با ما همراه باشید

پزشکی

آنژین یا Angina

منتشر شده

در

خلاصه

آنژین چیست؟ آنژین یا به انگلیسی Angina یک نوع درد قفسه‌سینه است که در اثر کاهش جریان خون به قلب ایجاد می‌شود. آنژین نشانه بیماری عروق کرونر است.

به آنژین همچنین آنژین صدری نیز گفته‌می‌شود.

درد آنژین اغلب به‌صورت چلاندگی، فشار، سنگینی، سفتی یا درد در قفسه‌سینه توصیف می‌شود. ممکن است احساس سنگینی روی قفسه‌سینه باشد. آنژین صدری ممکن است درد جدیدی باشد که باید توسط یک ارائه دهنده مراقبت‌های بهداشتی بررسی شود، یا درد مکرر که با درمان از بین می‌رود.

اگرچه آنژین نسبتاً شایع است، اما تشخیص آن از سایر انواع دردهای قفسه‌سینه مانند ناراحتی سوء هاضمه هنوز هم می‌تواند دشوار باشد. اگر درد قفسه‌سینه توضیح داده نشده‌ای دارید، فوراً از پزشک کمک بگیرید.

 

انواع آنژین

انواع مختلفی از آنژین وجود دارد. نوع آن به‌علت و اینکه آیا استراحت یا دارو علائم را تسکین می‌دهد یا خیر، بستگی دارد.

* آنژین پایدار: آنژین پایدار شایع‌ترین شکل آنژین است. معمولاً در طول فعالیت (ورزش) اتفاق می‌افتد و با استراحت یا مصرف داروهای آنژین از بین می‌رود. برای مثال، دردی که هنگام راه رفتن در سراشیبی یا در هوای سرد به وجود می‌آید ممکن است آنژین باشد.

درد آنژین پایدار قابل پیش بینی است و معمولاً شبیه به عودهای قبلی درد قفسه‌سینه است. درد قفسه‌سینه معمولاً مدت کوتاهی، شاید پنج دقیقه یا کم‌تر طول می‌کشد.

* آنژین ناپایدار (یک شرایط اضطراری): این نوع غیرقابل پیش بینی است و در حالت استراحت رخ می‌دهد. یا درد آنژین بدتر می‌شود و با تلاش فیزیکی کمتری رخ می‌دهد. معمولاً شدید است و بیشتر از آنژین پایدار طول می‌کشد، شاید ۲۰ دقیقه یا بیشتر. درد با استراحت یا داروهای معمول آنژین از بین نمی‌رود. اگر جریان خون بهبود نیابد، قلب از اکسیژن محروم می‌شود و حمله قلبی رخ می‌دهد.

* آنژین متغیر (آنژین پرینزمتال): آنژین متغیر که به آن آنژین پرینزمتال نیز گفته‌می‌شود، به‌دلیل بیماری عروق کرونر نیست. این بیماری ناشی از اسپاسم در شریان‌های قلب است که به‌طور موقت جریان خون را کاهش می‌دهد. درد شدید قفسه‌سینه علامت اصلی آنژین متغیر است. این درد اغلب به‌صورت دوره‌ای و معمولاً در زمان استراحت و شب ممکن است رخ دهد.

* آنژین مقاوم: عودهای آنژین که با وجود مصرف ترکیبی از داروها و تغییرات سبک‌زندگی، همچنان بسیار رخ می‌دهد.

 

علائم

علائم آنژین صدری شامل درد و ناراحتی قفسه‌سینه است. درد یا ناراحتی قفسه‌سینه ممکن است اینطور احساس شود:

* احساس سوزش

* احساس پر بودن

* فشار

* احساس فشردگی در سینه

درد ممکن است در بازوها، گردن، فک، شانه یا پشت نیز احساس شود.

 

سایر علائم آنژین عبارتند از:

* سرگیجه

* خستگی

* تهوع

* تنگی نفس

* عرق کردن

شدت، شدت و نوع آنژین می‌تواند متفاوت باشد. علائم جدید یا متفاوت ممکن است نشان دهنده شکل خطرناک‌تر آنژین (آنژین ناپایدار) یا حمله قلبی باشد.

هر گونه علائم جدید یا بدتر شدن آنژین باید فوراً توسط یک پزشک ارزیابی شود که می‌تواند تعیین کند آیا شما آنژین پایدار دارید یا ناپایدار.

 

آنژین در زنان

علائم آنژین در زنان می‌تواند با علائم کلاسیک آنژین متفاوت باشد. این تفاوت‌ها ممکن است منجر به تأخیر در جستجوی درمان شود. به‌عنوان‌مثال، درد قفسه‌سینه یک علامت شایع در زنان مبتلا به آنژین است، اما ممکن است تنها علامت یا شایع‌ترین علامت برای زنان نباشد. زنان همچنین ممکن است علائمی مانند موارد زیر را تجربه کنند:

* ناراحتی در گردن، فک، دندان یا پشت

* تهوع

* تنگی نفس

* تیر کشیدن به‌جای فشار قفسه‌سینه

* درد معده (درد شکمی)

 

چه زمانی به پزشک مراجعه کنیم

اگر درد قفسه‌سینه شما بیش از چند دقیقه طول می‌کشد و هنگام استراحت یا مصرف داروهای آنژین از بین نمی‌رود، ممکن است نشانه‌ای از حمله قلبی باشد. با ۱۱۵ یا فوریت‌های پزشکی تماس بگیرید. تنها در صورتی خودتان را به‌صورت شخصی به بیمارستان برسانید که گزینه حمل و نقل دیگری وجود نداشته‌باشد.

اگر ناراحتی قفسه‌سینه یک علامت جدید برای شما است، مهم است که به پزشک مراجعه کنید تا علت آن را مشخص کند و درمان مناسب را دریافت کنید. اگر آنژین پایدار تشخیص داده شده و یا اینکه بدتر شده یا تغییر کرده‌است، فوراً از پزشک کمک بگیرید.

دلایل

دلایل آنژین مختلف است و به طور کلی علت آنژین کاهش جریان خون به عضله قلب است. خون اکسیژنی را حمل می‌کند که عضله قلب برای زنده ماندن به آن نیاز دارد. هنگامی که عضله قلب اکسیژن کافی دریافت نمی‌کند، باعث وضعیتی به نام ایسکمی یا خون کاستی می‌شود.

شایع‌ترین علت کاهش جریان خون به عضله قلب، بیماری عروق کرونر (CAD) است. شریان‌های قلب (کورونری) می‌توانند توسط رسوبات چربی به نام پلاک‌ها باریک شوند. این امر آترواسکلروز نامیده می‌شود.

اگر پلاک‌های موجود در یک رگ خونی پاره شده یا یک لخته خون تشکیل شود، می‌تواند به‌سرعت جریان از طریق یک شریان باریک شده را مسدود کرده یا کاهش دهند. این امر می‌تواند به‌طور ناگهانی و شدید جریان خون به عضله قلب را کاهش دهد.

در طول زمان‌های تقاضای اکسیژن پایین – برای مثال در هنگام استراحت- ماهیچه قلب ممکن است هنوز بدون ایجاد علائم آنژین قادر به کار بر اساس مقدار کاهش یافته جریان خون باشد. اما هنگامی که تقاضا برای اکسیژن بالا می‌رود، مانند هنگام ورزش، آنژین صدری می‌تواند نتیجه دهد.

 

عوامل خطر

موارد زیر ممکن است خطر آنژین را افزایش دهد:

* افزایش سن. آنژین صدری در افراد بالای ۶۰ سال و بالاتر شایع‌تر است.

* سابقه خانوادگی بیماری قلبی. اگر مادر، پدر یا هر کدام از خواهران و برادران شما بیماری قلبی یا حمله قلبی داشته‌اند یا دارند، به پزشک خود بگویید.

* مصرف دخانیات. سیگار کشیدن، جویدن تنباکو و قرار گرفتن طولانی مدت در معرض دود استفاده شده‌ی دیگران می‌تواند به پوشش شریان‌ها آسیب برساند و به ذخایر کلسترول اجازه جمع آوری و مسدود کردن جریان خون را بدهد.

* دیابت. دیابت خطر بیماری عروق کرونر را افزایش می‌دهد که با سرعت بخشیدن به آترواسکلروز و افزایش سطح کلسترول منجر به آنژین و حملات قلبی می‌شود.

* فشار خون بالا. در طول زمان، فشار خون بالا با تسریع سخت شدن سرخرگ‌ها به سرخرگ‌ها آسیب می‌رساند.

* کلسترول یا تریگلیسیرید بالا. کلسترول بد بسیار بالا – لیپوپروتئین با چگالی پایین (LDL) – در خون می‌تواند باعث تنگ شدن شریان‌ها شود. LDL بالا خطر آنژین و حملات قلبی را افزایش می‌دهد. سطح بالای تری‌گلیسرید در خون نیز ناسالم است.

* سایر بیماری‌ها. بیماری مزمن کلیه، بیماری شریان محیطی، سندرم متابولیک یا سابقه سکته مغزی خطر آنژین را افزایش می‌دهد.

* ورزش نکردن بهاندازه کافی. سبک‌زندگی غیرفعال به افزایش کلسترول بالا، فشار خون بالا، دیابت نوع ۲ و چاقی کمک می‌کند. با پزشک خود در مورد نوع و مقدار ورزش که برای شما بهتر است صحبت کنید.

* چاقی. چاقی یک عامل خطر برای بیماری‌های قلبی است که می‌تواند باعث آنژین صدری شود. اضافه وزن کار قلب را برای تأمین خون بدن سخت‌تر می‌کند.

* استرس عاطفی. استرس و خشم بیش از حد می‌تواند فشار خون را بالا ببرد. افزایش هورمون‌های تولید شده در طول استرس می‌تواند شریان‌ها را تنگ کرده و آنژین را بدتر کند.

* داروها. داروهایی که رگ‌های خونی را تنگ می‌کنند، مانند برخی داروهای میگرن، ممکن است باعث تحریک آنژین صدری شوند.

* و مصرف مواد مخدر. کوکائین و سایر محرک‌ها می‌توانند باعث اسپاسم عروق خونی و تحریک آنژین شوند.

* دمای سرد. قرار گرفتن در معرض دمای سرد می‌تواند آنژین پرینزمتال را تحریک کند.

 

عوارض

درد قفسه‌سینه که همراه با آنژین صدری رخ می‌دهد می‌تواند انجام برخی فعالیت‌ها مانند راه رفتن را دشوار کند اما خطرناک‌ترین عارضه آن حمله قلبی است.

علائم و نشانه‌های هشداردهنده حمله قلبی عبارتند از:

* فشار، احساس پر بودن یا درد فشاری در مرکز قفسه‌سینه که بیش از چند دقیقه طول می‌کشد

* درد از سینه تا شانه، بازو، کمر یا حتی تا دندان‌ها و فک گسترش می‌یابد.

* غش

* احساس اینکه به‌زودی اتفاق بدی خواهد افتاد

* افزایش میزان درد قفسه‌سینه

* تهوع و استفراغ

* درد مداوم در ناحیه فوقانی شکم

* تنگی نفس

* عرق کردن

اگر هر یک از این علائم را دارید، فوراً به پزشک مراجعه کنید.

 

پیشگیری

شما می‌توانید با دنبال کردن همان تغییرات سبک‌زندگی که برای درمان آنژین استفاده می‌شود، به پیشگیری از آنژین کمک کنید. این تغییرات عبارتند از:

* سیگار نکشیدن

* خوردن یک رژیم‌غذایی سالم

* اجتناب از مصرف الکل

* ورزش کردن به‌طور منظم

* حفظ وزن سالم

* مدیریت سایر بیماری‌های مرتبط با بیماری قلبی

* کاهش استرس

* دریافت واکسن‌های توصیه شده برای جلوگیری از عوارض قلبی

 

تشخیص

برای تشخیص آنژین، پزشک شما یک معاینه فیزیکی انجام خواهد داد و سؤالاتی در مورد علائم شما خواهد پرسید.

آزمایش‌های مورد استفاده برای تشخیص آنژین صدری و تایید آن عبارتند از:

* الکتروکاردیوگرام (ECG یا EKG): این آزمایش سریع و بدون درد، فعالیت الکتریکی قلب را اندازه گیری می‌کند. تکه‌های چسبنده (الکترودها) بر روی قفسه‌سینه و گاهی دست‌ها و پاها قرار می‌گیرند. نوار قلب الکترودها را به کامپیوتر متصل می‌کند که نتایج آزمایش را نشان‌می‌دهد. یک ECG می‌تواند نشان دهد که آیا قلب خیلی تند می‌تپد، خیلی کند می‌تپد یا اصلاً قطع شده‌است.

* X-ray قفسهسینه. وضعیت قلب و ریه‌ها را نشان‌می‌دهد. X-ray قفسه‌سینه ممکن است برای تعیین اینکه آیا بیماری دیگری باعث علائم درد قفسه‌سینه می‌شود یا خیر و دیدن اینکه آیا قلب بزرگ شده‌است یا خیر، انجام‌می‌شود.

* آزمایش خون: زمانی که عضله قلب آسیب می‌بیند، مانند آسیب در اثر یک حمله قلبی، آنزیم‌های خاصی از قلب وارد جریان خون می‌شوند. آزمایش خون آنزیم قلبی می‌تواند به تشخیص این مواد کمک کند.

* تست ورزش یا تست استرس: گاهی‌اوقات تشخیص آنژین زمانی که قلب سخت‌تر کار می‌کند آسان‌تر است. یک تست استرس معمولاً شامل راه رفتن روی تردمیل یا سوار شدن بر دوچرخه ثابت در حالی که قلب تحت نظارت است تعریف می‌شود. سایر تست‌ها ممکن است همزمان با تست استرس انجام شوند. اگر نمی‌توانید ورزش کنید، ممکن است به شما داروهایی داده شود که تأثیر ورزش بر قلب را تقلید کند.

* اکوکاردیوگرام: یک اکوکاردیوگرام از امواج صوتی برای ایجاد تصاویری از قلب در حال حرکت استفاده می‌کند. این تصاویر می‌توانند نشان دهند که چگونه خون در قلب جریان دارد. یک اکوکاردیوگرام ممکن است در طول یک آزمایش استرس انجام شود.

* تست استرس هستهای: یک تست استرس هسته‌ای به‌اندازه گیری جریان خون به عضله قلب در حالت استراحت و در طول استرس کمک می‌کند. تست استرس هسته‌ای شبیه به یک آزمایش استرس معمولی است، اما در طول یک آزمایش استرس هسته‌ای، یک ردیاب رادیواکتیو به جریان خون تزریق می‌شود. یک اسکنر خاص نشان‌می‌دهد که ردیاب چگونه در شریان‌های قلب حرکت می‌کند. مناطقی که مقدار کمی از ردیاب دارند یا اصلاً ندارند، نشان دهنده جریان خون ضعیف هستند.

* توموگرافی کامپیوتری قلبی (CT). برای این آزمایش، شما معمولاً روی یک میز در داخل یک دستگاه به‌شکل دونات قرار می‌گیرید. یک لوله اشعه ایکس در داخل دستگاه به‌دور بدن می‌چرخد و تصاویر قلب و قفسه‌سینه را جمع آوری می‌کند. یک سی تی اسکن قلبی می‌تواند نشان دهد که آیا قلب بزرگ شده‌است یا شریان‌های قلب باریک شده‌اند.

* تصویربرداری رزونانس مغناطیسی قلب (MRI). این آزمایش از میدان‌های مغناطیسی و امواج رادیویی برای ایجاد تصاویر دقیق از قلب استفاده می‌کند. شما معمولاً روی یک میز در داخل یک دستگاه لوله مانند به‌صورت دراز کشیده قرار می‌گیرید که تصاویر دقیقی از ساختار قلب و رگ‌های خونی تولید می‌کند.

* آنژیوگرافی کورونری. آنژیوگرافی کورونری از تصویربرداری اشعه ایکس برای بررسی داخل رگ‌های خونی قلب استفاده می‌کند و بخشی از یک گروه کلی از روش‌ها به نام کاتتریزاسیون قلبی است.

یک متخصص یک لوله نازک (کاتتر) را از طریق یک رگ خونی در بازو یا کشاله ران به یک سرخرگ در قلب وصل می‌کند و رنگی را از طریق کاتتر تزریق می‌کند. رنگ باعث می‌شود سرخرگ‌های قلب به‌صورت واضح‌تر در یک X-ray ظاهر شوند. پزشک شما ممکن است این نوع X-ray را آنژیوگرام بنامد.

 

درمان

گزینه‌های درمان آنژین عبارتند از:

* تغییرات سبک‌زندگی

* داروها

* آنژیوپلاستی و استنت گذاری

* جراحی قلب باز (جراحی بای پس کورونری)

 

اهداف درمان آنژین صدری کاهش دفعات و شدت علائم و کاهش خطر حمله قلبی و مرگ است.

اگر آنژین ناپایدار یا درد آنژین دارید که با آنچه معمولاً قبلاً تجربه کردید متفاوت است، حتماً به درمان فوری نیاز خواهید داشت.

 

داروها

اگر تغییرات سبک‌زندگی مانند خوردن غذای سالم و ورزش باعث بهبود سلامت قلب و تسکین دردهای آنژین نشود، ممکن است داروهایی برای درمان آنژین نیاز باشد:

* نیترات‌ها. نیترات‌ها اغلب برای درمان آنژین استفاده می‌شود. نیترات‌ها رگ‌های خونی را شل و گشاد می‌کند تا خون بیشتری به قلب برسد. رایج‌ترین شکل نیترات که برای درمان آنژین استفاده می‌شود نیتروگلیسیرین است. قرص نیتروگلیسیرین زیر زبان قرار می‌گیرد. پزشک شما ممکن است مصرف نیترات را قبل از فعالیت‌هایی که معمولاً باعث تحریک آنژین می‌شوند، توصیه کند.

* آسپرین. آسپرین لخته شدن خون را کاهش می‌دهد و جریان خون از طریق شریان‌های باریک قلب را آسان‌تر می‌کند. جلوگیری از لخته شدن خون می‌تواند خطر حمله قلبی را کاهش دهد. قبل از هر چیز مصرف آسپرین روزانه را بدون صحبت با پزشکتان شروع نکنید.

* داروهای ضد انعقاد خون. برخی از داروها مانند کلوپیدوگرل (clopidogrel)، پراسوگرل (Effient) و تیکاگرل (ticagrelor) احتمال چسبیدن پلاکت‌های خون به‌هم را کم می‌کنند، بنابراین خون لخته نمی‌شود. اگر نمی‌توانید آسپرین مصرف کنید ممکن است یکی از این داروها توصیه شود.

* مسدود کنندههای بتا. مسدود کننده‌های بتا باعث می‌شوند که قلب آهسته‌تر و با نیروی کمتری تپش کند که فشار خون را کاهش می‌دهد. این داروها همچنین رگ‌های خونی را آرام می‌کنند که جریان خون را بهبود می‌بخشد.

* استاتین‌ها. استاتین‌ها داروهایی هستند که برای کاهش کلسترول خون مورد استفاده قرار می‌گیرند. کلسترول بالا یک عامل خطر برای بیماری قلبی و آنژین است. استاتین ماده‌ای را که بدن برای تهیه کلسترول نیاز دارد مسدود می‌کند. آن‌ها به جلوگیری از انسداد رگ‌های خونی کمک می‌کنند.

* مسدودکنندههای کانال کلسیم. مسدودکننده‌های کانال کلسیم که آنتاگونیست های کلسیم نیز نامیده می‌شوند، برای بهبود جریان خون، رگ‌های خونی را شل و گشاد می‌کنند.

* سایر داروهای فشار خون. داروهای دیگری که فشار خون را کاهش می‌دهند شامل مهارکننده‌های آنزیم آنژیوتانسین (ACE) یا مسدودکننده‌های گیرنده آنژیوتانسین II (ARBS) هستند. اگر فشار خون بالا، دیابت، علائم نارسایی قلبی یا بیماری مزمن کلیوی دارید، پزشک شما ممکن است یکی از این نوع داروها را تجویز کند.

رانولازین (Ranexa). این دارو ممکن است برای آنژین پایدار مزمن تجویز شود که با داروهای دیگر بهتر نمی‌شود. ممکن است به‌تنهایی یا با داروهای دیگر آنژین، مانند مسدودکننده کانال کلسیم، مسدودکننده بتا یا نیتروگلیسیرین استفاده شود.

 

روش‌های درمان

گاهی‌اوقات، یک گزینه غیر دارویی به نام دستگاه فشار نده متناوب خارجی (EECP) ممکن است برای افزایش جریان خون به قلب توصیه شود. با EECP، ضربات فشاریِ خون در اطراف ساق پا، ران‌ها و لگن قرار می‌گیرند. EECP نیاز به چندین جلسه درمان دارد. EECP ممکن است به کاهش علائم در افراد مبتلا به آنژین کنترل نشده کمک کند.

 

جراحی و روش‌های دیگر

اگر سبک‌زندگی و داروها یا سایر درمان‌ها تغییر کند اما درد آنژین را کاهش نیابد، ممکن است به یک روش کاتتر یا جراحی قلب باز نیاز باشد.

جراحی‌ها و روش‌های مورد استفاده برای درمان آنژین و بیماری عروق کرونر عبارتند از:

* آنژیوپلاستی با استنت. در طول آنژیوپلاستی که به آن مداخله عروق کرونر (PCI) نیز گفته‌می‌شود، یک بالون کوچک در شریان باریک شده قرار می‌گیرد. بالون برای گشاد کردن شریان باد می‌شود، و سپس یک توری سیمی با مش کوچک (استنت) معمولاً برای باز نگه داشتن شریان قرار می‌گیرد.

آنژیوپلاستی با استنت گذاری جریان خون در قلب را بهبود می‌بخشد و آنژین را کاهش یا حذف می‌کند. اگر تغییرات سبک‌زندگی و داروها به‌طور مؤثر آنژین مزمن و پایدار را درمان نکنند، آنژیوپلاستی با استنت گذاری ممکن است گزینه درمانی خوبی برای افراد مبتلا به آنژین ناپایدار باشد.

* جراحی قلب باز (جراحی بای پس عروق کرونری). در طول جراحی برای پس شریان کرونری، از یک سیاه رگ یا سرخرگ از جایی دیگر در بدن برای دور زدن یک سرخرگ مسدود یا باریک قلب استفاده می‌شود. جراحی بای پس جریان خون به قلب را افزایش می‌دهد. این یک گزینه درمانی برای آنژین ناپایدار و آنژین پایدار است که به درمان‌های دیگر پاسخ نداده‌است.

 

سبک‌زندگی و درمان‌های خانگی

بیماری قلبی اغلب علت آنژین است. ایجاد تغییرات در سبک‌زندگی برای سالم نگه داشتن قلب بخش مهمی از درمان آنژین است. این استراتژی‌ها را امتحان کنید:

* سیگار نکشید و از قرار گرفتن در معرض دود دخانیات دیگران اجتناب کنید. اگر به‌کمک برای ترک سیگار نیاز دارید، با پزشک خود در مورد درمان ترک سیگار صحبت کنید.

* ورزش کرده و وزن خود را مدیریت کنید. به‌عنوان یک هدف کلی، هر روز حداقل ۳۰ دقیقه فعالیت بدنی متوسط داشته‌باشید. اگر اضافه وزن دارید، با پزشک خود در مورد گزینه‌های ایمن وزن مطلوب صحبت کنید. از پزشک خود بپرسید چه وزنی برای شما بهتر است.

* یک رژیم‌غذایی سالم با نمک کم و چربی‌های اشباع و ترانس و غنی از غلات کامل، میوه‌ها و سبزیجات بخورید.

* دیابت، فشار خون بالا و کلسترول خون بالا می‌توانند منجر به آنژین شوند.

* تمرین تسکین استرس. ورزش بیشتر، تمرین ذهن آگاهی و ارتباط با دیگران در گروه‌های حمایتی برخی از راه‌های کاهش استرس عاطفی هستند.

* از مصرف الکل خودداری کنید. در صورتی که می‌خواهید از خطر بیماری‌های قلبی دور بمانید، حتماً در مصرف مشروبات الکلی به‌طور جدی بازنگری کنید. مصرف الکل می‌تواند صدمات جبران ناپذیری را بر قلب شما وارد کند که در بسیاری از موارد می‌تواند کشنده باشد.

 

آماده شدن برای قرار ملاقات

اگر درد ناگهانی قفسه‌سینه دارید (آنژین ناپایدار)، فوراً با ۱۱۵ یا شماره اورژانس محلی خود تماس بگیرید.

اگر سابقه خانوادگی قوی در مورد بیماری‌های قلبی دارید، با پزشک خود قرار ملاقات بگذارید.

قرار ملاقات می‌توانند مختصر و خلاصه باشند و اغلب بحث‌های زیادی در مورد آنها وجود دارد. بنابراین ایده خوبی است که قدم‌هایی برای آماده شدن برای انتصاب خود بردارید. در اینجا برخی اطلاعات برای کمک به شما برای آماده شدن و آنچه که باید از پزشک خود انتظار داشته‌باشید آورده شده‌است.

 

کاری که می‌توانید انجام دهید

* از هر گونه محدودیت پیش از قرار ملاقات آگاه باشید. هنگامی که قرار ملاقات را می‌گذارید، از خود بپرسید که آیا کاری لازم است از قبل انجام دهید، مانند محدود کردن رژیم‌غذایی. برای مثال، ممکن است لازم باشد برای یک دوره زمانی برای آزمایش کلسترول خون از خوردن یا نوشیدن پرهیز کنید.

* هر علامتی که دارید، از جمله هر علامتی که ممکن است به آنژین ارتباطی نداشته‌باشد را یادداشت کنید.

* اطلاعات شخصی کلیدی، از جمله سابقه‌ی خانوادگی آنژین صدری، درد قفسه‌سینه، بیماری قلبی، سکته مغزی، فشار خون بالا یا دیابت، و هر گونه استرس عمده یا تغییرات زندگی اخیر را یادداشت کنید.

* فهرستی از تمام داروها، ویتامین‌ها یا مکمل‌هایی که مصرف می‌کنید و دوز آنها تهیه کنید.

* در صورت امکان یکی از اعضای خانواده یا دوستان خود را در کنار خود داشته‌باشید. گاهی‌اوقات به‌خاطر سپردن تمام اطلاعاتی که در طول یک قرار ملاقات به شما ارائه می‌شود دشوار است. کسی که شما را همراهی می‌کند ممکن است چیزی را به یاد بیاورد که از دست داده یا فراموش کرده‌اید.

* برای بحث در مورد رژیم‌غذایی و عادات ورزشی خود آماده باشید. اگر در حال حاضر یک رژیم‌غذایی یا برنامه ورزشی را دنبال نمی‌کنید، با پزشک خود در مورد هر چالشی که ممکن است در شروع کار با آن مواجه شوید، صحبت کنید.

* سؤالاتی را بنویسید تا از ارائه دهنده خدمات درمانی خود بپرسید.

 

زمان شما با ارائه دهنده مراقبت‌های بهداشتی محدود است، بنابراین تهیه لیستی از سؤالات به شما کمک می‌کند تا بیش‌ترین زمان خود را با هم سپری کنید. برای آنژین، برخی سؤالات اساسی که باید از ارائه دهنده مراقبت‌های بهداشتی خود بپرسید عبارتند از:

* مهم‌ترین علت علائم درد قفسه‌سینه من چیست؟

* من به چه نوع آزمایش‌هایی نیاز دارم؟ چگونه باید برای این آزمایش‌ها آماده شوم؟

* چه درمان‌هایی را توصیه می‌کنید و چرا؟

* ایمن‌ترین نوع و میزان فعالیت بدنی برای من چیست؟

* چگونه می‌توانم این شرایط را به بهترین نحو مدیریت کنم؟

* هر چند وقت یک‌بار باید در مورد آنژین خودم با شما صحبت کنم؟

* آیا بروشور یا سایر مطالب چاپ شده‌ای هست که بتوانم با خود به خانه ببرم؟

* شما بازدید از چه وب سایت‌هایی را توصیه می‌کنید؟

در پرسیدن سؤال‌های دیگری که ممکن است در طول قرار ملاقات داشته‌باشید تردید نکنید.

 

از پزشک خود چه انتظاری داشته‌باشید

ممکن است پزشک شما چند سؤال از شما بپرسد. آماده بودن برای پاسخ دادن به آنها ممکن است باعث صرفه جویی در زمان برای مرور هر اطلاعاتی شود که می‌خواهید وقت بیشتری را صرف آن کنید. ارائه دهنده مراقبت‌های بهداشتی شما ممکن است بپرسد:

* چه زمانی برای اولین بار علائم بیماری را شروع کردید؟

* درد قفسه‌سینه را چگونه توصیف می‌کنید؟

* درد در کجای بدن شماست؟

* آیا درد به سایر قسمت‌های بدن مانند گردن و بازوها سرایت می‌کند؟

* درد چگونه و از چه زمانی شروع شد؟

* آیا چیز خاصی باعث تحریک درد قفسه‌سینه می‌شود؟

* آیا درد به‌تدریج شروع می‌شود یا به‌طور ناگهانی؟

* درد چقدر طول می‌کشد؟

* چه چیزی درد قفسه‌سینه را بدتر می‌کند؟

* چه چیزی آن را بهتر می‌کند؟

* آیا علائم دیگری مانند حالت تهوع یا سرگیجه دارید؟

* آیا در بلعیدن غذا مشکل دارید؟

* آیا سابقه سوزش سر دل دارید؟

 

در این میان چه کاری می‌توانید انجام دهید

هرگز برای ایجاد تغییرات سبک‌زندگی سالم زود نیست. این مراحل را امتحان کنید:

* ترک سیگار

* غذاهای سالم بخورید

* ورزش کنید

لایف یار (Lifeyar)، یار زندگی شما

ادامه مطلب
تبلیغات
برای افزودن دیدگاه کلیک کنید

یک پاسخ بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

پزشکی

دایسکشن آئورت یا Aortic dissection

منتشر شده

در

توسط

خلاصه

دایسکشن آئورت چیست؟ دایسکشن آئورت یا Aortic dissection یک بیماری جدی است که در آن یک پارگی در لایه داخلی شریان اصلی بدن (آئورت) رخ می دهد. خون به درون پارگی می رود و باعث می شود لایه های داخلی و میانی آئورت از هم جدا شوند. اگر خون از دیواره آئورت خارجی عبور کند، دایسکشن آئورت اغلب مرگبار است.

عارضه‌ی دایسکشن آئورت نسبتا غیرمعمول است. معمولا در مردان در دهه های ۶۰ و ۷۰ زندگی آنها رخ می دهد. علائم دایسکشن آئورت ممکن است شبیه به بیماری های دیگر باشد و اغلب منجر به تاخیر در تشخیص شود. با این حال، هنگامی که یک دایسکشن آئورت زود تشخیص داده می شود و به سرعت درمان می شود، شانس زنده ماندن تا حد زیادی افزایش می یابد.

 

علائم

علائم دایسکشن آئورت ممکن است مشابه علائم سایر عارضه‌های قلبی مانند حمله قلبی باشد. علائم و نشانه های معمول عبارتند از:

* درد شدید ناگهانی قفسه سینه یا کمر، که اغلب به عنوان یک احساس از هم گسستگی یا پاره شدن توصیف می شود، که تا گردن یا پایین کمر گسترش می یابد.

* درد شدید ناگهانی معده

* از دست دادن هوشیاری

* تنگی نفس

* علائمی شبیه به سکته مغزی، از جمله مشکلات ناگهانی بینایی، مشکل در صحبت کردن، و ضعف یا از دست دادن حرکت (فلج) در یک طرف بدن

* نبض ضعیف در یک دست یا ران در مقایسه با دست دیگر

* درد پا

* مشکل در راه رفتن

 

چه زمانی به پزشک مراجعه کنیم

اگر درد قفسه سینه شدید، غش کردن، تنگی نفس ناگهانی یا علائم سکته مغزی دارید، با ۱۱۵ یا اورژانس تماس بگیرید. این علائم و نشانه ها همیشه به خاطر یک بیماری جدی نیستند، اما بهتر است به سرعت توسط پزشک مورد معاینه قرار بگیرید. تشخیص و درمان زودهنگام ممکن است به نجات جان شما کمک کند.

دلایل

دایسکشن آئورت از ناحیه ضعیف شده‌ی دیواره آئورت ناشی می شود.

بسته به اینکه کدام قسمت آئورت تحت تاثیر قرار می گیرد، دایسکشن آئورت به دو گروه تقسیم می شود:

* نوع A. این نوع شایع ترین و خطرناک ترین پارگی در قسمتی از آئورت است که از قلب خارج می شود. پارگی ممکن است در آئورت فوقانی (آئورت صعودی یا آئورت بالارو) نیز رخ دهد که ممکن است به ناحیه شکم گسترش یابد.

* نوع B. این نوع شامل یک پارگی در آئورت تحتانی است (آئورت نزولی یا آئورت پایین رو) که ممکن است تا شکم نیز گسترش یابد.

عوامل خطر

برخی از مواردی که ممکن است خطر دایسکشن آئورت را افزایش دهند عبارتند از:

* فشار خون بالا کنترل نشده (فشار خون بالا)

* سخت شدن سرخرگ ها (آترواسکلروز)

* شریان ضعیف و برآمده (آنوریسم آئورت)

* نقص دریچه آئورت (دریچه‌ی آئورت دوطرفه (bicuspid aortic valve))

* تنگ شدن آئورت در هنگام تولد (تنگی آئورت)

 

بیماری های ژنتیکی خاص خطر ابتلا به تشریح آئورت را افزایش می دهند، از جمله:

* سندرم ترنر. فشار خون بالا، مشکلات قلبی و سایر بیماری ها ممکن است ناشی از این اختلال باشند.

* سندرم مارفان. این وضعیتی است که در آن بافت همبند که ساختارهای مختلفی را در بدن پشتیبانی می کند، ضعیف است. افراد مبتلا به این اختلال اغلب سابقه خانوادگی آنوریسم آئورت و سایر رگ های خونی یا سابقه خانوادگی دایسکشن آئورت را دارند.

* سایر اختلالات بافت همبند. این شامل سندرم نشانگان اهلرز-دنلوس یا Ehlers-Danlos، گروهی از اختلالات بافت همبند است که شامل مفاصل شل و رگ های خونی شکننده و نیز سندرم لوئیس-دیترز یا  Loeys-Dietz است که باعث شریان های پیچ خورده، به خصوص در گردن می شود.

التهاب سرخرگ ها (آرتریت شریان تمپورال یا Giant Cell Arteritis) نیز ممکن است خطر دایسکشن آئورت را افزایش دهد.

 

سایر عوامل خطر بالقوه برای دایسکشن آئورت عبارتند از:

* جنسیت. مردان با احتمال بیشتری نسبت به زنان دچار دایسکشن آئورت می شوند.

* سن. احتمال دایسکشن آئورت در افراد ۶۰ سال به بالا بیشتر است.

* مصرف کوکائین. این ماده مخدر به طور موقت فشار خون را افزایش می دهد.

* بارداری. به ندرت، دایسکشن آئورت در زنان سالم در طول بارداری رخ می دهد.

* وزنه برداری با شدت بالا. این نوع از تمرین و سایر تمرینات مقاومتی شدید ممکن است با افزایش فشار خون در طول فعالیت، خطر دایسکشن آئورت را افزایش دهد.

 

عوارض

عوارض دایسکشن آئورت می تواند عبارتند از موارد زیر باشد:

* مرگ به دلیل خونریزی شدید داخلی

* آسیب در اندام های داخلی بدن مانند نارسایی کلیه یا آسیب های روده ای تهدید کننده حیات

* سکته مغزی

* آسیب دریچه آئورت (نارسایی دریچه آئورت) یا پارگی در پوشش اطراف قلب (تامپوناد قلبی)

 

پیش گیری

شما می توانید با جلوگیری از آسیب دیدگی قفسه سینه و برداشتن گام هایی برای سالم نگه داشتن قلب، خطر دایسکشن آئورت را کاهش دهید.

* فشار خون را کنترل کنید. اگر فشار خون بالا دارید، یک دستگاه اندازه گیری فشار خون خانگی تهیه کنید تا به شما کمک کند فشار خون خود را کنترل کنید.

* سیگار نکشید. اگر سیگار یا دخانیات مصرف می کنید، قدم هایی برای ترک آنها بردارید.

* وزن ایده آل خود را حفظ کنید. از رژیم غذایی کم نمک با میوه ها، سبزیجات و غلات کامل فراوان پیروی کنید و به طور منظم ورزش کنید.

* کمربند ایمنی ببندید. این کار خطر آسیب به قفسه سینه در طول یک تصادف رانندگی را کاهش می دهد.

با پزشک خود همکاری کنید. اگر سابقه خانوادگی دایسکشن آئورت، اختلال بافت همبند یا دریچه‌ی آئورت دوطرفه دارید، به دکتر بگویید. اگر آنوریسم آئورت دارید، ببینید هر چند وقت یکبار نیاز به نظارت دارید و آیا جراحی برای ترمیم آنوریسم شما ضروری است یا خیر.

اگر شما یک بیماری ژنتیکی دارید که خطر دایسکشن آئورت را افزایش می دهد، پزشک شما ممکن است داروهایی را تجویز کند، حتی اگر فشار خون شما طبیعی باشد.

 

تشخیص

تشخیص یک دایسکشن آئورت می تواند یک چالش باشد زیرا علائم آن مشابه بسیاری از بیماری های دیگر است. پزشک شما ممکن است فکر کند که شما یک دایسکشن آئورت دارید اگر:

* درد ناگهانی قفسه سینه مانند تیر کشیدن

* تفاوت فشار خون بین دست راست و چپ

* گسترده شدن آئورت روی قفسه سینه

 

آزمایش های تشخیص دایسکشن آئورت شامل موارد زیر است:

اکوکاردیوگرام اکو کاردیوگرافی از راه مری (TEE). این آزمایش از امواج صوتی برای ایجاد تصاویری از قلب در حال فعالیت استفاده می کند. یک TEE نوع خاصی از اکوکاردیوگرام است که در آن یک پروب اولتراسوند یا یک پروب سونوگرافی (مبدل) از طریق مری شما هدایت می شود و در نزدیکی قلب شما قرار می گیرد. این تست تصویر واضح تری از قلب و آئورت شما نسبت به یک اکوکاردیوگرام معمولی به پزشک شما می دهد.

* اسکن توموگرافی کامپیوتری (CT) قفسه سینه. اشعه ایکس برای تولید تصاویر مقطعی از بدن استفاده می شود. یک سی تی اسکن قفسه سینه می تواند تشخیص دایسکشن آئورت را تایید کند.

* آنژیوگرافی رزونانس مغناطیسی (MRA). یک MRA از یک میدان مغناطیسی و انرژی موج رادیویی برای ایجاد تصاویری از رگ های خونی شما استفاده می کند.

 

درمان

دایسکشن آئورت یک وضعیت اورژانسی پزشکی است که نیاز به درمان فوری دارد. درمان ممکن است شامل جراحی یا دارو، بسته به ناحیه‌ای که آئورت درگیر شده باشد.

 

دایسکشن آئورت نوع A

درمان برای دایسکشن آئورت نوع A ممکن است شامل موارد زیر باشد:

* جراحی. جراحان تا حد امکان آئورت دچار دایسکشن شده را خارج می کنند و مانع از نشت خون به دیواره آئورت می شوند. یک لوله مصنوعی برای بازسازی آئورت استفاده می شود. اگر دریچه آئورت در نتیجه آئورت آسیب دیده نشت کند، ممکن است همزمان تعویض شود. دریچه جدید در داخل پیوند قرار می گیرد.

* داروها. داروهایی برای کاهش ضربان قلب و کاهش فشار خون تجویز می شوند که می توانند از بدتر شدن دایسکشن آئورت جلوگیری کنند. این داروها ممکن است به افراد مبتلا به دایسکشن آئورت نوع A داده شوند تا فشار خون را قبل از جراحی کنترل کنند.

 

دایسکشن آئورت نوع B

درمان دایسکشن آئورت نوع B ممکن است شامل موارد زیر باشد:

 

* داروها. همان داروهایی که برای درمان دایسکشن آئورت نوع A استفاده می شوند ممکن است بدون جراحی برای درمان دایسکشن آئورت نوع B استفاده شوند.

* جراحی. این روش مشابه روش مورد استفاده برای اصلاح یک دایسکشن آئورت نوع A است. گاهی اوقات استنت ها – لوله های توری سیمی کوچک که به عنوان نوعی داربست عمل می کنند – ممکن است در آئورت قرار داده شوند تا دایسکشن آئورت نوع B پیچیده را ترمیم کنند.

پس از درمان، ممکن است نیاز به مصرف دارو برای کنترل فشار خون خود تا آخر عمر داشته باشید. ممکن است نیاز به سی تی اسکن منظم یا اسکن MRI برای نظارت بر وضعیت خود داشته باشید.

لایف یار (Lifeyar)، یار زندگی شما

ادامه مطلب

پزشکی

سندرم آنتی فسفولیپید یا Antiphospholipid syndrome

منتشر شده

در

توسط

خلاصه

سندرم آنتی فسفولیپید چیست؟ سندرم آنتی فسفولیپید یا Antiphospholipid syndrome (APS) وضعیتی است که در آن سیستم ایمنی به‌اشتباه آنتی بادی‌هایی ایجاد می‌کند که به بافت‌های بدن حمله می‌کنند. این آنتی‌بادی‌ها می‌توانند باعث تشکیل لخته خون در شریان‌ها و وریدها شوند.

لخته‌های خون می‌توانند در پاها، ریه‌ها و سایر اندام‌ها مانند کلیه‌ها و طحال تشکیل شوند. لخته‌ها می‌توانند منجر به حمله قلبی، سکته مغزی و سایر بیماری‌ها شوند. در طول بارداری، سندرم آنتی فسفولیپید همچنین می‌تواند منجر به سقط‌جنین و مرده زایی شود. برخی از افرادی که این سندرم را دارند هیچ علامت یا نشانه‌ای ندارند.

هیچ درمانی برای این بیماری غیرمعمول وجود ندارد، اما داروها می‌توانند خطر لخته شدن خون و سقط‌جنین را کاهش دهند.

 

علائم

علائم سندرم آنتی فسفولیپید و نشانه‌های سندرم آنتی فسفولیپید می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

* لختههای خون در پاها (DVT). علائم یک DVT شامل درد، تورم و قرمزی است. این لخته‌ها می‌توانند به ریه‌ها (آمبولی ریوی) بروند.

* سقطجنین یا مرده زایی مکرر. از دیگر عوارض بارداری شامل فشار خون بالا (پره اکلامپسی) و زایمان زودرس است.

* سکته مغزی. می‌تواند در فرد جوانی که سندرم آنتی فسفولیپید دارد رخ دهد اما هیچ عامل خطرساز شناخته شده‌ای برای بیماری‌های قلبی عروقی وجود ندارد.

* حمله ایسکمیک گذرا (TIA). مشابه سکته مغزی، TIA معمولاً تنها چند دقیقه طول می‌کشد و هیچ آسیب دائمی ایجاد نمی‌کند.

* کهیر. در برخی از افراد کهیر قرمز با الگوی توری مانند ایجاد می‌شود.

 

علائم و نشانه‌های کم‌تر شایع عبارتند از:

* علائم عصبی. سردردهای مزمن از جمله میگرن؛ زوال عقل و تشنج زمانی ممکن است که یک لخته خون جریان خون به بخش‌هایی از مغز را مسدود کند.

* بیماری قلبی عروقی. سندرم آنتی فسفولیپید می‌تواند به دریچه‌های قلب آسیب برساند.

* تعداد پلاکت خون پایین (ترومبوسیتوپنی). این کاهش در سلول‌های خونی مورد نیاز برای لخته شدن می‌تواند باعث بروز خونریزی به‌ویژه از بینی و لثه شود. خونریزی به پوست در صورت لکه‌های کوچک قرمز ظاهر خواهد شد.

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد

اگر خونریزی توضیح داده نشده‌ای در بینی یا لثه؛ دوره قاعدگی بسیار سنگین؛ استفراغ به‌رنگ قرمز روشن یا شبیه به قهوه؛ مدفوع تیره، مدفوع تیره یا مدفوع قرمز روشن؛ یا درد توضیح داده نشده شکمی دارید، باید سریع به پزشک مراجعه کنید.

در صورت داشتن علائم و نشانه‌های زیر به اورژانس مراجعه کنید:

* سکته مغزی. یک لخته در مغز می‌تواند باعث بی حسی ناگهانی، ضعف یا فلج صورت، بازو یا پا شود. ممکن است در صحبت کردن یا درک گفتار، اختلالات بینایی و سردرد شدید دچار مشکل شوید.

* آمبولی ریوی. اگر یک لخته در ریه شما ایجاد شود، ممکن است تنگی نفس ناگهانی، درد قفسه سینه و سرفه کردن با مخاط خون‌آلود را تجربه کنید.

* ترومبوز ورید عمیق (DVT). علائم و نشانه‌های DVT ها شامل تورم، قرمزی یا درد در پا یا بازو است.

 

دلایل

سندرم آنتی فسفولیپید زمانی رخ می‌دهد که سیستم ایمنی به‌اشتباه آنتی بادی‌هایی تولید می‌کند که احتمال لخته شدن خون را بسیار بیشتر می‌کند. آنتی‌بادی‌ها معمولاً از بدن در برابر مهاجمانی مانند ویروس‌ها و باکتری‌ها محافظت می‌کنند.

سندرم آنتی فسفولیپید می‌تواند ناشی از یک بیماری زمینه‌ای مانند یک اختلال خودایمنی باشد.

 

عوامل خطر

سندرم آنتی فسفولیپید در زنان شایع‌تر از مردان است. داشتن یک بیماری خودایمنی دیگر مانند لوپوس، خطر سندرم آنتی فسفولیپید را افزایش می‌دهد.

داشتن آنتی بادی‌های مرتبط با سندرم آنتی فسفولیپید بدون ایجاد علائم و نشانه‌ها امکان‌پذیر است اما داشتن این آنتی‌بادی‌ها خطر ابتلا به لخته شدن خون را افزایش می‌دهد، به‌خصوص اگر:

* باردار شوید

* برای مدتی بی حرکت بمانید، مانند استراحت روی تخت یا نشستن در طول پرواز طولانی.

* جراحی کنید

سیگار بکشید

* برای یائسگی از داروهای ضدبارداری خوراکی یا استروژن درمانی استفاده‌کنید

* سطح کلسترول و تری‌گلیسیرید بالا داشته‌باشید

 

عوارض

عوارض سندرم آنتی فسفولیپید می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

* نارسایی کلیه. نارسایی کلیه می‌تواند ناشی از کاهش جریان خون به کلیه‌ها باشد.

* سکته مغزی. افزایش جریان خون به بخشی از مغز می‌تواند باعث سکته مغزی شود که می‌تواند منجر به آسیب‌های عصبی دائمی مانند فلج جزئی و از دست دادن قدرت گفتار شود.

* مشکلات قلبی عروقی. یک لخته خون در پای شما می‌تواند به دریچه‌های رگ‌ها آسیب برساند، که خون را به‌سمت قلب شما جریان می‌دهند. این امر می‌تواند منجر به تورم مزمن و تغییر رنگ در بخش تحتانی پاهای شما شود. یک عارضه احتمالی دیگر آسیب قلبی است.

* مشکلات ریه. این مشکلات می‌تواند شامل فشار خون بالا در ریه‌ها و آمبولی ریوی باشد.

* عوارض بارداری. این عوارض می‌تواند شامل سقط‌جنین، مرده زایی، زایمان زودرس، رشد آهسته جنین و فشار خون بالا در دوران بارداری (پره اکلامپسی) باشد.

به‌ندرت، در موارد شدید، سندرم آنتی فسفولیپید می‌تواند منجر به آسیب چندین عضو در یک زمان کوتاه شود.

 

تشخیص

اگر مواردی از لخته شدن خون یا از سقط‌جنین داشته‌اید که با بیماری‌های شناخته شده توضیح داده نمی‌شود، پزشک شما می‌تواند آزمایش‌های خون را برای بررسی لخته شدن خون و وجود آنتی بادی‌های مرتبط با سندرم آنتی فسفولیپید برنامه ریزی کند.

برای تایید تشخیص سندرم آنتی فسفولیپید، آنتی‌بادی‌ها باید حداقل دو بار، در آزمایش‌های انجام شده با فاصله ۱۲ هفته یا بیشتر در خون شما ظاهر شوند.

شما می‌توانید آنتی بادی‌های آنتی فسفولیپید داشته‌باشید و هرگز علائم یا نشانه‌ای از آنها را بروز ندهید. تشخیص سندرم آنتی فسفولیپید تنها زمانی انجام‌می‌شود که این آنتی‌بادی‌ها باعث مشکلات سلامتی شوند.

 

درمان

اگر لخته خون دارید، درمان اولیه استاندارد شامل ترکیبی از داروهای رقیق کننده خون است. رایج‌ترین آنها هپارین و وارفارین هستند. هپارین سریع عمل می‌کند و از طریق تزریق وارد بدن می‌شود. وارفارین به‌شکل قرص مصرف شده و چند روز طول می‌کشد تا اثر کند. آسپیرین نیز یک رقیق کننده خون است.

هنگامی که شما با مصرف داروها خون را رقیق می‌کنید، باید بدانید که خطر خونریزی افزایش می‌یابد. پزشک شما دوز خون شما را با آزمایش خون تحت نظر می‌گیرد تا مطمئن شود که خون شما به‌اندازه کافی قادر به لخته شدن است تا خونریزی اتفاق افتاده در یک برش یا خونریزی زیر پوستی در محل یک کبودی را متوقف کند.

شواهدی وجود دارد که نشان‌می‌دهد داروهای دیگر نیز ممکن است در درمان سندرم آنتی فسفولیپید مفید باشند. این داروها شامل هیدروکسی کلروکین (Plaquenil)، ریتوکسیماب (ریتوکسان) و استاتین‌ها هستند. البته مطالعه بیشتری در این زمینه لازم است.

 

درمان در دوران بارداری

در صورت ابتلا به سندرم آنتی فسفولیپید به‌ویژه با درمان می‌توان بارداری موفقی داشت. درمان معمولاً شامل هپارین یا هپارین به‌همراه آسپرین است. وارفارین به زنان باردار داده نمی‌شود زیرا می‌تواند روی جنین تأثیر بگذارد.

 

سبک زندگی و درمان‌های خانگی

بسته به برنامه درمانی شما برای سندرم آنتی فسفولیپید، گام‌های دیگری نیز وجود دارد که می‌توانید برای محافظت از سلامت خود بردارید. اگر داروهای ضد انعقاد خون مصرف می‌کنید، مراقبت بیشتری برای جلوگیری از آسیب دیدن خود و جلوگیری از خونریزی انجام دهید.

* از ورزش‌های تماسی یا سایر فعالیت‌هایی که می‌توانند باعث کبودی یا آسیب شوند یا باعث افتادن شما شوند، اجتناب کنید.

* از مسواک نرم و نخ‌های دندان دارای موم استفاده‌کنید.

* به‌جای تیغ اصلاح، از ماشین ریش تراش استفاده‌کنید.

* هنگام استفاده از چاقو، قیچی و دیگر ابزارهای تیز دقت بیشتری به خرج دهید.

* زنان باید از استفاده از استروژن درمانی برای پیشگیری از بارداری یا یائسگی خودداری کنند.

 

مکمل‌های غذایی و رژیم‌غذایی

غذاها و داروهای خاص ممکن است بر میزان عملکرد رقیق کننده خون شما تأثیر بگذارند. از پزشک خود در این باره راهنمایی بخواهید:

* انتخابهای رژیمغذایی ایمن. ویتامین K می‌تواند اثر وارفارین را کاهش دهد. ممکن است لازم باشد از خوردن مقادیر زیادی از غذاهای حاوی ویتامین K مانند آووکادو، کلم بروکلی، کلم بروکسل، کلم برگ، سبزی‌های برگی و لوبیا چشم بلبلی اجتناب کنید. الکل می‌تواند اثر ضدالتهابی وارفارین را افزایش دهد. اگر از مشروبات الکلی استفاده می‌کنید به‌طور جدی باید مصرف آن‌ها را کنار بگذارید.

* داروهای ایمن و مکملهای غذایی. برخی از داروها، ویتامین‌ها و محصولات گیاهی می‌توانند به‌طور خطرناکی با وارفارین اثر متقابل داشته‌باشند که شامل برخی از تسکین دهنده‌های درد، داروهای سرماخوردگی، درمان‌های معده یا مولتی‌ویتامین‌ها و همچنین سیر، ژنکو و چای سبز است.

 

آماده شدن برای قرار ملاقات با پزشک

در اغلب موارد، عوارض سندرم آنتی فسفولیپید – مانند DVT، سکته مغزی یا سقط‌جنین – شما را وادار به مراجعه به پزشک می‌کند. بسته به عوارض شما، احتمالاً به متخصص بیماری‌های عروقی، زنان و زایمان یا هماتولوژی مراجعه خواهید کرد.

این اطلاعات به شما کمک می‌کند برای قرار ملاقات آماده شوید.

 

کاری که می‌توانید انجام دهید

از هر گونه محدودیت از پیش تعیین شده آگاه باشید. هنگامی که یک قرار ملاقات را می‌گذارید، از خود بپرسید آیا کاری هست که باید از قبل انجام دهید یا خیر. فهرستی از موارد زیر تهیه کنید:

* علائم و نشانه‌های شما و زمان شروع آنها

* اطلاعات شخصی کلیدی، از جمله رویدادهای مهم اخیر یا تغییرات بزرگ در زندگی شما

* اطلاعات کلیدی پزشکی، از جمله سایر شرایط یا عفونت‌هایی که دارید و سابقه پزشکی خانوادگی، به‌ویژه بستگان نزدیک که سندرم آنتی فسفولیپید داشته‌اند

* تمام داروها، ویتامین‌ها و سایر مکمل‌هایی که مصرف می‌کنید، از جمله دوز مصرفی

 

سؤالاتی که باید از پزشک بپرسید

در صورت امکان یکی از اعضای خانواده یا دوستان خود را همراه داشته‌باشید تا به شما در به‌خاطر سپردن اطلاعاتی که به‌دست می‌آورید کمک کند.

برای سندرم آنتی فسفولیپید، برخی سؤالاتی که باید از پزشک خود بپرسید عبارتند از:

* مهم‌ترین علت علائم من چیست؟

* من به چه آزمایش‌هایی نیاز دارم؟

* شما چه درمانی را توصیه می‌کنید؟

* از کجا بفهمیم که آیا درمان مو مؤثر است یا خیر؟

* آیا این وضعیت خطر ابتلا به سایر بیماری‌ها را افزایش می‌دهد؟

* آیا این وضعیت خطر مشکلات سلامتی در دوران بارداری را افزایش می‌دهد؟ آیا درمان‌هایی برای کاهش این خطر وجود دارد؟

* آیا بروشور یا سایر مطالب چاپی وجود دارد؟ شما چه وب سایت‌هایی را توصیه می‌کنید؟

همچنین در پرسیدن سؤال‌های دیگری که به ذهن شما می‌رسد اما در فهرست بالا وجود ندارد تردید نکنید.

 

از پزشک خود چه انتظاری داشته‌باشید

پزشک شما احتمالاً چند سؤال از شما می‌پرسد، از جمله:

* آیا سابقه سکته مغزی یا لخته شدن خون دارید؟

* آیا سابقه عوارض بارداری مانند فشار خون بالا، سقط‌جنین یا مرده زایی دارید؟

* آیا لوپوس یا یک اختلال خودایمنی دیگر دارید؟

* آیا تا به حال برای عفونت‌های مقاربتی یا بیماری‌های ویروسی مزمن مانند هپاتیت مورد آزمایش قرار گرفته‌اید؟

* آیا سردردهای مکرر دارید؟

* آیا متوجه بثورات قرمز رنگ روی مچ یا زانوهای خود شده‌اید؟

* دخانیات مصرف می‌کنید؟

لایف یار (Lifeyar)، یار زندگی شما

ادامه مطلب

پزشکی

اسهال ناشی از آنتی‌بیوتیک؛ Antibiotic-associated diarrhea

منتشر شده

در

توسط

خلاصه

اسهال ناشی از آنتی‌بیوتیک چیست؟ اسهال ناشی از آنتی‌بیوتیک یا اسهال آنتی بیوتیکی و یا به انگلیسی Antibiotic-associated diarrhea به این معنی است که سه بار یا بیشتر در روز پس از مصرف داروهایی که برای درمان عفونت‌های باکتریایی استفاده می‌شود، مدفوع آبکی و شل شود.

حدود ۱ نفر از هر ۵ نفری که آنتی‌بیوتیک مصرف می‌کنند دچار اسهال ناشی از آنتی‌بیوتیک می‌شوند. اغلب اسهال ناشی از آنتی‌بیوتیک خفیف است و نیازی به درمان ندارد. اسهال معمولاً ظرف چند روز پس از قطع مصرف آنتی‌بیوتیک برطرف می‌شود. اسهال ناشی از آنتی‌بیوتیک نیازمند توقف یا گاهی تغییر آنتی‌بیوتیک است.

 

علائم

برای بیشتر افراد، اسهال ناشی از آنتی‌بیوتیک باعث علائم و نشانه‌های خفیفی می‌شود، مانند:

* مدفوع شل

* تکرر مدفوع کردن

اسهال ناشی از آنتی‌بیوتیک احتمالاً حدود یک هفته پس از شروع مصرف آنتی‌بیوتیک آغاز می‌شود. با این حال، گاهی‌اوقات، اسهال و سایر علائم تا روزها یا حتی هفته‌ها پس از اتمام درمان آنتی‌بیوتیک ظاهر نمی‌شوند.

 

عفونت کلستریدیوم دیفیسیل (Clostridium difficile یا C. difficile, C. diff و CDF/cdf)

کلستریدیوم دیفیسیل یک باکتری تولید کننده سم است که می‌تواند باعث اسهال ناشی از آنتی‌بیوتیک شدید شود. علاوه بر ایجاد مدفوع شل و تکرار در مدفوع کردن، عفونت کلستریدیوم دیفیسیل می‌تواند باعث موارد زیر شود:

* اسهال شدید و کم‌آبی

* درد شکمی و گرفتگی عضلات

* تب پایین درجه

* تهوع

* از دست دادن اشتها

 

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد

اگر علائم و نشانه‌های جدی اسهال مرتبط با آنتی‌بیوتیک دارید، بلافاصله با پزشک خود تماس بگیرید. باید بدانید که این علائم و نشانه‌ها برای تعدادی از بیماری متداول است، بنابراین پزشک شما ممکن است آزمایشات – مانند آزمایش مدفوع یا خون – را برای تعیین علت تجویز کند.

 

دلایل

اینکه چرا اسهال ناشی از آنتی‌بیوتیک رخ می‌دهد هنوز به‌طور کامل درک نشده است. معمولاً تصور می‌شود زمانی که داروهای ضد باکتری (آنتی‌بیوتیک) تعادل باکتری‌های خوب و بد دستگاه گوارش شما را به‌هم می‌زنند، اسهال ایجاد می‌شود.

 

آنتی بیوتیک‌ها به‌احتمال‌زیاد باعث اسهال می‌شوند

تقریباً همه آنتی بیوتیک‌ها می‌توانند باعث اسهال ناشی از آنتی‌بیوتیک شوند. آنتی بیوتیک‌هایی که بیش از همه شامل موارد زیر می‌شوند:

* ماکرولیدها، مانند کلاریترومایسین

* سفالوسپورین ها مانند سفدینیر و سفپودوکسیم

* فلوروکینولون ها مانند سیپروفلوکساسین و لووفلوکساسین

* پنی سیلین ها مانند آموکسی‌سیلین و آمپی‌سیلین

 

 عفونت کلستریدیوم دیفیسیل

هنگامی که آنتی بیوتیک‌ها تعادل باکتری‌ها را در سیستم گوارشی شما بر هم می‌زنند، باکتری کلستریدیوم دیفیسیل می‌تواند به‌سرعت از کنترل خارج شود. باکتری‌های کلستریدیوم دیفیسیل سموم را ایجاد می‌کنند که به پوشش روده حمله می‌کنند. آنتی بیوتیک‌هایی که بیشتر با عفونت کلستریدیوم دیفیسیل ارتباط دارند شامل کلیندامایسین، فلوروکینولون ها، سفالوسپورین ها و پنی سیلین ها هستند – هرچند که تقریباً مصرف هرگونه آنتی‌بیوتیک می‌تواند شما را در معرض خطر قرار دهد.

 

عوامل خطر

اسهال ناشی از آنتی‌بیوتیک می‌تواند در هر کسی که آنتی‌بیوتیک مصرف می‌کند رخ دهد. اما اگر موارد زیر در شما وجود دارد، به‌احتمال بیشتری دچار اسهال آنتی‌بیوتیک می‌شوید:

* در گذشته اسهال ناشی از آنتی‌بیوتیک داشته‌باشید

* مصرف داروهای آنتی‌بیوتیک برای مدت طولانی

* مصرف بیش از یک داروی آنتی‌بیوتیک

 

عوارض

یکی از شایع‌ترین عوارض هر نوع اسهال از دست دادن شدید مایعات و الکترولیت‌ها (دهیدراسیون یا کم‌آبی) است. دهیدراسیون شدید می‌تواند کشنده باشد. علائم و نشانه‌ها شامل خشکی دهان، تشنگی شدید، ادرار کم یا عدم ادرار، سرگیجه و ضعف است.

 

پیشگیری

برای کمک به پیشگیری از اسهال ناشی از آنتی‌بیوتیک، سعی کنید:

* آنتی بیوتیک‌ها را فقط در مواقع ضروری مصرف کنید. از آنتی بیوتیک‌ها استفاده نکنید مگر اینکه پزشک شما احساس کند که برای شما ضروری هستند. آنتی بیوتیک‌ها می‌توانند عفونت‌های باکتریایی را درمان کنند، اما به عفونت‌های ویروسی مانند سرماخوردگی و آنفلوآنزا کمک نخواهند کرد.

* از مراقبین خود بخواهید که دست‌های خود را بشویند. اگر در خانه یا بیمارستان تحت مراقبت هستید، از همه بخواهید که دست‌های خود را بشویند یا قبل از دست زدن به شما از یک ضد عفونی کننده دست الکلی استفاده‌کنند.

* به پزشک خود بگویید که آیا قبلاً اسهال ناشی از آنتی‌بیوتیک یا اسهال ناشی از کلستریدیوم دیفیسیلد داشته‌اید یا خیر. داشتن اسهال ناشی از آنتی‌بیوتیک یا کلستریدیوم دیفیسیل در گذشته این احتمال را افزایش می‌دهد که آنتی بیوتیک‌ها دوباره همان واکنش را در بدن شما ایجاد کنند. پزشک شما ممکن است بتواند یک آنتی‌بیوتیک متفاوت برای شما انتخاب کند.

 

تشخیص

برای تشخیص اسهال ناشی از آنتی‌بیوتیک، پزشک شما احتمالاً شما را در مورد سابقه سلامتی تان، از جمله اینکه آیا درمان‌های آنتی بیوتیکی اخیر را داشته‌اید یا خیر، مورد سؤال قرار می‌دهد. اگر پزشک مشکوک به عفونت کلستریدیوم دیفیسیلد باشد، نمونه‌ای از مدفوع شما برای باکتری مورد آزمایش قرار می‌گیرد.

 

درمان

درمان اسهال ناشی از آنتی‌بیوتیک به‌شدت علائم و نشانه‌های آن بستگی دارد.

 

درمان‌هایی برای مقابله با اسهال خفیف با آنتی‌بیوتیک

اگر اسهال خفیف دارید، علائم شما احتمالاً تا چند روز پس از پایان درمان با آنتی‌بیوتیک برطرف خواهد شد. در برخی موارد، پزشک شما ممکن است به شما توصیه کند که درمان با آنتی‌بیوتیک خود را تا زمان فروکش کردن اسهال متوقف کنید.

 

درمان برای مبارزه با باکتری‌های مضر ایجاد کننده عفونت کلستریدیوم دیفیسیلد

اگر شما به عفونت کلستریدیوم دیفیسیلد مبتلا شده باشید، پزشک شما احتمالاً هر آنتی بیوتیکی که در حال حاضر مصرف می‌کنید را متوقف خواهد کرد، و ممکن است آنتی بیوتیک‌هایی را به‌طور خاص برای کشتن باکتری‌های کلستریدیوم دیفیسیلد که باعث اسهال شما می‌شوند، تجویز کند. همچنین ممکن است از شما خواسته شود مصرف داروهای سرکوب کننده اسید معده را متوقف کنید. برای افراد مبتلا به این نوع عفونت، علائم اسهال ممکن است بازگردد و نیاز به درمان مکرر داشته‌باشد.

 

سبک زندگی و درمان‌های خانگی

برای مقابله با اسهال:

* بهاندازه کافی مایعات بنوشید. برای مقابله با از دست دادن خفیف مایعات ناشی از اسهال، آب بیشتر یا نوشیدنی‌هایی که حاوی الکترولیت هستند، بنوشید. برای یک کاهش شدیدتر، مایعات بنوشید که حاوی آب، شکر و نمک هستند؛ مانند محلول او آر اس (Oral Rehydration Solution (ORS)). سوپ‌های آبکی یا آب میوه‌هایی را مصرف کنید که قند بالایی ندارند. از نوشیدنی‌هایی که قند بالایی دارند یا حاوی الکل یا کافئین هستند، مانند قهوه، چای و نوشابه که می‌توانند علائم شما را بدتر کنند، اجتناب کنید.

* برای نوزادان و کودکان مبتلا به اسهال، از پزشک خود در مورد استفاده از محلول‌های سرم خوراکی پدیالیت، برای پر کردن مجدد مایعات و الکترولیت‌ها سؤال کنید.

* از مصرف برخی مواد غذایی اجتناب کنید. بهتر است از مصرف لبنیات و همچنین غذاهای چرب و تند در هنگام ابتلا به اسهال خودداری کنید. معمولاً می‌توانید بلافاصله پس از رفع علائم به رژیم غذایی طبیعی بازگردید.

* در مورد داروهای ضد اسهال سؤال کنید. در برخی از موارد اسهال ناشی از آنتی‌بیوتیک خفیف، پزشک شما ممکن است داروهای ضد اسهال مانند لوپرامید (Imdium A-D) را توصیه کند. اما قبل از مصرف داروهای ضد اسهال با پزشک خود مشورت کنید زیرا این داروها می‌توانند در توانایی بدن شما برای از بین بردن سموم اختلال ایجاد کنند و منجر به عوارض جدی شوند. اگر شما دچار عفونت کلستریدیوم دیفیسیلد هستید، نباید آنها را مصرف کنید.

 

افراد ممکن است به پروبیوتیک‌هایی روی آورند که در غذاهایی مانند ماست یافت می‌شوند با این امید که بتوانند باکتری‌های سالم در دستگاه گوارش خود را دوباره متعادل کنند. با این حال، هیچ توافقی در مورد اینکه آیا پروبیوتیک‌های بیش از حد می‌توانند به کاهش علائم اسهال ناشی از آنتی‌بیوتیک کمک کنند، وجود ندارد. با این حال، مصرف پروبیوتیک‌ها مضر به نظر نمی‌رسد، مگر اینکه سیستم ایمنی ضعیفی داشته‌باشید.

 

آماده شدن برای قرار ملاقات با پزشک

با پزشکی که آنتی‌بیوتیک تجویز کرده است قرار ملاقات بگذارید. این اطلاعات به شما کمک می‌کند تا برای قرار ملاقات آماده شوید.

 

کاری که می‌توانید انجام دهید

فهرستی از موارد زیر تهیه کنید:

* علائم شما، از جمله علائمی که ممکن است به دلیلی که قرار ملاقات را برنامه ریزی کرده‌اید، بی ارتباط به نظر برسند.

* اطلاعات شخصی کلیدی، از جمله هر گونه استرس عمده یا تغییرات اخیر در زندگی، برای مثال، اگر به‌تازگی در بیمارستان یا یک خانه سالمندان اقامت کرده‌اید.

* داروها، ویتامین‌ها یا مکمل‌هایی که مصرف می‌کنید، از جمله دوزها. اگر به‌تازگی آنتی‌بیوتیک مصرف کرده‌اید، این لیست باید شامل نام، دوز و زمانی که مصرف آن را متوقف کردید، باشد.

 

سؤالاتی که باید از پزشک خود بپرسید

برای اسهال ناشی از آنتی‌بیوتیک، برخی سؤالات اساسی که باید از پزشک خود بپرسید عبارتند از:

* من به چه آزمایش‌هایی نیاز دارم؟

* آیا بیماری من موقتی است یا مزمن؟

* بهترین روش درمان چیست؟

* جایگزین‌های رویکرد اصلی درمانی که شما پیشنهاد می‌کنید چیست؟

* آیا محدودیت‌هایی وجود دارد که باید رعایت کنم؟

* آیا باید از خوردنی‌ها و نوشیدنی‌ها پرهیز کرد؟

در پرسیدن سؤال‌های دیگر تردید نکنید.

 

از دکتر خود چه انتظاری داشته‌باشید

پزشک شما احتمالاً تعدادی سؤال از شما می‌پرسد. آماده بودن برای پاسخ دادن به آنها ممکن است زمان بیشتری را برای پوشش دادن نکات دیگری که می‌خواهید به آنها رسیدگی کنید، فراهم کند. پزشک شما ممکن است بپرسد:

* علائم شما از چه زمانی شروع شد؟

* آیا می‌توانید نحوه مدفوع کردن خود را توصیف کنید؟

* آیا سابقه مشکلات روده‌ای مانند کولیتیت اولسراتیو، بیماری کرون یا سایر بیماری‌های التهابی روده را داشتید؟

* آیا تاکنون با کسانی که دچار اسهال شده‌اند، همراه بوده‌اید؟

 

در این میان چه کاری می‌توانید انجام دهید

مصرف آنتی بیوتیک‌ها را طبق دستور پزشک خود ادامه دهید.

برای مقابله با اسهال تا زمان قرار ملاقات می‌توانید:

* آب و مایعات بیشتری بنوشید تا جایگزین مایعات از دست رفته به‌دلیل اسهال شوید

* غذاهای ملایم بخورید و از غذاهای تند یا چرب که می‌توانند اسهال را تشدید کنند، پرهیز کنید.

لایف یار (Lifeyar)، یار زندگی شما

ادامه مطلب
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات
تبلیغات

برترین ها