعت‌ها به تأخیر بیفتد. علائم آنافیلاکسی و نشانه‌های آنافیلاکسی عبارتند از:

* واکنش‌های پوستی از جمله بروز جوش‌ها و خارش و پوست برافروخته یا رنگ‌پریده

* فشار خون پایین (هیپوتانسیون)

* تنگ شدن راه‌های هوایی و زبان یا گلوی متورم که می‌تواند باعث خس خس و مشکل در تنفس شود

* نبض ضعیف و سریع

* حالت تهوع، استفراغ یا اسهال

* گیجی یا غش کردن

 

چه زمانی به پزشک مراجعه کنیم؟

اگر کودک یا فرد دیگری که با او هستید واکنش آلرژیک شدیدی دارد، منتظر نمانید تا ببینید علائم از بین می‌روند یا خیر.

اگر دچار حمله آنافیلاکسی شدید و یک سرنگ اپی نفرین باخود دارید، بلافاصله آن را تزریق کنید. حتی اگر علائم پس از تزریق بهبود یافت، باز هم باید به اورژانس بروید تا مطمئن شوید که علائم عود نمی‌کنند، حتی اگر قرار است بیشتر در معرض آلرژی نباشید. این واکنش دوم آنافیلاکسیِ دو فازی نامیده می‌شود.

اگر شما یا فرزندتان در گذشته دچار حمله آلرژی شدید یا علائم و نشانه‌های آنافیلاکسی شده‌اید، با پزشک خود حتماً قرار ملاقات بگذارید.

تشخیص و مدیریت طولانی مدت آنافیلاکسی پیچیده‌است، بنابراین احتمالاً باید به پزشک متخصص آلرژی و ایمونولوژی مراجعه کنید.

دلایل

دلایل آنافیلاکسی تا حدودی مشخص است. سیستم ایمنی بدن آنتی بادی‌هایی تولید می‌کند که در برابر مواد خارجی دفاع می‌کنند. این موضوع زمانی خوب است که یک ماده خارجی مضر وجود داشته‌باشد، مانند برخی باکتری‌ها یا ویروس‌های خاص. اما سیستم ایمنی در برخی از افراد نسبت به موادی که به‌طور معمول باعث واکنش آلرژیک نمی‌شوند، بیش از حد واکنش نشان می‌دهند.

علائم آلرژی معمولاً کشنده نیستند، اما یک واکنش آلرژیک شدید می‌تواند منجر به آنافیلاکسی شود. حتی اگر شما یا فرزندتان در گذشته تنها یک واکنش آنافیلاکسی خفیف داشته‌اید، پس از قرار گرفتن در معرض ماده آلرژی زای دیگر، خطر آنافیلاکسی شدیدتر وجود دارد.

شایع‌ترین محرک‌های آنافیلاکسی در کودکان، آلرژی‌های غذایی مانند بادام‌زمینی و مغزهای درختی مانند گردو، بادام درختی، فندق، ماهی، گندم، سویا، کنجد و شیر است. علاوه بر آلرژی به بادام‌زمینی، آجیل، ماهی، کنجد، محرک‌های آنافیلاکسی در بزرگسالان عبارتند از:

* داروهای خاص، از جمله آنتی‌بیوتیک‌ها، آسپرین و سایر داروهای تسکین دهنده درد که بدون نسخه در دسترس هستند، و کنتراست داخل وریدی (IV) مورد استفاده در برخی از آزمایش‌های تصویربرداری

* نیش زنبورها، زنبور زرد اجتماعی، زنبور گاوی، زنبور سرخ و مورچه آتشین

* لاتکس

اگرچه این بیماری شایع نیست، اما برخی از افراد در اثر ورزش‌های هوازی مانند دویدن یا حتی فعالیت‌های بدنی با شدت کم‌تر مانند پیاده روی دچار آنافیلاکسی می‌شوند. خوردن برخی مواد غذایی قبل از ورزش یا ورزش کردن در زمانی که هوا گرم، سرد یا مرطوب است نیز در برخی از افراد با آنافیلاکسی مرتبط است. با پزشک خود در مورد اقدامات احتیاطی که هنگام ورزش باید انجام دهند، صحبت کنید.

اگر نمی‌دانید چه چیزی باعث حمله آلرژی می‌شود، برخی آزمایش‌ها می‌توانند به شناسایی آلرژی کمک کنند. در برخی موارد، علت آنافیلاکسی شناسایی نمی‌شود (آنافیلاکسی ایدیوپاتیک).

 

عوامل خطر

عوامل خطر شناخته شده زیادی برای آنافیلاکسی وجود ندارد، اما برخی از چیزهایی که ممکن است خطر را افزایش دهند عبارتند از:

* آنافیلاکسی قبلی: اگر قبلاً یک‌بار آنافیلاکسی داشته‌باشید، خطر ابتلا به این واکنش جدی افزایش می‌یابد. واکنش‌های آینده ممکن است شدیدتر از واکنش اول باشد.

* آلرژی یا آسم: افرادی که هر دو این بیماری را دارند در معرض خطر ابتلا به آنافیلاکسی هستند.

* بیماریهای خاص دیگر: این بیماری‌ها شامل بیماری قلبی و تجمع نامنظم نوع خاصی از گلبول‌های سفید (ماستوسیتوز) است.

 

عوارض

یک واکنش آنافیلاکتیک می‌تواند تهدیدکننده حیات باشد باشد، زیرا می‌تواند تنفس یا ضربان قلب شما را متوقف کند.

 

پیشگیری

بهترین راه برای پیشگیری از آنافیلاکسی دوری از موادی است که باعث این واکنش شدید می‌شوند.

* فردی که به مواد خاصی آلرژی دارد، باید یک گردن‌بند یا دست بند هشدار پزشکی به‌همراه داشته‌باشد تا نشان دهید به داروهای خاص یا مواد دیگر آلرژی دارید.

* یک کیت اضطراری با داروهای تجویز شده توسط پزشک همیشه در دسترس داشته‌باشید. پزشک شما می‌تواند در مورد آن به شما مشاوره دهد. اگر یک تزریق کننده خودکار اپی نفرین دارید، تاریخ انقضای آن را بررسی کنید و مطمئن شوید که آمپول اپی نفرین را قبل از تاریخ انقضا دوباره تهیه کنید.

* اطمینان حاصل کنید که به تمام پزشکان خود در مورد واکنش‌های دارویی که داشته‌اید اطلاع می‌دهید.

* اگر به حشرات نیش زننده حساسیت دارید، در مورد آنها احتیاط کنید. پیراهن و شلوار بلند بپوشید تا تمام بدن شما پوشش داده شود؛ پابرهنه روی چمن راه نروید؛ رنگ‌های روشن نپوشید؛ عطر، ادکلن یا لوسیون‌های معطر مصرف نکنید؛ و از قوطی‌های نوشابه در فضای باز ننوشید، زیرا حشرات را به‌سمت شما می‌کشاند. هنگام نزدیک شدن به یک حشره نیش‌دار آرامش خود را حفظ کنید. آرام حرکت کنید و به حشره ضربه نزنید.

* اگر آلرژی غذایی دارید، برچسب‌های تمام غذاهایی که می‌خرید و می‌خورید را به‌دقت بخوانید. فرایندهای تولید آن محصول غذایی می‌توانند تغییر کنند، بنابراین مهم است که به‌طور دوره‌ای برچسب‌های غذاهایی که معمولاً می‌خورید را دوباره بررسی کنید.

* هنگام غذا خوردن از خود بپرسید که هر غذا چگونه آماده می‌شود و ببینید حاوی چه موادی است. حتی مقادیر کمی از مواد غذایی که به آنها حساسیت دارید می‌تواند باعث بروز واکنش جدی شود.

 

آماده باشید

حتی اگر مراقب باشید، در برخی موارد احتمالاً در معرض آنچه به آن آلرژی دارید، قرار خواهید گرفت. خوشبختانه شما می‌توانید با دانستن علائم و نشانه‌های واکنش آنافیلاکسی و داشتن برنامه‌ای برای درمان سریع این علائم، سریع و مؤثر به یک آلرژیِ اورژانسی واکنش نشان دهید.

 

تشخیص

ممکن است پزشک شما سؤالاتی در مورد واکنش‌های آلرژیک قبلی از شما بپرسد، از جمله اینکه آیا به مواد خاصی واکنش نشان داده‌اید یا خیر:

* غذاهای ویژه

* داروها

* لاتکس

* نیش حشرات

 

برای کمک به تایید تشخیص:

* ممکن است از شما خواسته شود تا یک آزمایش خون برای اندازه گیری مقدار یک آنزیم خاص (تریپتاز) انجام دهید، آنزیمی که می‌تواند تا سه ساعت پس از آنافیلاکسی افزایش یابد.

* ممکن است با آزمایش‌های پوستی یا آزمایش خون برای تشخیص آلرژی مورد آزمایش قرار بگیرید.

بسیاری از بیماری‌ها علائم و نشانه‌هایی شبیه به آنافیلاکسی دارند.

 

درمان

در طول یک حمله آنافیلاکتیک، اگر باعث شود که تنفس شما متوقف شود یا قلبتان ضربان خود را متوقف سازد، ممکن است نیاز به احیا قلبی ریوی (CPR) داشته‌باشید.

* اپی نفرین (آدرنالین) برای کاهش پاسخ آلرژیک بدن

* اکسیژن دهی برای کمک به تنفس

* آنتی‌هیستامین‌ها و کورتیزون درون وریدی برای کاهش التهاب مجاری هوایی و بهبود تنفس

* یک بتا-آگونیست (مانند آلبوترول) برای تسکین علائم تنفسی

 

در شرایط اضطراری چه باید کرد؟

اگر همراه با کسی هستید که واکنش آلرژیک دارد و علائم شوک را نشان‌می‌دهد، سریع عمل کنید. به‌دنبال پوست رنگ‌پریده، سرد و مرطوب، نبض ضعیف و سریع، مشکل در تنفس، سردرگمی و از دست دادن هوشیاری باشید. بلافاصله موارد زیر را انجام دهید:

* با ۱۱۵ یا اورژانس تماس بگیرید.

* از تزریق کننده خودکار اپی نفرین در صورت دسترسی، با فشار دادن آن به ران فرد استفاده‌کنید.

* دقت کنید که فرد دراز کشیده و پاها را بالا ببرد.

* نبض و تنفس فرد را بررسی کنید و در صورت لزوم، CPR یا سایر اقدامات اولیه را انجام دهید.

 

استفاده از یک تزریق کننده خودکار

بسیاری از افرادی که در معرض خطر آنافیلاکسی هستند، یک تزریق کننده خودکار را با خود حمل می‌کنند. این دستگاه یک سرنگ ترکیبی و سوزن مخفی است که یک دوز دارو را در هنگام فشار دادن به ران تزریق می‌کند. اپی نفرین را قبل از تاریخ انقضای آن جایگزین کنید، زیرا ممکن است به‌درستی کار نکند.

استفاده فوری از تزریق کننده خودکار می‌تواند از بدتر شدن واکنش آنافیلاکسی جلوگیری کند و جان شما یا اطرافیان شما را نجات دهد. مطمئن شوید که می‌دانید چگونه از تزریق کننده خودکار استفاده‌کنید. همچنین، مطمئن شوید که افراد نزدیک به شما می‌دانند چگونه از آن استفاده‌کنند.

 

درمان طولانی مدت

اگر نیش حشرات باعث واکنش آنافیلاکتیک شود، یک سری از واکسن‌های آلرژی (ایمونوتراپی) ممکن است پاسخ آلرژیک بدن را کاهش دهد و از یک واکنش شدید در آینده جلوگیری کند.

متأسفانه در بیشتر موارد هیچ راهی برای درمان بیماری زمینه‌ای سیستم ایمنی که می‌تواند منجر به آنافیلاکسی شود، وجود ندارد.

* سعی کنید از محرک‌های آلرژی دور بمانید.

* در هنگام حمله آنافیلاکسی، می‌توانید با استفاده از تزریق کننده خودکار، دارو را به خودتان تزریق کنید.

 

مقابله و پشتیبانی

داشتن یک واکنش بالقوه تهدیدکننده زندگی ترسناک است، چه برای شما، چه برای دیگران که به شما نزدیک هستند و چه برای فرزندتان. توسعه یک برنامه اقدام اضطراری آنافیلاکسی می‌تواند به آسودگی ذهن شما کمک کند. در صورتی که فرزند شما تجربه واکنش آنافیلاکسی داشته، حتماً این موضوع را با معلمان، مراقبان کودک و سایر افرادی که با کودک شما کار می‌کنند به اشتراک بگذارید.

اگر کودک شما آلرژی شدیدی دارد یا دچار آنافیلاکسی شده‌است، با پرستار مدرسه و معلمان صحبت کنید تا ببینید چه برنامه‌هایی برای مقابله دارند. مطمئن شوید که مسئولان مدرسه یک تزریق کننده خودکار اپی نفرین دارند.

لایف یار (Lifeyar)، یار زندگی شما

ادامه مطلب

پزشکی

خارش مقعدی یا Anal itching

منتشر شده

در

توسط

خلاصه

خارش مقعدی چیست؟ خارش مقعدی یا به انگلیسی Anal itching یک بیماری شایع است. خارش داخل یا اطراف مقعد اغلب شدید است و می‌تواند خجالت آور و ناراحت کننده باشد.

خارش مقعد که به آن خارش اطراف مقعد یا pruritus ani نیز گفته‌می‌شود، چندین علت احتمالی دارد که شامل عفونت، هموروئید و اسهال مداوم است. التهاب پوست که درماتیت نیز نامیده می‌شود، علت دیگری است.

اگر علائم با مراقبت از خود برطرف نشد، با پزشک صحبت کنید.

 

علائم

علائم خارش مقعدی ممکن است شامل خارش شدید، التهاب، سوزش و درد باشد. خارش و سوزش ممکن است کوتاه مدت یا پایدارتر باشد که بستگی به‌علت خارش دارد. خارش مقعدی اغلب در زمان خواب یا در هوای گرم و مرطوب بدتر است.

 

چه زمانی به پزشک مراجعه کنیم

مراقبت‌های پزشکی برای اغلب خارش‌های مقعدی لازم نیست. اما اگر با موارد زیر روبه‌رو هستید حتماً به پزشک مراجعه کنید:

* خارش مقعد شدید یا دائمی است

* خونریزی مقعدی یا نشت مدفوع دارید

* به نظر می‌رسد که ناحیه مقعد دچار عفونت شده‌است

* شما نمی‌توانید بفهمید که چه چیزی باعث خارش دائمی می‌شود

 

دلایل

دلایل احتمالی خارش مقعدی عبارتند از:

* تحریککنندهها. بی اختیاری مدفوع و اسهال طولانی مدت می‌تواند پوست را تحریک کند. یا برنامه مراقبت از پوست شما ممکن است شامل محصولات یا رفتارهایی باشد که پوست شما را تحریک می‌کند. مثال‌ها شامل استفاده از صابون‌های سخت و خشن یا لیف کشیدن و پاک کردن‌های زود به زود و بیش از اندازه سخت.

* عفونت‌ها: این عفونت‌ها شامل عفونت‌های مقاربتی، عفونت‌های کرمکی و عفونت‌های قارچی است.

* بیماری پوستی: گاهی خارش مقعدی نتیجه یک بیماری پوستی خاص مانند خشکی پوست، پسوریازیس یا درماتیت تماسی است.

* سایر بیماری‌ها شامل دیابت، بیماری تیروئید و هموروئیدها می‌شود.

اغلب علت خارش مقعد مشخص نیست. خارش مقعدی در کودکان و خارش مقعدی در بارداری هم وجود دارد و به طور کلی علت ها می تواند مشترک باشد و یا ترکیبی از علت های بالا در علت خارش مقعد دخالت داشته باشند.

 

تشخیص

ممکن است پزشک شما بتواند علت خارش شما را با پرسیدن در مورد علائم، سابقه پزشکی و عادات شخصی شما تشخیص دهد. شما ممکن است به یک معاینه فیزیکی نیاز داشته‌باشید، از جمله یک معاینه مقعدی. شما ممکن است یک آزمایش در مورد کرمک‌های سوزنی داشته‌باشید، اگر پزشک به یک عفونت کرمک‌های سوزنی در شما مشکوک باشد.

اگر علت خارش شما مشخص نیست یا خارش شما به درمان پاسخ نمی‌دهد، پزشک ممکن است شما را به یک متخصص پوست ارجاع دهد. این نوع پزشک درماتولوژیست نامیده می‌شود. در بسیاری از موارد، علت خارش مشخص نیست، اما می‌توان علائم را درمان کرد.

 

درمان

درمان خارش مقعدی به‌علت مشکل بستگی دارد و ممکن است شامل انجام اقدامات خود مراقبتی مانند استفاده از کرم ضد خارش یا درمان عفونت یا بی اختیاری مدفوع باشد.

اگر علائم در شب بدتر می‌شود، ممکن است یک آنتی هیستامین خوراکی تجویز شود. این دارویی است که شما به‌صورت خوراکی آن را مصرف می‌کنید. این دارو می‌تواند به تسکین خارش تا زمانی که یک کرم ضد خارش اثر بگذارد، کمک کند.

 

با مراقبت‌های مناسب اغلب افراد از خارش مقعد رهایی پیدا می‌کنند. اگر خارش ادامه پیدا کرد به پزشک معالج خود مراجعه کنید.

 

سبک زندگی و درمان‌های خانگی

پیشگیری از خارش مقعد عمدتاً شامل یک برنامه شستشوی دقیق است که در طول آن منطقه را تمیز، خنک و خشک نگه داشته و در عین حال از تحریک پوست جلوگیری کنید.

اگر در حال حاضر دچار خارش مقعدی هستید، این مراحل مراقبت از خود را برای کاهش علائم آن امتحان کنید:

* مقعد را به آرامی تمیز کنید. ناحیه اطراف مقعد را هنگامی که آلوده است یا پس از دفع مدفوع با آب تمیز کنید. از تمیز کردن مقعد یا پارچه‌های زبر خودداری کنید. پس از شستن مقعد آن را با یک دستمال نرم یا دستمال توالت خشک کنید.

* نخارانید. خاراندن تنها باعث تسکین کوتاه مدت خارش پوست می‌شود. خاراندن پوست شما را بیشتر تحریک می‌کند. ممکن است با استفاده از یک کمپرس مرطوب کننده در محل یا نشستن در آب وان ولرم با جو دو سر کمی تسکین پیدا کنید. ناخن‌های خود را کوتاه کنید و برای جلوگیری از خاراندن هنگام خواب از دستکش‌های نخی استفاده‌کنید.

* لباس‌زیر نخی سفید بپوشید که با مقعد تماس نداشته‌باشد. این‌کار به خشک نگه داشتن منطقه کمک می‌کند. از پوشیدن شلوار و سایر لباس‌های تنگ خودداری کنید زیرا این لباس‌ها می‌توانند رطوبت را در خود نگه‌دارند.

* از مواد محرک دوری کنید. از مواد شوینده حبابی، دئودورانت‌های ناحیه تناسلی، دستمال توالت‌های معطر و صابون‌های با رایحه تند یا معطر اجتناب کنید. تمیز کردن با آب و صابون ملایم و استفاده نکردن از هیچ محصول دیگری معمولاً بهترین کار است.

* رژیم غذایی خود را تغییر دهید. موارد زیر را تا زمانی که علائم شما برطرف شود، کاهش دهید یا از آنها دوری کنید: چای، قهوه، کولا، الکل، مرکبات، فلفل، محصولات لبنی، غذاهای تند، سس گوجه‌فرنگی و گوجه‌فرنگی. از مصرف بیش از اندازه داروهای مسکن خودداری کنید.

* استفاده از پماد، کرم یا ژل. با استفاده از یک لایه نازک پماد اکسید روی یا زینک اکسید (Desitin, Balmex) یا ژله‌ی نفتی (وازلین) از پوست آسیب دیده در برابر رطوبت محافظت کنید. در صورت نیاز برای کاهش التهاب و خارش، روزانه ۲ تا ۳ بار به‌مدت یک یا دو هفته از کرم هیدرو کورتیزون استفاده‌کنید.

* سبزیجات، غلات کامل و میوه‌های غیرسیگاری بیشتری بخورید. این‌کار به حفظ حرکات منظم روده کمک خواهد کرد. منابع دیگر فیبر، مغزها و دانه‌ها هستند. مکمل‌های فیبر نیز می‌توانند کمک کننده باشند.

 

آماده شدن برای قرار ملاقات با پزشک

اغلب افراد نیازی به مراجعه به یک ارائه دهنده مراقبت‌های بهداشتی در مورد خارش مقعدی ندارند. اما اگر خارش حتی پس از انجام اقدامات مراقبتی متوقف نشد، از او کمک بگیرید. پزشک شما ممکن است شما را به یک پزشک پوست به نام درماتولوژیست، یا به یک پزشک متخصص در درمان مشکلات راست روده و مقعدی ارجاع دهد. این نوع پزشک پروکتولوژیست یا مقعد شناس نامیده می‌شود.

این اطلاعات به شما کمک می‌کند برای قرار ملاقات خود آماده شوید.

 

کاری که می‌توانید انجام دهید

قبل از قرار ملاقات، لیستی از موارد زیر تهیه کنید:

* علائمی که دارید، از جمله مواردی که ممکن است به خارش مقعد ارتباطی نداشته‌باشند

* چه مدت علائم بیماری را داشته‌اید

* تمام داروها، ویتامین‌ها و مکمل‌هایی که مصرف می‌کنید، از جمله دوز آنها

* سؤالاتی که باید از پزشک خود بپرسید

 

برای خارش مقعدی، برخی سؤالات اساسی که باید از پزشک بپرسید عبارتند از:

* مهم‌ترین علت علائم من چیست؟

* من به چه آزمایش‌هایی نیاز دارم؟

* آیا این مشکل موقتی است؟

* چه درمان‌هایی را پیشنهاد می‌کنید؟

* فکر می‌کنید من باید توسط یک متخصص ویزیت شوم؟

* آیا بروشور یا مطالب چاپی دیگری دارید که من بتوانم با خود به خانه ببرم؟ چه وب سایت‌هایی را توصیه می‌کنید؟

 

از پزشک خود چه انتظاری داشته‌باشید؟

پزشک شما احتمالاً چند سؤال از شما می‌پرسد، مانند:

* آیا علائم شما پیوسته بوده‌است، یا می‌آیند و می‌روند؟

* علائم شما چقدر شدید است؟

* آیا تغییرات جدیدی در زمینه مدفوع داشتید، مانند اسهال؟

* شما از چه نوع صابون یا محصولاتی بر روی بدن خود استفاده می‌کنید؟

* به نظر می‌رسد که چه چیزی علائم شما را بهبود می‌بخشد؟

* چه چیزی علائم شما را بدتر می‌کند؟

* آیا متوجه تغییرات دیگری در سلامت عمومی خود شده‌اید؟

* آیا دیگران هم در خانه تجربه مشابهی مانند شما دارند؟

 

در این میان چه کاری می‌توانید انجام دهید

ناحیه مقعد را بلافاصله پس از مدفوع کردن به آرامی بشویید و کاملاً خشک کنید. سعی کنید لباس‌زیر پنبه ای و گشاد بپوشید. سعی کنید از خاراندن مقعد خودداری کنید.

لایف یار (Lifeyar)، یار زندگی شما

ادامه مطلب

پزشکی

فیستول مقعدی یا Anal Fistula

منتشر شده

در

توسط

بررسی اجمالی

فیستول مقعدی چیست؟ فیستول مقعدی که در انگلیسی به آن Anal Fistula می‌گویند تونلی است که بین داخل مقعد و پوست خارجی اطراف مقعد ایجاد می‌شود. مقعد دهانه ماهیچه‌ای در انتهای دستگاه گوارش است که از آن مدفوع از بدن خارج می‌شود.

بیشتر فیستول های مقعدی نتیجه عفونت هستند که در یک غده مقعدی آغاز می‌شود. عفونت باعث آبسه ای می‌شود که خودش تخلیه می‌شود یا با جراحی از طریق پوست کنار مقعد تخلیه می‌شود. این تونل زه کشی باز می‌ماند و غده مقعدی آلوده یا کانال مقعدی را به سوراخی در پوست خارجی اطراف مقعد متصل می‌کند.

جراحی بیشتر اوقات برای درمان فیستول مقعدی مورد نیاز است. گاهی‌اوقات درمان‌های غیر جراحی ممکن است یک گزینه باشد.

 

علائم

علائم فیستول مقعدی می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

* روزنه‌ای روی پوست اطراف مقعد

* منطقه‌ای قرمز و ملتهب در اطراف دهانه تونل

* خروج چرک، خون یا مدفوع از دهانه تونل

* درد در راست روده و مقعد، به‌ویژه هنگام نشستن یا بلند شدن از کاسه توالت

* تب

 

دلایل

بیشتر فیستول های مقعدی برآمده از عفونت هستند که در یک غده مقعدی آغاز می‌شود. عفونت منجر به آبسه ای می‌شود که خودش تخلیه می‌شود یا با جراحی از طریق پوست کنار مقعد تخلیه می‌شود. فیستول تونلی است که زیر پوست در طول این مجرای زه کشی شکل می‌گیرد. این تونل غده مقعدی یا کانال مقعدی را به سوراخی در پوست بیرونی اطراف مقعد متصل می‌کند.

حلقه‌های ماهیچه اسفنکتر در باز شدن مقعد به شما اجازه می‌دهد تا آزاد شدن مدفوع را کنترل کنید. فیستول ها با درگیری خود با این عضلات اسفنکتر دسته بندی می‌شوند. این دسته بندی به جراح کمک می‌کند تا گزینه‌های درمانی را تعیین کند.

 

عوامل خطر

عوامل خطر برای فیستول مقعدی عبارتند از:

* آبسه مقعدی که قبلاً تخلیه شده‌بود

* بیماری کرون یا دیگر بیماری‌های التهابی روده

* تروما در ناحیه مقعدی

* عفونت‌های ناحیه مقعدی

* جراحی یا پرتودرمانی برای درمان سرطان مقعد

فیستول های مقعدی اغلب در بزرگسالان در حدود ۴۰ سالگی رخ می‌دهند اما ممکن است در افراد جوان‌تر هم رخ دهند، به‌خصوص اگر سابقه بیماری کرون وجود داشته‌باشد. فیستول های مقعدی اغلب در مردان نسبت به زنان بیشتر رخ می‌دهند.

بنابراین می‌توانیم بگوییم فیستول مقعدی در مردان بیشتر از فیستول مقعدی در زنان شایع است.

 

عوارض

حتی با درمان مؤثر فیستول مقعدی، عود آبسه و فیستول مقعدی باز هم ممکن است. درمان جراحی ممکن است منجر به ناتوانی در نگهداری مدفوع شود (بی اختیاری مدفوع).

 

تشخیص

برای تشخیص فیستول مقعد، پزشک معالج شما علائم شما را بررسی می‌کند و معاینه فیزیکی انجام می‌دهد. معاینه شامل بررسی ناحیه اطراف و داخل مقعد شما است.

دهانه خارجی فیستول مقعدی معمولاً به‌راحتی بر روی پوست اطراف مقعد دیده‌می‌شود. یافتن دهانه داخلی فیستول در داخل کانال مقعدی پیچیده‌تر است. دانستن مسیر کامل فیستول مقعدی برای درمان مؤثر مهم است.

ممکن است از یک یا چند آزمایش تصویربرداری ریز برای شناسایی تونل فیستول استفاده شود:

* ام آر آی می‌تواند نقشه تونل فیستول را تهیه کند و تصاویر دقیقی از ماهیچه اسفنکتر و دیگر ساختارهای کف لگن ارائه دهد.

* سونوگرافی آندوسکوپی که از امواج صوتی با فرکانس بالا استفاده می‌کند، می‌تواند فیستول، ماهیچه‌های اسفنکتر و بافت‌های اطراف را شناسایی کند.

* فیستولوگرافی یک X-ray از فیستول است که از یک کنتراست تزریق شده برای شناسایی تونل فیستول مقعدی استفاده می‌کند.

* معاینه تحت بیهوشی. جراح روده بزرگ و راست روده ممکن است بی‌هوشی را در طول معاینه فیستول الزامی کند. این‌کار امکان بررسی کامل تونل فیستول را فراهم می‌کند و می‌تواند هر عارضه احتمالی را شناسایی کند.

گزینه‌های دیگر برای شناسایی باز شدن داخلی فیستول عبارتند از:

* کاوشگر فیستول. ابزاری که به‌طور خاص برای قرار گرفتن در یک فیستول طراحی شده است و برای شناسایی تونل فیستول استفاده می‌شود.

* آندوسکوپ. یک آندوسکوپ کوچک برای مشاهده کانال مقعدی استفاده می‌شود.

* سیگموئیدوسکوپی انعطافپذیر یا کولونوسکوپی. این روش‌ها از آندوسکوپ برای بررسی روده بزرگ استفاده می‌کنند. سیگموئیدوسکوپی می‌تواند بخش پایینی روده بزرگ (سیگموئید کولون) را ارزیابی کند. کولونوسکوپی که طول کامل روده بزرگ را بررسی می‌کند، برای بررسی سایر اختلالات مهم است، به‌خصوص اگر پزشک به کولیت اولسراتیو یا بیماری کرون مشکوک باشد.

* یک محلول رنگ تزریقی. این روش ممکن است به پیدا کردن دهانه فیستول کمک کند.

درمان

درمان فیستول مقعدی به محل و پیچیدگی فیستول و علت آن بستگی دارد. هدف ترمیم کامل فیستول مقعدی برای جلوگیری از عود و محافظت از ماهیچه‌های اسفنکتر است. آسیب به این ماهیچه‌ها می‌تواند منجر به بی اختیاری مدفوع شود. اگرچه جراحی معمولاً لازم است، گاهی‌اوقات درمان‌های غیر جراحی ممکن است یک گزینه باشد.

 

گزینه‌های جراحی عبارتند از:

* فیستولتومی (Fistulotomy). جراح دهانه داخلی فیستول را برش می‌دهد، بافت آلوده را خراشیده و خارج می‌کند، و سپس تونل را صاف می‌کند و آن را در جای خود بخیه می‌زند. برای درمان یک فیستولومی پیچیده‌تر، جراح ممکن است نیاز به برداشتن برخی از تونل‌ها داشته‌باشد. فیستولتومی ممکن است در دو مرحله انجام شود، اگر قرار باشد مقدار قابل توجهی از عضله فیستولومی باید بریده شود یا اینکه کل تونل یافت نشود.

* فلپ پیشرفت اندورکتال (Endorectal advancement flap): جراح قبل از برداشتن دهانه داخلی فیستول، یک دریچه از دیواره رکتال ایجاد می‌کند. سپس از این دریچه برای پوشاندن ترمیم استفاده می‌شود. این روش می‌تواند میزان ماهیچه اسفنکتر را که بریده می‌شود، کاهش دهد.

بستن تراکت فیستول در فضای بین اسفنکتر یا LIFT (Ligation of the intersphincteric fistula tract). یک درمان دو مرحله‌ای برای فیستول های عمیق یا بیشتر است. LIFT به جراح اجازه می‌دهد تا به فیستول بین ماهیچه‌های اسفنکتر دسترسی داشته‌باشد و از برش آنها جلوگیری کند. ابتدا یک رشته ابریشمی یا لاتکس در تونل فیستول قرار می‌گیرد و به‌مرور زمان آن را گشاد می‌کند. چند هفته بعد، جراح بافت آلوده را از بین می‌برد و دهانه فیستول داخلی را می‌بندد.

 

گزینه‌های غیر جراحی بر این پایه اند:

  • کارگذاری seton. جراح یک سِتون یا فتیله را در فیستول قرار می‌دهد تا به تخلیه عفونت کمک کند. این‌کار به تونل اجازه می‌دهد تا التیام یابد. این روش ممکن است با جراحی ترکیب شود.
  • چسب فیبرین و پلاگ کلاژن. جراح تونل را تمیز می‌کند و با بخیه دهانه داخلی را می‌بندد. چسب مخصوص ساخته شده از پروتئین فیبرین سپس از طریق دهانه خارجی فیستول تزریق می‌شود. تونل فیستول مقعدی را می‌توان با یک پلاس پروتئین کلاژن مهر و موم کرد و سپس بست.
  • دارو. اگر بیماری کرون علت فیستول مقعدی باشد، ممکن است دارو بخشی از فرایند درمان باشد. تجویز داروی فیستول مقعدی حتماً باید با نظر پزشک انجام شود.

 

در مواردی که فیستول مقعدی پیچیده باشد، ممکن است روش‌های جراحی تهاجمی‌تر یا با برش بیشتر توصیه شود، از جمله:

* استومی و استوما. جراح یک دهانه موقت در شکم ایجاد می‌کند تا خروجی روده‌ها را از مجرای مقعد دور کند. ضایعات در کیسه‌ای روی شکم جمع می‌شوند. این روش به ناحیه مقعد اجازه می‌دهد تا التیام یابد.

* فلپ ماهیچه: در فیستول های مقعدی بسیار پیچیده، تونل ممکن است با بافت ماهیچه‌ای سالم از ناحیه ران، لب‌های واژن یا باسن پر شود.

 

سبک زندگی و درمان‌های خانگی

پزشک شما ممکن است اقداماتی را برای راحت‌تر کردن شرایط زندگی شما در طول درمان پیشنهاد کند:

* در صورت نیاز از داروهای مسکن استفاده‌کنید

* در وان آب گرم بنشینید

* افزودن فیبر به رژیم غذایی و نوشیدن مقدار زیادی مایع برای جلوگیری از یبوست

* از زور زدن در هنگام دفع مدفوع خودداری کنید

 

آماده شدن برای قرار ملاقات با پزشک

اگر فیستول مقعدی دارید، ممکن است به متخصص بیماری‌های گوارشی (gastroenterologist) یا جراح روده بزرگ و رکتال ارجاع داده شوید.

این اطلاعات به شما کمک می‌کند برای قرار ملاقات آماده شوید.

 

کاری که می‌توانید انجام دهید

هنگامی که قرار ملاقات را می‌گذارید از خود بپرسید که آیا کاری لازم است از قبل انجام دهید، مانند غذا نخوردن برای مدتی قبل از انجام یک ویژه. فهرستی از موارد زیر تهیه کنید:

* علائم شما، حتی اگر ممکن است به‌دلیل قرار ملاقات شما بی ارتباط به نظر برسند

* اطلاعات کلیدی شخصی، از جمله استرس‌های عمده، تغییرات اخیر در زندگی و سابقه پزشکی شخصی و خانوادگی

* همه داروها، ویتامین‌ها، گیاهان دارویی یا مکمل‌های دیگری که مصرف می‌کنید، از جمله دوزها

* سؤالاتی که باید از پزشک خود بپرسید

 

برخی از سؤالات اساسی که باید پرسید عبارتند از:

* چه چیزی ممکن است باعث علائم من شود؟

* آیا علل احتمالی دیگری برای علائم من وجود دارد؟

* آیا من به آزمایش احتیاج دارم؟

* آیا بیماری من موقتی است یا ادامه‌دار؟

* آیا پیشنهادهای غذایی خاصی وجود دارد که من باید دنبال کنم؟

* آیا محدودیت‌هایی وجود دارد که باید رعایت کنم؟

* شما چه درمانی را توصیه می‌کنید؟

* جایگزین‌های روش اصلی که پیشنهاد می‌کنید چیست؟

* چگونه می‌توانم آنها را در کنار هم مدیریت کنم؟

* آیا بروشور یا سایر مطالب چاپی در مورد این بیماری وجود دارد؟ شما چه وب سایت‌هایی را توصیه می‌کنید؟

در زمان ملاقات از پرسیدن سؤال‌های دیگری که به ذهنتان می‌رسد خودداری نکنید.

 

از پزشک خود چه انتظاری داشته‌باشید

ممکن است پزشک از شما بپرسد:

* علائم شما از چه زمانی شروع شد؟

* آیا علائم شما مداوم بوده یا فقط گاهی‌اوقات؟

* علائم شما چقدر شدید است؟

* علائم خود را از چه نقطه‌ای بیشتر احساس می‌کنید؟

* آیا به نظر می‌رسد که چیزی علائم شما را بهبود می‌بخشد؟

* به نظر می‌رسد چه چیزی علائم شما را بدتر می‌کند؟

* آیا بیماری دیگر مانند بیماری کرون هم دارید؟

* آیا با یبوست مشکل دارید؟

لایف یار (Lifeyar)، یار زندگی شما

ادامه مطلب
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات

برترین ها